Tijdschriften over games zullen nooit niet-gamend publiek bereiken. Hierdoor hebben veel mensen een totaal verkeerd beeld van wat games nu eigenlijk zijn. Zijn het moordsimulatoren? Zijn het nulletjes en eentjes met wat bliepjes? Is het hersenloos? Veel van deze clichés leven vandaag de dag voort in de hoofden van de mensen. Maar hoe meer serieuze bladen over games schrijven, hoe minder waanbeelden er nog in de hoofden van onwetenden overblijven. De Groene Amsterdammer, een serieus 'intellectueel' opinieblad, had op de voorkant van uitgave 39 de Master Chief staan met de tekst: 'Games – Heerlijke nieuwe wereld'. Interessant genoeg om voor een paar eurootjes aan te schaffen, toch?Links naar de artikelen staan onderaan de pagina De artikelen gaan niet over Halo 3, de launch van die game is slechts de aanleiding voor deze special. Het eerste artikel heeft de titel 'De derde plaats'. Deze titel slaat op een term van de Amerikaanse socioloog Ray Oldenburg (vast van Nederlandse origine), welke hij gebruikt om de neutrale plekken tussen werk en thuis (zoals kroegen en badhuizen) in de industriële samenleving aan te duiden. Een online rollenspel is zo'n nieuwe 'derde plaats': in de postindustriële samenleving hebben MMORPG's voor een groot deel de functie van plek tussen thuis en werk overgenomen. In bredere zin gaat het artikel over de evoluerende rol van videogames. Het begon allemaal met rijen voor het allereerste Pong-apparaat in de Californische plaats Sunnyvale. Volgens het artikel is de huidige culturele status te vergelijken met die van de eerste publieksfilms aan het begin van de twintigste eeuw: banaal en reactionair, maar niettemin baanbrekend. Mijns inziens een geniale vergelijking. Shooters zoals Doom en Wolfenstein, maar ook spellen in meer cultureel verantwoorde genres, zijn revolutionair in het medium games, maar zijn, als je ze koel analyseert, tamelijk banaal. Volgens het artikel is deze status aan het veranderen. Er zijn serious games, zoals Peacemaker over het Israëlisch-Palestijns conflict. Machthebbers en religieuze leiders willen hun invloed door games vergroten (denk aan America's Army en Left Behind). Maar ook de commercie (ingame reclame in EA's games bijvoorbeeld) rukt op. Volgens De Groene Amsterdammer lijkt de uitdijing van het game-universum even onstuitbaar als die van het fysieke heelal. Daar ben ik het wel mee eens. Elke zoveel jaar komt er wel een nieuw, geniaal concept wat totaal nieuw is. Denk bijvoorbeeld aan GTA en The Sims in het verleden. Zulke stappen zijn dan ook meteen mijlpalen, maar dát er ooit weer totaal nieuwe genres en concepten komen, dat kan niet anders. Een heerlijk vooruitzicht, vooral omdat je je nog niet kunt bedenken wat het dan wordt. Het tweede artikel heet 'De creativiteit is terug.' Dit is opvallend genoeg een ode aan de downloadservice van de PlayStation 3, de Xbox 360 en de Wii. Volgens het artikel bieden deze services een ultiem platform voor zeer kleine ontwikkelaars met een beperkt budget. Deze ontwikkelaars kunnen, in tegenstelling tot de vorige generatie consoles, nu wél een platform vinden voor hun creaties. Verder verhaalt het artikel over het feit dat het kritische en deskundige tijdschrift Edge de game Final Fantasy XII tot Game of the Year heeft uitgeroepen. Volgens de schrijver is dit (en niet de eeuwige vervolgen van EA) symptomatisch voor de game-industrie: het twaalfde deel van een reeks is beter dan alle andere producten van het voorgaande jaar. Het artikel hierna gaat over Second Life, of preciezer gezegd: een boek over Second Life. Niet al te interessant dus. Artikel vier, Virtuele Arabieren, gaat over ontwikkelaar Afkar Media, gezeteld in de Jordaanse hoofdstad Damascus. Deze ontwikkelaar is verantwoordelijk voor de beruchte games Under Ash en Under Siege, waarbij je als Palestijn hordes kwaadaardige Israëlische soldaten dood moet schieten. Volgens de nogal hypocriet overkomende directeur zijn de Amerikaanse partijdig en ongeloofwaardig, terwijl zijn eigen games een genuanceerder beeld moeten geven. Dat klinkt nogal belachelijk als je de bijgaande beschrijving van Under Ash en Under Siege leest. In de derde game van Afkar, genaamd Quraish, leid je het leger van de profeet Mohammed aan om de ongelovigen uit Mekka te schoppen. Ook is de ontwikkelaar bezig met de game Swords of Heaven, welke “laat zien hoe extremisten uit beide kampen de geschiedenis kapen.” Ik heb er weinig vertrouwen in en ik denk dat het vooral zal gaan over extremisten uit één kamp en onschuldige, weerloze slachtoffers uit het andere kamp. Want directeur Radwan Kasmiya heeft een beetje boter op zijn hoofd. Deze artikelen zijn allemaal verbazingwekkend goed en professioneel geschreven. Normaal gesproken kiezen opiniebladen of andere media al snel voor een clichébeeld, maar in De Groene Amsterdammer is sprake van gedegen stukken tekst die een deskundige en soms zelfs een verrassende invalshoek kiezen voor deze leuke artikelen. Hulde!De derde plaats De creativiteit is terugEén leven is niet genoeg Virtuele Arabieren