Als enthousiast gamer vind ik het altijd weer leuk om te zien hoe zogenaamde 'casual' gamers reageren op één van mijn favoriete tijdverdrijven. Zij hebben vaak die hele ontwikkeling van de games industrie niet zo bewust meegemaakt en bijna alles is voor hen compleet nieuw en verrassend. Afgelopen week waren hier weer twee mooie voorbeelden van. Vrijdagochtend onderweg naar m'n werk, hoor ik twee dames (studentes hoogstwaarschijnlijk) in gesprek achter me lopen. Niet dat ik zo'n afluisterend type ben (of wel?), maar toen ik iets over games opving uit het gesprek spitste ik even mijn oren. Eén van de twee meiden had blijkbaar sinds kort het fenomeen Nintendo DS en Dr. Kawashima's Brain Training ontdekt. In geuren en kleuren vertelde ze over de vermakelijkheid van de vele oefeningen, de unieke bediening via een touchscreen en de vele leuke geluidjes die dit spel rijk was. Ze was er helemaal enthousiast over en klonk blij verrast dat ze zich met zoiets kon vermaken. “Dit is nou Nintendo's nieuwe strategie in de praktijk” dacht ik bij mezelf, en zo is het ook. Nog diezelfde dag stuitte ik op een tweede praktijkvoorbeeld van deze strategie. Bij mij op het werk staat een Nintendo Wii en nou was de partner van één van mijn vrouwelijke collega's aan het einde van de middag overgekomen, met de nodige interesse in de nieuwe console van Nintendo. Hij had klaarblijkelijk geen grote achtergrond met gaming (of misschien heel lang geleden) en datzelfde gold des te meer voor mijn collega. Toch overwoog hij om voor zijn verjaardag een Wii te vragen als cadeau. Dat, of een MP3 speler. Het was vervolgens aan mij om hem een demonstratie te geven van de console.

Wii Fit: de volgende bom die Nintendo zal droppen?

Hij wilde dolgraag Wii Sports proberen. Hij had geen enkel verstand van spelcomputers, dus ik moest 'm eerst nog even begeleiden in het aanzetten van de console en het opstarten van de game. Al bij het kiezen van een Mii-personage ontstond er dikke lol, want wie heeft er inmiddels geen personen als Michael Jackson en, dare I say, Adolf Hitler nagemaakt? Dan ga je tennissen en het eerste wat je toch altijd even ziet is dat men bang is iets verkeerds te doen met de besturing. Zodra ze echter door hebben dat het weinig anders inhoudt dan het nabootsen van echte bewegingen, gaat het geheel vanzelf. Mijnheer de 'non-gamer' bood meteen stevig partij (hoewel ik zelf eerlijkheidshalve weinig Wii Sports gespeeld heb) en al binnen een minuut werden oordelen als “hey, dit is echt leuk!” gespuid. Mijn collega had de console al vaker in actie gezien en bleef toch een beetje sceptisch over een aanschaf voor haar partner. Ze zag het sporten nog niet zo zitten. Toen ik echter de komst van de Wii Fit noemde en het concept daarachter uitlegde, had ze toch iets gevonden waar ze ook zelf de console voor zou willen gebruiken. Het blijft voor mij fascinerend om dit soort reacties te zien. Spelconcepten waar maar weinig traditionele gamers warm voor lopen en die al snel afgedaan worden als simplistisch vermaak zonder enige diepgang, wekt schijnbaar bij een hele grote groep 'non-gamers' erg veel enthousiasme op. Iedereen lijkt inmiddels wel van het fenomeen Wii gehoord te hebben en iedereen wil het eens geprobeerd hebben. Nintendo lijkt met hun nieuwe strategie een enorme gat in de markt gevonden te hebben, die voorheen wel gedeeltelijk gevuld werd door bijvoorbeeld Sony met SingStar, Buzz en EyeToy, maar niet in de sterk toegewijde mate waarin de creatievelingen uit Kyoto het aanpakken. Ondanks dat de aanhoudend sterke verkoopcijfers van zowel de Nintendo Wii als de Nintendo DS behoorlijk boekdelen spreken, blijf ik zitten met een aantal onbeantwoorde vragen.

Is ie nou een bevrijding of een bedreiging? Misschien een beetje van beide?

In welke mate zal Nintendo in de toekomst de traditionele gamesmarkt achter zich laten en zich storten op casual producten als Brain Training, Nintendogs en Wii Sports? Het feit dat Nintendo zich tijdens de E3 zo sterk richtte op Wii Fit, lijkt toch wel aan te geven dat hun prioriteiten nogal anders zijn gaan liggen ten opzichte van voorheen. Daarnaast, hoe lang kan een 'hype' als deze stand houden? De Nintendo DS heeft zich wel ruimschoots gefundeerd met meer dan twee jaar lang enorm marktsucces en de Wii presteert nu ook al meer dan een half jaar uitstekend, maar blijft het ook een hot item in 2008 en verder? Hoogstwaarschijnlijk ligt dat aan de toewijding van Nintendo en voorlopig lijkt die wel goed te zitten. Het succes van de Wii kan een behoorlijk grote impact hebben op de videogame markt, wat zowel positief als negatief kan uitpakken.  Dat het succes van de console gezond is voor de markt, daar twijfel ik niet aan. Gaat het traditionele gamen waar wij met z'n allen mee opgegroeid zijn echter niet teveel naar de achtergrond gedrukt worden over een jaar of vijf? Dat zou namelijk erg jammer zijn. Gelukkig lijkt het daar voorlopig niet op en mogen we ons nog voor genoeg hele mooie games gaan opwarmen. Laten we met z'n allen hopen op een perfecte harmonie tussen 'casual' vermaak en de meer 'serieuze' vorm van gaming. Want stiekem is dat delen van jouw favoriete hobby met allerlei nieuwelingen (ouders, familie, vrienden, collega's etc.) toch wel erg leuk.