Al jaren lang is Namco bezig met de Ace Combat reeks en al jaren lang weet de ontwikkelaar met het mondjesmaat toepassen van vernieuwingen, de fans tevreden te houden. Dit is misschien niet naar de tevredenheid van iedereen, maar de basis van de reeks is ijzersterk en je weet in ieder geval wat je in huis haalt. Als zelfbenoemde Ace Combat fan, krijg ik in ieder geval alle te bespreken Ace Combat games voor mijn kiezen, en daar ben ik zeker niet rouwig om. Ditmaal is Ace Combat X: Skies of Deception voor de PSP aan de beurt.

Allereerst het verhaal. Het verhaal is in alle Ace Combat games een groot aspect en dit is niet anders in Ace Combat X. Ditmaal speelt het verhaal zich af in een andere wereld dan die van de twee meest recente delen op de Playstation 2. Als piloot in de luchtmacht van het land Aurelia ben je genoodzaakt te vechten tegen de oprukkende invasiemacht van het land Leasath. De invasie lijkt op het eerste gezicht een simpele reden te hebben, maar naargelang het verhaal vordert blijkt dat er veel meer aan de hand is. Het verhaal wordt in Ace Combat X verteld door middel van stilstaande beelden in de anime-stijl, ondersteund door een commentaarstem. Dit is misschien niet zo flitsend als de volledig geanimeerde filmpjes die we krijgen te zien in andere Ace Combat games, maar de sfeer wordt desalniettemin goed overgebracht.

Er is uit een groot aantal vliegtuigen te kiezen in Ace Combat X. Ditmaal is de game qua aanbod weer een beetje op het futuristische pad gegaan, want net als in Ace Combat 3 zijn een aantal zeer geavanceerde en in de werkelijkheid niet bestaande vliegtuigen te kiezen. ‘Normale’vliegtuigen zijn echter ook gewoon aanwezig, hoewel geen van allen als zeer realistisch te kenmerken valt. Ace Combat X is immers een rasechte arcade game. Ook is het aantal wapens dat in een missie is mee te dragen, is niet realistisch te noemen. Tientallen raketten en bommen staan per missie tot je beschikking en een oneindig aantal patronen voor het boordkanon. Dit is echter juist een voordeel, want de aard van de missies is traditiegetrouw hectisch te noemen. Hierover later meer.

Het is aan meerdere aspecten van de game te zien dat Ace Combat X als volwaardige game en niet als port is behandeld. Zo was er al het originele verhaal, maar ook op het gebied van gameplay is er wat veranderd. Zo is er de mogelijkheid om alle vliegtuigen op te waarderen met extra onderdelen. Deze verhogen de prestaties van de standaardmodellen aanzienlijk op het gebied van nauwkeurigheid, vlieggedrag en vuurkracht. Het lijkt er ook sterk op dat de meeste modellen op het gebied van prestaties iets zijn terug gehouden, om zo het tunen aan te moedigen. Eerlijk gezegd vind ik het zelf leuker om met een standaardmodel te vliegen en later een vliegtuig te kopen dat beter vliegt, maar er is zeker wat te zeggen voor het opwaarderen van je favoriete vliegtuig met zijn specifieke kenmerken. Uiteindelijk is het aspect van opwaarderen niet een vereiste, maar wel een leuke toevoeging om wat mee te klooien.

De missies zelf worden vooraf gegaan door een briefing, waarin de missieplanner vertelt wat je in de aankomende missie te wachten staat. De stemacteur die men heeft gebruikt voor deze rol klinkt een beetje ongeïnteresseerd, waardoor zijn emoties niet goed aansluiten op de missies. Ja, het klinkt misschien vreemd, maar Ace Combat games zijn een paar van de weinige vlieggames waarin dit soort aspecten echt iets toevoegen aan de gehele ervaring van de game. Missies zijn over het algemeen opgebouwd uit air to air (aanvallen op luchtdoelen), of air to ground campagnes (aanvallen op grond of zeedoelen) en vaak uit beide. Bovendien is ook het hogere gehalte aan sciencefiction doorgevoerd in de missies. Meer dan eens zul je als speler absurde vliegtuigen en andere wapens tegenkomen die hun gelijke niet kennen in deze wereld. Zo is er een vliegtuig genaamd Gleipnir die met een spanwijdte van honderden meters ballistische raketten kan afvuren, evenals een super krachtig laserwapen. Wapens als dit zorgen voor de nodige variatie in missies en dit soort missies zorgen er weer voor dat het totaalpakket zeer gevarieerd is. Een nieuw aspect in de verhaallijn is dat er bijna zonder uitzondering moet worden gekozen welke missie je doet. Dit werd in eerdere games gedaan door de speler voor de keuze te stellen om de ene of de ander missie te doen. Ditmaal is de keuze veel groter. Dit hoeft echter niet te betekenen dat een keuze voor één missie ervoor zorgt dat de andere niet meer gedaan kan worden. Op een wereldkaart zijn de verschillende keuzemogelijkheden te bekijken en als je goed kiest zijn uiteindelijk toch de meeste missies in een keer spelen te doen. Als dit toch niet mogelijk is, dan kan alsnog worden besloten om in de Free Mission Play alle missies nog eens te doen. Ook nieuw is dat de keuze bepaald hoe andere missies worden gespeeld. Zo kan ervoor worden gekozen om eerst de Gleipnir gedeeltelijk uit te schakelen in plaats van het helpen van vriendelijke troepen. Op deze manier is een missie die anders onder dreiging van de Gleipnir op beperkte hoogte moest worden uitgevoerd, minder gevaarlijk. Wel is er natuurlijk de kans dat de troepen in een andere missie onder de voet worden gelopen door de vijand. De uitkomst van het verhaal en de aanvang van latere missies worden echter niet beïnvloed door deze keuzes. Het verlengt echter wel de levensduur van de game. Ook maakt deze keuzevrijheid anderzijds schier onmogelijk te voltooien missies misschien net wat makkelijker.

Een eerdere previewversie van de game deed me een beetje twijfelen over de kwaliteit van de besturing van de vliegtuigen. Op de Playstation 2 hebben we het voordeel van de aanwezigheid van een extra analoge stick en twee schouderknoppen, en hiervan maken de PS2 games volledig gebruik. De eerdere versie van de game bevestigde mijn vermoedens door een wel speelbare, maar zeker niet foutloze knoppenindeling aan te bieden. Mijn angst is met de uiteindelijke versie van Ace Combat X echter compleet verdwenen. Ditmaal krijgt de speler niet minder dan drie mogelijkheden tot het besturen van het vliegtuig. En hoewel de standaardoptie voor veteranen misschien niet de meest gebruiksvriendelijke is, zijn de alternatieve knoppenindelingen stukken beter. Deze twee opties zorgen ervoor dat de besturing voor het geven van gas of de besturing van het staartroer met de twee schouderknoppen gedaan kan worden. Naargelang de keuze zal de andere functie onder de driehoek en vierkant knop van de functietoetsen worden ondergebracht. Dit zorgt voor een zeer goede besturing, waarbij het enige gemis de afwezigheid van de mogelijkheid tot vrij rondkijken is. Dit is echter maar een zeer klein minpunt. Een ander minpunt is de soms wat gebrekkige AI. Meestal vliegt er in een missie een geallieerde piloot met je mee, waaraan verder geen opdrachten zijn te geven. Veel heb je bovendien toch niet aan deze kerel, want geen enkele keer heb ik gezien dat deze een ander vliegtuig neerschoot. Ook de AI van de vijand is niet perfect. In de normale moeilijkheidsgraad zijn de vliegtuigen vaak passief en laten ze zich makkelijk neerschieten. Dit is op te lossen door een moeilijkheidsgraad hoger te spelen, maar dan nog blijft de vijand in sommige gevallen zich dom gedragen.

Grafisch ziet Ace Combat X er top uit. Het is verbluffend hoe Namco er in is geslaagd om de wereld en de atmosfeer van de reeks om te zetten op de handheld. Er zijn natuurlijk wel wat concessies gedaan. Zo zien de vliegtuigen er net wat minder gedetailleerd uit en zijn ook de textures van een iets lagere kwaliteit. Er is ook enige dithering (ruis in het scherm) aanwezig die de game iets fletser maken. Uiteindelijk zijn dit maar kleine minpuntjes die niet kunnen voorkomen dat het totaalplaatje er uitmuntend uitziet. Hetzelfde geldt voor het geluid. De kwaliteit is iets minder hoog dan het geval is bij de grote broertjes van deze game, maar zeker niet slecht of zelfs maar matig te noemen.

Zoals bij meerdere reviews van PSP games, heb ik ook in Ace Combat X niet de Ad Hoc multiplayer kunnen uitproberen. Deze belooft echter zeer leuk te zijn met de mogelijkheid om met vier spelers Deathatches maar ook coöperatieve missies te doen. Een spel als dit zou natuurlijk ongeëvenaard zijn als het online te spelen was. Hierop moeten we echter nog steeds wachten.

Tot slot:

Het moet eigenlijk niet gekker worden. Niet alleen is Ace Combat X een goede game, maar het is ook nog eens een betere game te noemen dan Ace Combat: The Belkan War. Vooral de toevoeging van een originele missiestructuur en de mogelijkheid tot het opwaarderen van een vliegtuig dragen hieraan bij. Deze opties zouden in de Playstation 2 games niet misstaan. Bovendien zijn de vliegtuigen zeer goed te besturen en vlieg je rond in een mooi weergeven wereld. De soms ietwat matige AI en de mindere uitwerking van het verhaalgedeelte zorgen er wel voor dat deze game niet perfect is te noemen.