Toen de Wii op de markt verscheen, werd het al snel duidelijk dat de console door zijn unieke besturing uitermate geschikt is om statische avonturenspellen nieuw leven in te blazen. Het is daarom des te opmerkelijker hoe weinig noemenswaardige titels er tot nu toe binnen het genre op de machine van Nintendo zijn verschenen. Enkel Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure wist de liefhebbers van het betere wijs-en-klikwerk te plezieren terwijl het spel in principe niet eens binnen het genre geplaatst kan worden. Misschien luidt Agatha Christie: And Then There Were None wel het begin in van een mooie point and click-toekomst voor de Nintendo Wii? Omdat ik een Belg ben heb ik best wel een speciale band met Agatha Christie. Haar meest bekende personage, de fictieve speurneus Hercule Poirot, is namelijk afkomstig uit mijn geboorteland en daar ben ik uiteraard trots op. De man dook in maarliefst drieëndertig verschillende boeken en zelfs in een paar films op. Daardoor kan Monsieur Poirot vandaag de dag nog steeds genieten van wereldwijde faam. Samen met Murder on the Orient Express, Death on the Nile en Witness for the Prosecution is And Then There Were None een van Agatha Christie's bekenste verhalen. Spijtig genoeg heeft men het geheel niet weten te vertalen naar een vermakelijke game. Tijdens de eerste minuten van het spel krijg je al meteen de kriebels door de ongelofelijk gedateerde technologie waarmee de ontwikkelaar personages leven in probeert te blazen. Naast lachwekkende gezichtsanimaties en houterige armbewegingen zijn de conversaties ook nog eens slecht geschreven. Het lijkt daarbij alsof alle mensen die je leert kennen door slechts een paar verschillende, vooral ondermaatse acteurs van een stem werden voorzien. Het audiovisuele plaatje van een game komt vaak pas op de tweede plaats, maar hoe je dit spel alles te zien en te horen krijgt is erg ondermaats. Dat kunnen we ook zeggen over de manier waarom het verhaal uit de doeken wordt gedaan. Mocht je voordat je aan de slag gaat met And Then There Were None nog nooit eerder met het boek, de film of het toneelstuk in aanraking zijn gekomen is de kans groot dat je tijdens de eerste uurtjes niet snapt waar het spel in godsnaam over gaat. De ontwikkelaar vertelt het verhaal zo ongelofelijk slordig dat je moet beschikken over een immense portie doorzettingsvermogen om het schijfje niet gewoon uit je Nintendo Wii te halen en in de dichtstbijzijnde vuilbak te smijten. Mocht je toch dapper genoeg zijn om And Then There Were None een kans te geven dan mag je enkele leuke puzzels verwachten. Alle raadsels dienen opgelost te worden door gebruik te maken van voorwerpen die je in de omgeving kunt vinden, net zoals dat in elke point and click-game het geval is. Naast het zoeken naar de oplossing van de puzzels is er echter niets te doen dat echt leuk is. De gesprekken die je kunt aangaan met andere personages zijn saai en helemaal niet dynamisch waardoor je zonder nadenken de hele tijd op de A-knop mag gaan klikken. Nooit krijg je een leuke plottwist te zien of verschijnt er een glimlach op je mond door een onverwachtse reactie. Slaapverwekkend is nog de beste term om And Then There Were None te beschrijven. Eens je het einde van het spel hebt bereikt is er niets meer te doen en het lijkt me sterk dat je deze Wii-game nog eens opnieuw uit de kast zult halen. Ga daarentegen naar de bibliotheek en huur het gelijknamige geschreven werk. Op die manier spendeer je je tijd een stuk nuttiger dan met dit spel aan de slag te gaan en zijn je ouders blij omdat je nog eens uit vrijwillige basis een boek ter hand neemt.