Zopas heeft de PSP kennis mogen maken met Ace Combat X: Skies of Deception, een spel dat door ons terecht als zeer degelijk werd bevonden. Blijkbaar is het mogelijk om vlot rond te vliegen op een handheld en het was dan ook te verwachten dat andere ontwikkelaars snel op de proppen zouden komen met gelijkaardige titels. Zo kregen we niet zo heel lang geleden Aces of War op de redactie binnen, een spel waarin we in oude vliegmachines uit de Tweede Wereldoorlog mochten kruipen.

Een eigen verhaal bevat Aces of War eigenlijk niet, waardoor het spel al meteen een eigen ziel mist. Alle missies die je moet uitvoeren zijn gebaseerd op allerlei bekende en minder bekende gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens de Tweede Wereldoorlog, een thema dat nog steeds erg populair blijkt te zijn binnen de gamesindrustie. Klassiekers zoals de aanval op Pearl Harbor komen natuurlijk aan bod, maar ook de wat minder bekende luchtaanvallen krijgen de nodige aandacht in Aces of War. Heb je echter geen bezwaar tegen een verhaal dat zich volledig via los van elkaar staande missies laat vertellen, geen probleem, dan start deze review voor jou wat positiever.   Dat de ontwikkelaar zijn huiswerk heeft gedaan omtrent de feiten die verbonden zijn aan Wereldoorlog Twee is duidelijk. Aan het begin van elke opdracht krijg je namelijk een erg uitvoerige, nauwkeurig ogende briefing te lezen waarin duidelijk staat wat het plan is en hoe alles in zijn werk zal gaan. Als je liever niet naar een tekst kijkt is het ook altijd mogelijk om, op een versimpelde weergave van het slagveld, door middel van pijlen en icoontjes te zien wat je precies te doen staat. Toch was het leuker geweest als de briefing op een wat meer levendige manier een beeld gebracht zou worden. Keer op keer een saaie tekst lezen gaat per slot van rekening nogal snel vervelen. Voordat je aan de eigenlijke missie begint krijg je ook de kans om de piloten die je zullen helpen tijdens je missie op voorhand enkele opdrachten te geven. Wil je bijvoorbeeld dat de eerste twee vliegtuigen die met je mee zullen vliegen zich vooral zullen bezighouden met het bombarderen van gebouwen, dan stel je dit even in. Doe je echter liever zelf al het werk, dan laat je de piloten je eigen vliegtuig verdedigen zodat je wat minder gevaar gaat lopen voor mogelijke aanvallen van de vijand. Een leuke toevoeging, maar meestal valt het tijdens het spelen niet eens op dat er nog andere piloten met je samenwerken.

Nadat je weet wat je doen staat en je alle teamgenoten binnen je groep de juiste orders hebt gegeven rest er enkel nog het uitkiezen van een geschikte vliegkist om de klus mee te klaren. Eens dat gedaan moet je nog eventjes wat Item Points gaan verdelen. Dit zijn punten die je na het uitspelen van een missie toegewezen krijgt en later kunt gebruiken om je vliegtuig mee te upgraden. Dit doe je door attributen te verhogen, gaande van meer aanvalskracht tot het verhogen van je snelheid. Denk je bijvoorbeeld dat de aankomende missie vooral zal draaien rond hoe snel je vliegtuig is, dan steek je het grootste aantal punten in de Speed-tak van je vliegtuig. 

Als je al het voorgaande gedaan hebt begin je eigenlijk pas aan het eigenlijke spel. Al snel valt op dat Aces of War grafisch geen hoogvlieger (haha) is geworden, vooral de omgeving waarin je rondvliegt ziet er ronduit lelijk en doods uit. Zo lijkt het water sprekend op een stuk blauw karton en is er nergens ook maar één boompje of struikje te zien. De enige vegetatie die je te zien krijgt wordt vertegenwoordigd door een groene, platte ondergrond. Het is nooit een prioriteit geweest bij vliegspellen om veel aandacht te schenken aan de omgeving, maar Aces of War laat het allemaal toch net wat té grauw overkomen. Gelukkig zien de vliegtuigen er ietwat beter uit dan de rest. Vooral als je het camerastandpunt in de cockpit plaatst krijg je een leuk tafereel te zien: alle dingen die je normaal gesproken als kleine icoontjes in de hoeken van het scherm zou zien zijn nu af te lezen op metertjes en balkjes. Toch blijft dit maar een schrale troots aangezien Aces of War je op grafisch vlak nooit zal bijblijven.

Toch is het vliegen zelf andere koek. Bewegen met je vliegtuig werkt wel naar behoren met de thumbstick, maar het missen van zo'n tweede besturingselement heeft grote gevolgen voor de gameplay en het algemene spelplezier. Het is namelijk door het ontbreken van een tweede thumbstick erg lastig om de camera naar behoren te bedienen, iets wat een groot gemis is tijdens het spelen van een spel als Aces of War. De enige manier om rond je te kijken is door tegelijk én select in te drukken én de vierpuntstoetsen te bedienen. Je raadt het al, binnen luttele seconden liggen je vingers in de knoop.   Daarnaast is het neerknallen van vijandige vliegende objecten een hels karwij. De ontwikkelaar heeft ervoor gekozen om een zekere graad van authenticiteit in het spel te stoppen waardoor het, net zoals tijdens de oorlogsjaren, niet mogelijk is om je vijand door middel van een lock-on functie te kunnen volgen. Het gevolg is dat je soms echt een kwartier lang achter zo'n vervelende schurk zit aan te jagen zonder hem ook maar één keertje te raken! Realisme ten top, samen met frustratie, de neiging om je PSP neer te smijten en wat anders te gaan doen. Ook het laten vallen van bommen, naast het schieten de tweede aanvalsfunctie die de vliegtuigen in Aces of War bezitten, is geen lachertje. Telkens als je een boot of gebouw wilt bombarderen moet je, door het driehoekje ingedrukt te houden, het camerastandpunt laten veranderen naar een semi-bovenaanzicht. Leuk gevonden, maar eens je ervoor gekozen hebt om het speelveld op deze manier te aanschouwen is het zowat onmogelijk om je vliegtuig nog naar behoren te besturen. Naar links draaien is opeens verschrikkelijk moeilijk geworden, net zoals horizontaal blijven vliegen en proberen te verhinderen dat je eten van daarstraks niet op je scherm belandt door al dat geklungel.   Schieten werkt niet lekker, bombarderen is onbegonnen werk en grafisch ziet Aces of War er maar matig uit. Wat is er dan wel positief aan dit spel? Wel, we moeten toegeven dat de ontwikkelaar een mooi aantal verschillende vliegtuigen in het spel heeft weten te stoppen. Als speler krijg je de kans om twintig verschillende authentieke luchtduivels te bemachtigen die elk hun eigen kenmerken hebben qua besturing, snelheid en uiterlijk. Toch is dit alweel slechts een schrale troost als je weet dat je de vliegtuigen enkel kan verdienen door missies tot een goed einde te brengen, een opgave die door de moeilijke besturing wel eens erg problematisch zou kunnen worden. Verder mist het spel ook een broodnodige multiplayerfunctie, alsook online-ondersteuningen om via internet samen met wat vrienden rond te vliegen. Spijtige zaak, maar alle fans van dit soort games halen beter Ace Combat X: Skies of Deception terug uit de kast.