De studie rechten is één van de meest gekozen richtingen in het wetenschappelijk onderwijs. Het is daarnaast ook de studie met een enorm hoog aantal mensen dat stopt. Begrijpelijk natuurlijk, want waarom zou je een lange en zware studie doen wanneer je ook gewoon Apollo Justice: Ace Attorney in je DS kan duwen?   Apollo Justice is een spirituele opvolger van de Phoenix Wright-reeks. Omdat Phoenix na drie delen zijn advocatenbadge in de wilgen heeft gehangen, zal nu met een andere hoofdpersoon gespeeld worden. Deze protagonist heeft de weinig verhullende naam Apollo Justice en is, net zoals Phoenix Wright in het eerste deel, een nieuwkomer in de rechtszaal. Gelukkig zal hij al vanaf de eerste zaak hulp krijgen van Phoenix Wright, die door omstandigheden toch in het geheel betrokken wordt. 

Elk spel in de Phoenix Wright- en dus nu de Apollo Justice-reeks kent een vaste opbouw. Onze advocaat wordt ingehuurd door een verdachte van een moord. Natuurlijk lijkt deze verdachte de moordenaar en natuurlijk is er maar één persoon die het tegendeel kan bewijzen. Nadat je bent ingehuurd zul je dan ook verschillende plaatsen gaan onderzoeken om je cliënt bij te kunnen staan in de rechtszaal. Dit houdt in dat je veel zult moeten praten met getuigen, veel hoekjes zult moeten onderzoeken om aanwijzingen te vinden en vooral heel, heel veel doorzettingsvermogen moet hebben.

Dat is eigenlijk ook meteen het grootste minpunt van deze reeks: de spellen vragen meer doorzettingsvermogen dan een gemiddeld spel. Je zult vaak naar dezelfde plaatsen moeten gaan, daarna weer iedereen moeten ondervragen of alle items aan een bepaalde persoon laten zien. Alhoewel de oplossingen voor bepaalde problemen vaak logisch zijn, komt het regelmatig voor dat je geen idee hebt wat je moet doen. Er zit dan niets anders op dan lang, heel lang, te zoeken naar de oplossing.

Het tweede gedeelte waaruit elk hoofdstuk in Apollo Justice bestaat, speelt zich af in de rechtbank. Aangezien jij de reddende engel bent van je cliënt, zul je moeten bewijzen dat datgene wat de getuigen verklaren niet juist is. Tijdens de kruisverhoren moet je daarom je eerder opgedane kennis over de zaak toetsen aan de afgelegde verklaring. Diegene die verhoord wordt moet duidelijk gewezen worden op zijn onvolkomenheden gedurende het gesprek, zodat je de rechter kan overtuigen van de onschuld van de verdachte.

Dit is de basis van Apollo Justice en die is eigenlijk dan ook niet veranderd ten opzichte van de eerdere drie delen. Dit is echter wel de eerste game in deze franchise die volledig voor de DS ontwikkeld is (de vorige drie delen waren poorten van GameBoy Advance-spellen). Dat betekent logischerwijs dat er nu volledig gebruik gemaakt kan worden van de rekenkracht van Nintendo's handheld. Dat is goed te merken wanneer bijvoorbeeld bewijsstukken onderzocht moeten worden. Waar voorheen alleen maar een 2D-afbeelding van het te onderzoeken object werd getoond, is het bewijsstuk nu volledig in 3D. Deze extra dimensie zorgt ervoor dat Apollo, oftewel de speler, nog beter zal moeten zoeken naar dat ene stukje op het voorwerp dat zorgt voor de ommekeer in de rechtszaal. Ook andere kleine speleigenschappen, zoals het gebruik van de microfoon om kleine stofdeeltjes weg te blazen om zo een vingerafdruk te achterhalenm zorgen voor flink wat vernieuwingen qua gameplay. Hier komt echter wel een probleem om de hoek kijken. Alhoewel deze game voor het eerste volledig voor DS ontwikkeld is worden er niet genoeg DS-specifieke speleigenschappen toegepast. De vingerafdrukken kom je slechts twee keer tegen in de complete game. De meeste voorwerpen in je inventaris zijn zelfs compleet overbodig aangezien je ze gedurende de game toch niet gebruikt.

Vanaf het tweede deel in de Phoenix Wright-reeks kreeg de hoofdpersoon de mogelijkheid om te gaan met zogenaamde Psyche-locks. Op aangegeven momenten werd duidelijk dat één van de karakters aan het liegen was. Phoenix moest dan proberen de spreekwoordelijke kluis open te breken door op het goede moment de goede bewijsvoering te leveren. Aangezien Apollo Justice ook van een flinke dosis gerechtigheid houdt, heeft hij deze mogelijkheid ook. In dit deel zijn het echter geen Psyche-locks, maar zenuwtrekjes die het alarm in Apollo's hoofd doen afgaan. Net zoals bij bijvoorbeeld poker heeft elke verdachte zijn eigen trekje dat aangeeft dat hij of zij liegt. Het is aan de speler om aan te geven wat dit trekje is en op welke manier de getuige liegt. Een kleine verandering ten opzichte van de Psyche-locks, maar het pakt goed uit. Een element dat gelukkig niet veranderd is, is de humor. Zoals iedereen die ooit een Phoenix Wright-game heeft gespeeld, weet, is de reeks doorspekt van flauwe grappen, idiote personages en lachwekkende situaties. Ook Apollo Justice wordt weer gekenmerkt door deze zeer typerende humor die het spel veel minder droog maakt. Vooral in de tweede zaak zul je soms krom liggen van het lachen, mede door de zoektocht naar een verdwenen onderbroek van je vrouwelijke hulpje. Ondanks dit alles zijn de personages in Apollo Justice toch nét niet zo leuk zijn als in de voorgaande delen, waar vooral Maya vaak de show stal. Desalniettemin zijn er genoeg personen in Apollo Justice aanwezig die het spel tot een waar genot maken, waarbij vooral de luchtgitaar spelende officier van Justitie een aantekening verdient.