Een van de bezigheden waar ik van mag genieten is het herspelen van oudere games. Retrogaming, zoals dat tegenwoordig in poptermen heet, is helemaal in. Oude games verschijnen weer op de Virtual Console, de PlayStation Store en Xbox Live Arcade maar het leukste vind ik natuurlijk om op de echte consoles te spelen, het oude spel zelf in mijn collectie te hebben, de oude controller tussen mij knuisten te houden.

Ik zit nu echt weer in zo'n retro-periode, juist nu er ook veel toppers op de huidige consoles uitkomen. Wat zeg ik, 2007 is wellicht het beste gamesjaar in tijden. Ongemakkelijk combineer ik het spelen van de nieuwste games met het herspelen van oude klassiekers en ze terug vinden in plaatselijke gameswinkels. Ik koop binnenkort zelfs een oude televisie want retrogaming op je HDTV, dat ziet er natuurlijk niet uit.

In deze zoveelste retro-periode vond ik de achterliggende redenen die de drang naar oude games veroorzaken vrij snel. Ik neem ze even met je door.

1. Simpel maar moeilijk. Zo zijn de meeste games voor de Nintendo 64 / Playstation-generatie het makkelijkste te beschrijven. De opzet was veelal simpel: ga van links naar rechts tot je het einde van een level bereikte. Dat daadwerkelijk doen was vaak echter moeilijk genoeg. Weinig games komen tegenwoordig nog dicht bij de uitdaging die vroeger op ons lag te wachten. In deze tijd waar de moeilijkheidsgraad omlaag gaat en de opzet van games vaak onnodig moeilijk wordt gemaakt, kan het verlangen naar de games van toen niet als een verrassing komen. 2. Verzamelen. Veel mensen hebben de natuurlijke drang een collectie op te bouwen, zo ook gamers. Alle topgames van deze generatie in je kast hebben staan is al leuk zat, maar zo mogelijk nog leuker is de topgames van tien, twintig jaar geleden er naast te hebben staan. Sommigen dopen een hele kamer in het huis om tot gamekamer en stellen al die oude consoles en spellen netjes in glazen kasten ten toon. Je kan er ook nog eens over opscheppen op diverse fora. 3. Nostalgie. De sterkste factor, de grote katalysator achter retrogaming. De games die we tien jaar geleden speelden, hebben we ervaren terwijl er in ons leven vanalles buiten het gamen gebeurde. Videogames kunnen, net als muziek, die oude gevoelens en herinneringen weer terug laten komen.

Er kleeft alleen één probleem aan dit alles: tijd genoeg hebben om zowel de nieuwe als de oude games te spelen. Immers, als ik de nieuwe games niet meer zou spelen en mij alleen maar zo focussen op retrogaming, dan zou ik over vijftien jaar geen retrogames meer hebben. De spellen die dan nu zijn uitgekomen, heb ik nooit gespeeld en daar heb ik ook geen band mee opgebouwd. Als ik ze dan over vijftien jaar voor het eerst speel, zal een gevoel van nostalgie ontbreken.

Niemand heeft ook gezegd dat een gamer zijn een makkie is.