Review
Agents of Mayhem

Agents of Mayhem

Een ruwe diamant in een zee van gepolijste AAA-games

Geschreven door Michel Musters op

Conclusie

  • Hoewel Agents of Mayhem langzaam op gang komt, weet de game je gedurende de pakweg vijftien uur durende campaign gestaag voor zich te winnen dankzij de non-stop actie, variatie in personages en goede besturing. De te verwaarlozen plot, de flauwe humor en het onafgewerkte geheel doen echter hun best het spelplezier te vergallen. Dat een positief gevoel uiteindelijk de boventoon voert spreekt voor de kwaliteit van deze chaotische actiegame.
    Score: 75 Goed
    • Fijne actie met solide besturing, variatie in moves van verschillende personages, rondscheuren in auto’s door de open wereld voelt heerlijk
    • Plot is luchtiger dan een zaterdagmorgentekenfilm, onderbroekenlol was tien jaar geleden al niet grappig meer, bugs en slordige afwerking misstaan
De nieuwe game van Saints Row-ontwikkelaar Volition heeft na een aantal ruwe demonstraties aan de pers de schijn tegen. Dat is jammer, want iedereen die aan de slag gaat met Agents of Mayhem en zich door het trage begin worstelt kan op een solide actiegame rekenen.

Agents of Mayhem speelt zich af in hetzelfde universum als de Saints Row-reeks, maar dan in de verre toekomst, waar de goedzakken van het heldenteam M.A.Y.H.E.M. de aarde beschermen en het constant opnemen tegen de slechteriken van L.E.G.I.O.N.. Laatstgenoemde groep zet alles op alles om een futuristisch Seoul te veroveren en de speler trekt er met twaalf verschillende helden op uit om dat tegen te gaan.

Dat is meteen ook alles dat je moet weten over het verhaal. Missies worden ingeleid en afgesloten met korte tekenfilms, vol met plotwendingen en schurken die je van mijlenver ziet aankomen, en ook tijdens het bewegen van locatie naar locatie tijdens missies wordt er via gesprekken genoeg informatie gedeeld. Eerlijk gezegd is het grootste gedeelte van die onzinnigheid langs ons heen gegaan. We hadden het te druk met ons helemaal suf te schieten.

Agents of Mayhem

Kloppend hart

De gameplay van Agents of Mayhem staat namelijk als een huis, al haal je er de eerste paar uur waarschijnlijk je schouders voor op. Het idee om met twaalf verschillende helden te spelen, die gedurende de game via missies worden ontgrendeld, wordt meteen geïntroduceerd, maar klikt pas na een tijdje. Daardoor lijkt de game in eerste instantie een goedkope, slecht uitgewerkte open wereldgame, die qua sfeer en uiterlijk het midden houdt tussen een standaard GTA-kloon en het cartooneske Crackdown.

En dat is jammer, want het concept van de twaalf bestuurbare helden is het kloppende hart van de game die ons uiteindelijk aan de controller gekluisterd hield. Wanneer je vanuit de Ark – een soort vliegende thuisbasis voor de helden – je missies kiest, mag je drie van je helden meenemen waar je gedurende de betreffende missie constant tussen kunt schakelen. Hoewel het in eerste instantie de vraag oproept waarom Agents of Mayhem in hemelsnaam geen co-op modus voor drie personen heeft, dient het antwoord zich al redelijk snel aan. De strategie zit hem er juist in dat je als eenzame speler zoveel mogelijk on the fly wisselt tussen het drietal.

Agents of Mayhem

Het overgrote deel van de missies gooit namelijk een onnoemlijke hoeveelheid vijanden tegen je aan, die als bulletsponges flink wat schade moeten ontvangen voordat ze het loodje leggen. Het schild van je personages is snel leeg wanneer je schade oploopt, dus gedurende een gevecht ben je om de halve minuut tussen de personages aan het schakelen, die wanneer ze inactief zijn zichzelf weer rap opladen. Zo dwingt het spel je om constant de verschillende personages te gebruiken, en dat is een goed iets.

De personages hebben namelijk allemaal unieke moves die een andere speelstijl met zich meebrengen. Hollywood bijvoorbeeld is een standaard stoere kerel die vol van zichzelf is en met zijn machinegeweer in het rond maait, maar Scheherazade is een snelle ninja die alleen effectief werkt in close combat. Daisy beweegt zich dan weer voort op rolschaatsen en draagt een gigantische rattling gun met zich mee. Hoewel alle personages in een cliché stereotype vallen – die ze compleet omarmen met cheesy dialogen – bieden ze allemaal een duidelijk verschil in speelstijl, wat voor een hoop variatie in de verder redelijk eentonige gevechten zorgt.

Uranus

Cheesy gaat eigenlijk op voor de gehele presentatie van Agents of Mayhem. Iedereen die Volition kent van de Saints Row-games zal het niet verbazen, maar met deze game lijken ze een nieuw dieptepunt te hebben gevonden. Misschien ligt het aan ondergetekende, maar grappen over ‘Uranus’ en dronken personages die niet meer weten wat ze gisteravond hebben gedaan waren tien jaar geleden al niet komisch meer. Hoewel het indrukwekkend is dat elk van de twaalf personages tijdens elke missie unieke dialogen heeft gekregen, is het merendeel van wat uit hun mond komt tenenkrommend. Behoor je tot het type gamer dat deze humor ook is ontgroeid, dan ben je tijdens speelsessies vooral bezig met het zo hard mogelijk negeren van al deze nonsens.

Dat lukt prima omdat de game zoveel te bieden heeft. De open wereld van Seoul is klein in vergelijking met de meeste open wereldgames, maar zit propvol verzamelobjecten om personages mee sterker te maken. Ze kunnen levels omhoog, verschillende actieve en passieve moves verzamelen en er zijn ook diverse skins voor te vinden. Al deze elementen worden ontgrendeld via hoofdmissies, maar ook door gewoon de spelwereld te doorzoeken of een van de vele zijmissies te selecteren. De game is tot de nok toe gevuld met kleine bezigheden die opgeteld een groter geheel vormen: je zet bijvoorbeeld op een wereldkaart inactieve agenten in om ze resources te laten verzamelen, breidt de Arc uit met diverse opties die voordelen in Seoul opleveren, of verzamelt de verschillende voertuigen.

Die voertuigen zijn een hoogtepunt van Agents of Mayhem dat niet onbenoemd mag blijven. De snelle bakbeesten rijden heerlijk en verschijnen door een simpele druk op de vierpuntdruktoets zo voor je neus. Je hoeft niet eens in te stappen, want via een ultrakorte animatie vliegen de agenten er meteen in en ben je onderweg. Het is snel en ultracool, eigenlijk net zoals het rijden zelf. Je gebruikt dat rijden bijna alleen maar om van missie naar missie te karren, al zijn er een paar opdrachten waarvoor je moet racen of andere bestuurders van de weg af moet beuken, maar door de fijne besturing is het telkens weer een feestje.

Fijn maar slordig

En dat kan eigenlijk van de besturing in zijn geheel worden gezegd. Agents of Mayhem bestuurt soepel, waardoor je al snel van dak naar dak springt met triple-jumps en zonder problemen de ene na de andere vijand afknalt. Zeker aangezien missies uiteindelijk bijna altijd uitmonden in grote shoot-outs, is het geen overbodige luxe dat de besturing zelf voldoening geeft. Daarbij moet overigens wel gezegd worden dat het allesbehalve precies is en je vaak misspringt of schiet. Volition lijkt zich daar ook van bewust te zijn en heeft het spel vergevingsgezind gemaakt. Vaak kunnen personages bijvoorbeeld nog even doorklauteren aan een muur als ze een sprong niet halen. Bij een dodelijke fout word je daarnaast nooit ver teruggezet.

Agents of Mayhem

Die slordigheid is terug te vinden in alle facetten van de game. Ondanks de prettig kleurrijke grafische stijl is dit geen krachtpatser en lijkt het eerder op een flink opgevoerde Xbox 360-game. Vijanden, objecten en voertuigen verdwijnen en verschijnen regelmatig uit het niets, en soms komt een vijand die cruciaal is voor de voortgang van een missie zelfs vast te zitten achter een muur, waardoor het vorige checkpoint geladen moet worden. Over het algemeen wordt het speelplezier nauwelijks vergald door deze bugs, maar netjes afgewerkt voelt het niet.

Agents of Mayhem straalt die ongedwongen ‘net wel, niet niet’-vibe uit waar tijdens voorgaande generaties nog ruimte (en geld) voor was. Waar tegenwoordig elke game een AAA-titel moet zijn of dat in ieder geval pretendeert, houdt dit spel zichzelf niet voor de gek: Agents of Mayhem verlegt geen grenzen en is niet door een team van vijfhonderd man vijf jaar lang tot elke pixel gepolijst. Dit is een ruwe bolster die als je het toelaat je hart verovert. Net zoals THQ ze vroeger uitbracht, dus.

Agents of Mayhem is vanaf 18 augustus verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze recensie is de PlayStation 4-versie getest.

Dit artikel delen:

Lees meer

Warcraft 3 krijgt nieuwe update Nintendo-personage Kirby bestaat 25 jaar
7

Reacties op: Agents of Mayhem

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • armilo-theus

    • 15 augustus 2017 15:18
    Oftewel ze hebben geen creativiteit meer. Kunnen ze niks anders verzinnen dan dat kinderlijke k*t humor. Sinds SR4 was het al saai geworden voor mij dus nope.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Xbox One GTA V

    • 15 augustus 2017 17:55
    Na sants row 2 is het bergafwaarts gegaan cheesy aliens doe dan iets orginelers bijvoorbeeld dat je een soort kennedy space center basis hebt en vanuit daar na de ruimte kan gaan bijvoorbeeld de maan en mars ze willen zogenaamd de grappige gekke gta zijn maar daar zijn mensen echt klaar mee ze willen een open world met realisme en een veel interactievere wereld bijvoorbeeld Winkelcentrums, marathons, pretparken, dierentuinen noem maar op geen enkele open world heeft dit behalve gta vice city klein winkelcentrum maar het moet groot zijn met veel mensen erin dat zou echt de next step zijn in het open world genre.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • TheChief

    • 15 augustus 2017 18:19
    @xbox-one-gta-v Een beetje punctuatie zou wonderen doen. Die zin van je is echt niet prettig aan de ogen ;)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Xbox One GTA V

    • 16 augustus 2017 16:17
    @thechief lik lekker een ezel penis met je punctuatie. Ga jord kelder baffen ofzo.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • bokahara

    • 15 augustus 2017 18:05
    ik vond saints row 3 de beste van hun games. professor genki. een wapen die haaien schiet die uit muren komen. een verhaal over een zombie johnny gat. saints row 4 vond ik zo, been there, done that vergeleken met sr3. ik bedoel, je kon de hele map over rennen, en dan krijg je in de tutorial nog steeds een stukje over hoe je auto's moet pimpen wat echt totaal onnodig was.

    ik vond het ook jammer dat ze op die verloren roem van saints row teren in agents of mayham. echt jammer hoe afgetakeld die developer is.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • acegreennld

    • 15 augustus 2017 18:59
    Vond sr2 en sr3 ook de beste. Sr4 was wel vermakkelijk. Maar die superpowers werd wel wat afgezaagd na de tijd.
    afgezien ik nog wel van die ultra flauwe one liners kan genieten is het idd nog een twijfel of ik uhm in huis haal. Wacht wel tot ie 10eu is ofzo

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • MaTriX50

    • 18 augustus 2017 03:12
    Ojee Michel houd niet van onderbroekenlol.

    Heb het spel niet gespeeld maar hoor van gebruikers toch aardige goede reacties en dan met name de humor die erin zit.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.