Ontwikkelaar Koei gooit het voor de verandering eens over een geheel andere boeg, namelijk die van de strategie. Natuurlijk kennen we al een strategische gamereeks (Kessen) uit de stal van deze Japanse ontwikkelaar, maar ditmaal heeft men ervoor gekozen om Dynasty warriors als basis te nemen voor hun nieuwe game Bladestorm: the Hundred Years' War. We gaan dus van hack & slash naar een hardcore strategie game? Nah, dat is ook weer niet waar.

Bladestorm: the Hundred Years' War verschilt in principe maar op een paar punten van Dynasty Warriors. Ten eerste speelt de game zich af in het middeleeuwse Europa, op het moment dat de Engelsen en Fransen met elkaar in de clinch lagen. Als huurling is het aan jou de keuze om te vechten voor één van de twee partijen, zonder definitief vast te zitten aan een kant. En het tweede grote verschil is dat je in plaats van in je eentje massa's aan vijanden neermaait, je dit in Bladestorm doet met behulp van een groep soldaten, oftewel een squad. Een AI bestuurde squad wel te verstaan, want coöperatieve gameplay is niet mogelijk gemaakt door Koei.

Eenmaal op het slagveld is het een druk op de A-knop en je hebt de leiding over een squad dat bij je in de buurt staat. Het leger waarin je strijdt, bestaat echter niet uit alleen maar dezelfde soldaten, dus ook het aantal squads dat tot je beschikking staat is divers. Het aanbod is eigenlijk wel gesneden koek te noemen voor kenners van middeleeuwse oorlogsvoering, of de mensen die zo nu en dan wel eens strategische games spelen met de Middeleeuwen als thema. Cavalerie, infanterie en boogschutters zijn maar een selectie van het uiteindelijke aanbod. Het strategische element komt van de capaciteiten van de troepen. Zo is het mogelijk om met de cavalerie snelle aanvallen uit te voeren, terwijl boogschutters juist op een afstandje hun pijlen neer laten regenen op de vijand. De meeste aanvallen zijn te doen met de RB-knop, maar met drie functietoetsen is het ook nog eens mogelijk om extra sterke aanvallen uit te voeren. Deze zijn echter niet constant te doen, aangezien een aan de aanval gekoppelde energiemeter na gebruik eerst weer automatisch opgevuld moet zijn. Met elk strategisch voordeel komt ook weer een nadeel. Zo is de cavalerie zeer slecht wanneer deze ingesloten is, terwijl de infanterie van een bepaalde klasse zeer slecht op kunnen tegen die van een andere klasse. Dit zorgt ervoor dat je als speler voorzichtig moet omspringen met je squads en deze tactisch moet inzetten. Verder strategisch inzicht is ook nodig bij het aanvallen van de burchten die door de vijand worden bezet. Net als in Dynasty Warriors is het namelijk zaak om zogenaamde strongholds of burchten in eigen handen te krijgen. Dit kun je doen door de vijand zwakker te maken, of juist door meteen het burcht binnen te gaan en de leider van dat burcht af te maken. Het is overigens mogelijk om alles in je eentje te doen als je jezelf eenmaal hebt losgekoppeld van een squad. Het is echter niet aan te bevelen, want je wordt zonder pardon onder de voet gelopen. Dit element in de gameplay kan wel weer een voordeel zijn als je hulp op specifieke plekken nodig is.

Het strategische element houdt in Bladestorm verder niet echt over. Zo is het in geen geval mogelijk om je leger te controleren buiten het squad dat je op een gegeven moment bestuurt. Tot op zekere hoogte volgt het leger wel je bewegingen, maar het is niet mogelijk je eigen bewegingen te coördineren met de rest. Als het leger ergens in gevecht is, zal er verder ook niet een extra squad met je meegaan om via een omtrekkende beweging een hinderlaag te vormen. Dit gebeurt zelfs niet als er op de achterhoede tal van troepen staan te wachten om te kunnen gaan vechten.Toch moet worden gezegd dat de gameplay van Bladestorm best verfrissend is als je net begint met spelen. Het is leuk om te spelen met de verschillende capaciteiten van de squads en het geeft toch best wat voldoening als de acties van je eigen squad de doorslag geven in de strijd om een burcht. Nog leuker is dat wanneer je in level omhoog bent gegaan, je eenheid als gevolg daarvan ook meestijgt. Het is op bepaalde plekken in het slagveld dan nog makkelijker om een grote troep vijanden als eerste neer te slaan. Het is echter wel oppassen hoe je de eenheden opwaardeert, want de punten die je krijgt, moeten worden verdeeld.

Hoe leuk de gameplay in het begin ook is, later begint het echter wel te vervelen. Het proces van burchtje innemen en op naar de volgende burcht wordt op een gegeven moment gewoon minder leuk. Dit gevoel wordt trouwens ook alleen maar versterkt door de ondergemiddelde grafische kwaliteit van de game. Het aantal vijanden in beeld is indrukwekkend ja, maar het geheel ziet er net als in eerdere games van Koei weer zo monotoon en vlak uit. Nieuwere klassen die later in de game hun opwachting maken, zorgen voor enige variatie, maar de kern van de gameplay blijft vervelen.

Om het bij de minpunten te houden, de chaos van de strijd maakt het vaak onduidelijk of een squad nog is te selecteren. Als een squad namelijk al een door de AI bestuurde leider heeft, kan de controle hierover namelijk niet meer worden overgenomen. Dit wordt duidelijk gemaakt door een icoontje, maar het is vaak niet meer te onderscheiden waartoe deze behoort als de troepen teveel zijn verspreid. Meer dan eens gebeurt het dus dat je temidden van het tumult constant op je A-knop aan het drukken bent om een squad te selecteren die eventueel beschikbaar kan zijn. Dit is echter maar soms het geval en vaak moet je daar bij toeval achter komen.