Vliegspellen uitbrengen op een handheld is vragen om problemen. Dit genre vergt een precieze, uitgebreide besturing, iets wat een handheld als de PlayStation Portable op het eerste gezicht niet kan bieden. Toch weet Ace Combat Joint Assault op dat gebied tot een niveau te komen dat voor arcade- en simulatieliefhebbers aanvaardbaar is. Er zijn twee besturingsmethodes waaruit gekozen kan worden. De een laat je de straaljager met de analoge stick besturen en is voornamelijk bedoeld voor de adrenalinejunkie, de speler die graag zijn aandacht volledig op de gevechten wil richten en hiervoor niet al te ingewikkelde handelingen wil uitvoeren. De tweede optie geeft je meer controle over het vliegtuig. Hiermee kun je met de vierpuntsdruktoets de zogeheten yaw, pitch en roll van de straaljager regelen, de bewegingen langs de verschillende assen rond het zwaartepunt van het vliegtuig.

Toch merk je wel degelijk dat de hardware op een beperkende manier werkt. Het is voor het eerst dat Ace Combat met op de echte wereld gebaseerde locaties als achtergrond voor het verhaal werkt, maar ontwikkelaar Project Aces is er niet in geslaagd om de verschillende bekende steden als Londen, Tokio en San Francisco op een overtuigende manier te presenteren. Ze zijn, op een enkel bekend gebouw na, versmeed tot een platte, grijsbruine brij waar net zo goed een fictieve naam op geplakt had kunnen worden. Normaal gesproken hoeft dit niet echt als een kritiekpunt gezien te worden, maar wanneer je de realistische locaties als verkoopargument gebruikt op de hoes van je spel heb je als ontwikkelaar echt je energie in de verkeerde dingen gestopt.

Slaapverwekkende singleplayer

Het is dan ook niet de besturing die niet goed uit de verf komt bij deze game. Het zijn vooral de eentonige missies en het zwakke verhaal die de singleplayer-ervaring naar beneden halen. Het plot draait in eerste instantie om een onbekende militaire macht, genaamd Valahia, die in verschillende grote landen, waaronder Japan en Engeland, terreur zaait met gigantische vliegende forten. Het blijkt echter allemaal een vooropgezet plan te zijn van een verzekeringsmaatschappij die speciale terreurverzekeringen verkoopt en op deze manier haar verkopen door het plafond ziet schieten.

Het leeuwendeel van de missies in de campagne vraagt je om een aantal land- en luchtdoelen neer te schieten. Doordat de moeilijkheidsgraad aan de lage kant ligt, worden de steeds herhalende opdrachten daardoor snel eentonig. Tel daarbij op dat spelers die bekend zijn met de serie veel van de opdrachten zullen herkennen uit vorige delen en het gevoel dat dit deel een samenraapsel is van elementen uit eerdere Ace Combat-delen is bijna niet meer weg te denken. Er is te weinig afwisseling en vernieuwing om de singleplayer echt interessant te houden.

Waarschijnlijk is het geld dat je verdient na elke missie de enige reden dat je het verhaal verder speelt. Hiermee kun je in de hangar uit het ruime aanbod aan vliegtuigen (meer dan veertig in totaal) de nodige versterkingen voor je luchtvloot aankopen. De echt goede straaljagers kosten een klein vermogen en hierdoor word je zelfs weer gemotiveerd om de campagne nogmaals te doorlopen. Naast nieuwe vliegtuigen kun je ook je wapentuig uitbreiden met nieuwe raketten en bommen en zijn bepaalde onderdelen van je straaljager te vervangen door betere varianten. De vele en uitgebreide aanpassingsmogelijkheden vormen een ware hemel voor de liefhebber van snelle jets.

De redding

De kracht van Joint Assault ligt zonder twijfel bij de multiplayer. De online mogelijkheden staan in schril contrast met de slappe singleplayermodus. Het is bijvoorbeeld mogelijk om de volledige campagne coöperatief te doorlopen met maximaal vier personen. Dit geeft een positieve wending aan de campagne. Ondanks dat de opdrachten er niet spannender op worden, maakt het samen met andere mensen doorkruisen van het luchtruim, op zoek naar kanonvoer, het tot een vermakelijke aangelegenheid. Sommige missies zijn daarbij in twee delen gesplitst, waarbij het viertal verdeeld wordt in twee groepen en elk tweetal een bepaald deel van de missie uitvoert. De uitkomst van de ene groep is van invloed op de voortgang van de andere. Faalt het ene team, dan kunnen de overige twee leden hun opdracht ook niet meer voltooien. Dit maakt de campagne net iets dynamischer en verbloemt de steeds herhaalde opzet van de missies.

Naast een coöperatieve modus kun je er ook voor kiezen om je vaardigheden te testen tegen andere menselijke tegenstanders. In de VS-modus kunnen acht personen het tegen elkaar opnemen in verschillende spelvarianten. Het zijn juist deze verschillende online mogelijkheden die Joint Assault redden van een onvoldoende. Het verhaal verdwijnt hierbij naar de achtergrond en de nadruk komt puur en alleen op de sterke actie te liggen. Wanneer je van plan bent om dit spel in je eentje te spelen, is het echter aan te raden om te kijken naar een beter alternatief of de stoflaag van Ace Combat X: Skies of Deception af te blazen. Joint Assault is er puur en alleen om online te spelen.