Gamen is voor mij altijd een uitlaatklep geweest. Als ik heel lang in de rij bij het postkantoor heb gestaan achter die trut die niet wist welk getal ze moest kiezen voor haar staatslot dan is er niets lekkerder dan thuis Gran Theft Auto: San Andreas uit de kast te halen en iedereen de tering in te slaan. Maar ook als ik een heerlijke dag aan het strand heb gehad zit ik vol energie om mijn dorpje in Animal Crossing weer netjes bij te werken. Voor elke bui is er eigenlijk wel een game die daarbij past. Tot gisteren...

Mijn beste vriendin heeft kanker. Ik heb het vorige week gehoord en ik ben kapot. Ze is pas 28 en zag het leven helemaal zitten. Ze was zelfs voor stage naar Milaan verhuisd en nam het er daar goed van. Ze heeft gisteren de uitslag gehoord van de onderzoeken en woensdag wordt er gestart met chemotherapie. Ik hoop met heel mijn hart dat die aanslaat en dat ze volgend jaar weer gewoon in Milaan zit.

Ik belde haar na de E3 om haar te vertellen over al mijn avonturen maar in plaats daarvan kreeg ik haar verpletterende nieuws te horen. Toen ik de telefoon ophing heb ik eerst een hele tijd wezenloos voor me uitgestaard en barstte toen in huilen uit. Van slapen kwam die nacht niet veel.

Ik voel me leeg,intens verdrietig en machteloos. Hoewel ik al sinds 7 mei niet meer in Azeroth ben geweest heb ik geen behoefte om World of Warcraft op te starten. Wat doet het ertoe hoe het met mijn Tauren gaat. Hoewel ik van binnen overkook van woede is er geen enkele vechtgame waarin ik mijn agressie kwijt kan. Er is geen enkele game die mij op kan vrolijken, zelfs Tetris, waar ik goed in ben, niet.

De echte game is het leven, besef ik nu. Je weet echter niet hoeveel levels je moet doorlopen. Of en welke endboss je zult moeten trotseren en of de party die je hebt je voldoende kan helpen. Er zijn geen magic potions die je health aanvullen of "try again" buttons die je naar lieve lust kunt indrukken. Het leven is een game die je in een keer moet uitspelen en daarbij zo veel mogelijk plezier eruit moet halen.