Ik ben inmiddels de aangewezen persoon onder de redactie om de games uit de Ace Combat-reeks te bespreken. Dit komt vooral doordat ik eigenlijk de enige ben die enthousiast wordt van de games uit de reeks. Jammer eigenlijk, want de Ace Combat-games verdienen gewoon wat aandacht. Toch is het ook wel begrijpelijk, want de reeks weet ondanks de hoge kwaliteit al jaren weinig nieuws aan tafel te brengen. Het valt nog te bezien of Ace Combat 6: Fires of Liberation werkelijk vernieuwing heeft gebracht, maar één ding heeft het in ieder geval mee. Voor de eerste keer is er namelijk een online mode aanwezig in een Ace Combat-game. Weet deze optie te overtuigen?

Het nogal campy verhaal in de Ace Combat-reeks is voor mij altijd een pluspunt geweest. Een dikke korrel zout was nodig bij het beleven van het verhaal, maar het nodigde altijd wel uit tot situaties die in onze wereld nooit zouden kunnen voorkomen. Epische gevechten met absurde voertuigen en legendarische aces zijn daar een voorbeeld van. Denk maar aan de band Dragon Force, zo fout, maar stiekem ook wel lekker. Toch heeft Namco de grens overschreden die staat tussen lekkere camp en tenenkrommend. Sterker nog, tel daar het samenknijpen van billen maar bij op, want het script is beneden pijl.

AUB, STFU

Niet per se het verloop van het verhaal en de epische gevechten, nee, die zijn er nog allemaal in ongewijzigde vorm. Het is vooral de gruwelijke dialoog tussen een aantal hoofdpersonen. Vooral het verhaal van een moeder en dochter die na de invasie van hun thuisland gescheiden worden, is niet zonder enige gêne te volgen. Het is duidelijk dat de schrijvers wat poëzie wilden toevoegen die aansloot bij het verhaal van de eenzame straaljagerpiloot die door de blauwe hemel scheert, maar ditmaal zijn ze toch te ver gegaan. De zin “Go fly with the angels” is hiervan wel het meest tergende voorbeeld. Speel de game en je weet waar ik het over heb.

Behalve de ondermaatse kwaliteit van het script is Fires of Liberation bijzonder goed te pruimen. Vooral grafisch weet de game je echt weg te blazen. Het is duidelijk dat de makers dankbaar van de kracht van de Xbox 360 gebruik hebben gemaakt. Alles wat je in de screenshots ziet, zie je ook in de game. In beweging ziet de game er echter nog veel mooier uit. Na een korte speelsessie blijven je meteen al een aantal dingen bij. Zo is de kijkafstand fenomenaal te noemen. Niet alleen vijandelijke voertuigen en vliegtuigen zijn van veraf al te zien, ook het landschap plus het wolkendek lijken oneindig door te gaan. De wolken verdienen eigenlijk nog wel wat extra aandacht, omdat ze zo overtuigend worden weergegeven. Het is heerlijk om er bij slecht weer bovenuit te stijgen totdat je op een punt komt waar de zon je cockpit binnen schijnt. Ook de rook en condensstrepen die worden achtergelaten door vliegtuigen en raketten tijdens een massale dogfight weten indruk te maken. Dit alles benadrukt verder hoe groots alles aanvoelt.

Naast de grafische boost zijn er verder maar weinig veranderingen doorgevoerd die de gameplay wezenlijk doen verschillen van de gameplay van voorgaande Ace Combat-games. Aan de ene kant is dit jammer, want ik had zelf verwacht dat het driekoppige squad-systeem uit Ace Combat 5 weer terug zou zijn. In Fires of Liberation krijg je echter maar één buddy tot je beschikking die je beschermt tegen aanvallers of aangewezen doelen aanvalt. Geheel in de traditie van Ace Combat weet deze beste man nog geen deuk in een pakje boter te slaan. Althans niet voordat jij al lang het doel plus tien andere doelen hebt uitgeschakeld.

Toch wel handig die back-up

Het ontbreken van een squad is trouwens niet lang te beschouwen als een gemis, want je krijgt er een hele troep jagers voor terug. Met een druk op een knop worden al de doelen in je vizier automatisch geselecteerd om te worden aangevallen door je buddy's. Enkele seconden daarop regent het raketten op de doelen en is in één klap een groot deel van je vijanden opgeruimd. De extra troepen staan niet altijd tot je beschikking, want je moet wel een zeker aantal tegenstanders hebben opgeblazen. Hoewel het heerlijk is om de dood letterlijk neer te laten regenen op je vijand, moet wel een kanttekening worden gezet bij deze nieuwe optie. De missies worden er in de normale moeilijkheidsgraad net wat te makkelijk door voor een Ace Combat-veteraan, maar een beginner zal er veel aan hebben. Nieuw in Fires of Liberation is de manier waarop missies zijn opgebouwd. In plaats van een vast aantal doelstellingen te moeten voltooien, kan de speler ditmaal ook echt het verloop van de strijd beïnvloeden. Het speelveld is meestal opgedeeld in meerdere secties waar je je aandacht op kunt vestigen. Over het algemeen wordt er onderscheid gemaakt tussen antivliegtuig, antigronddoel en gemixte missies. In het begin lijkt deze opdeling een grote vernieuwing. Je kunt namelijk kiezen voor de leukste missie. Daarbij komt ook nog eens dat de rest van het slagveld niet stilstaat. Als je kiest voor een bepaalde missie kan het best zijn dat de troepen van een ander gedeelte van het strijdperk het onderspit moeten delven. Tenminste, zo zou het moeten zijn. In de praktijk zul je een aantal keer moeten reageren als je eigen troepen het bijna niet meer redden tegen een grote overmacht. Op zulke momenten is het gewoon zaak om naar het gebied te vliegen en de haard van weerstand op te ruimen. In de meeste gevallen is dit echter niet mogelijk. Doordat het namelijk redelijk makkelijk is om een submissie te voltooien, is het ook behoorlijk makkelijk om daarna ook het grootste deel van de andere submissies succesvol af te sluiten. Het zal in ieder geval niet vaak voor komen dat de tegenstander je eigen troepen finaal vernietigd. Het resultaat is dus eigenlijk niet veel anders dan in voorgaande games. Je vliegt het slagveld op en knalt alles kapot wat je tegenkomt. Dit proces blijft natuurlijk het beste aspect van Ace Combat, maar het geeft je wel de indruk dat de opdeling van een missie in submissies voor niets is geweest. Het is niet nadelig voor de gameplay, maar het voegt ook maar weinig toe.

Voor de eerste keer in het bestaan van de franchise is Ace Combat online gegaan. In Fires of Liberation is het mogelijk om het in verschillende gamemodes tegen elkaar op te nemen. Naast de standaard free-for-all (Deathmatch) en Team Deathmatch modes heeft Namco ook een aantal online opties toegevoegd die zijn toegespitst op de aard van een vlieggame. Vooral de co-op missies in Fires of Liberaration zijn iets waar veel fans lang op hebben gewacht. Geslaagd is de mogelijkheid om willekeurige matches op te zetten met alleen bepaalde vliegtuigen of met NPC's. Met NPC's in je multiplayer-game krijg je het niet alleen zwaar te verduren van je menselijke tegenstanders, maar ook nog eens van de computergestuurde grondtroepen. De laatste mode Siege-battle is een mode die het twee teams tegen elkaar op laat nemen, waarbij een team een basis moet verdedigen en de andere moet aanvallen. Deze optie mag dan wel standaard in opzet zijn, maar weet toch te imponeren. De combinatie van teamspel en een doel weten de gevechten erg spannend te maken. Het helpt ook als je twee teams hebt die aan elkaar zijn gewaagd. Minpunt: het aantal maps is beperkt.

Uiteindelijk laat Ace Combat 6: Fires of Liberation een positieve indruk achter. Dit mag natuurlijk niet als een verassing komen, want de basis was al goed en is onveranderd gebleven. De toevoeging van de mogelijkheid om medepiloten op te roepen voor een massale aanval is een geslaagde geweest en weet de gameplay enigszins te veranderen. De veranderde opzet van de missies weet hier echter niet in te slagen en had net zo goed achterwege gelaten kunnen worden. Gelukkig tornt deze minder geslaagde verandering niet aan de algehele kwaliteit van de game. Het verhaal is er wel op achteruit gegaan en weet het zelfs te presteren je juist uit de hele Ace Combat-ervaring te halen. Online heeft Namco wel z'n best gedaan. En die graphics.... oh die prachtige graphics!