De wereld van Watch Dogs is in de ban van technologie; de digitale voetafdrukken die mensen achterlaten zijn vele malen belangrijker geworden dan hun persoonlijkheid. Die kan ook prima voorspeld worden door alle data die bedrijven verzameld en gebundeld hebben. Ze weten alles van je; wat je leuk vindt, wat je koopt en waarschijnlijk ook nog wat je in de komende minuut gaat uitspoken.

Uit het niets

Hoe ironisch is het dan dat Watch Dogs op de E3 als een complete verrassing kwam. Ubisoft had al Assassin’s Creed 3, Far Cry 3 en kondigde via de Microsoft-persconferentie ook even doodleuk Splinter Cell: Blacklist aan. Maar dat bleek nog niet genoeg. Met Watch Dogs leek het even alsof de uitgever op eigen houtje de volgende generatie spelcomputers had getoond. Daarna kwam het misschien nog wel betere nieuws dat de game gewoon nog op Xbox 360 en PlayStation 3 verschijnt. We zijn benieuwd of de game hierop ook zo weet te schitteren als het deed voor PC.

Want geloof me, ik heb tijdens de PC-presentatie van Watch Dogs hard mijn best gedaan om oneffenheden te vinden in de grafische presentatie. Ik heb er uiteindelijk eentje gespot – de spoiler van een auto brak af maar zat er vervolgens weer netjes aan. Maar dat was het dan ook echt; animaties waren ongekend vloeiend en textures zonder uitzondering scherp. Onomstotelijk bewijs hiervoor is hoe realistisch de jas van hoofdpersoon Pearce beweegt. Je zou er bijna constant 180 graden van gaan draaien in het spel, om maar te zien hoe de onderste flappen mee deinzen.

Hecht je daar niet zoveel waarde aan, let dan op de nonchalante manier waarop Pearce z’n handen in zijn zakken houdt. Ubisoft doet dit gelukkig niet puur om te pochen met de techniek, er gaat ook een oorzaak achter schuil. Pearce loopt zo onherkenbaar mogelijk over straat, met een lange jas en de handen in de pocket. Liever dat dan gezien worden door beveiligingscamera’s die overal op straat hangen.

Hackfest

Hij heeft het niet zo op die spionagetechnieken, maar is er tegelijkertijd compleet afhankelijk van – met recht een behoorlijke haat-liefdeverhouding. Pearce kan er op ieder moment zijn telefoon bij pakken om alles te hacken wat los en vast zit, van camera’s tot mobiele netwerken, waardoor je bijvoorbeeld telefoongesprekken kan afluisteren of een storing uitlokt. Dit alles om je beter voor te bereiden op een missie of deze al tijdens zoveel mogelijk naar je hand te zetten. Zo zorg je voor een kettingbotsing door alle stoplichten tegelijkertijd op groen te zetten. Dit dwingt je doelwit om uit de auto te stappen, waarna Pearce het vuur opent.

Dit laatste is slechts een van de mogelijkheden. Wie verslaafd is aan technologie, wordt blind voor de gevaren, risico’s die Pearce stuk voor stuk uit kan buiten. Dat mag op zijn minst een enorm ambitieuze klus voor Ubisoft genoemd worden. Alsof de gloednieuwe engine nog niet genoeg is, moet de ontwikkelaar ook nog eens voor honderden computergestuurde personages een heel profiel opstellen. Een ongeschreven blad bestaat immers niet in de wereld van Watch Dogs, want iedereen laat op de digitale snelweg wel een of ander spoor achter. Aan Ubisoft de taak om van die binaire brei een coherente en pakkende singleplayer maken.

Nog meer?

Sorry, we bedoelen natuurlijk multiplayer. Er is in Watch Dogs ook nog eens ruimte voor meerdere spelers, die ieder hun eigen weg mogen gaan. Je kunt echter op ieder moment zien waar anderen zich bevinden tijdens een missie, via een soort timeline, en krijgt zelfs de mogelijkheid om ze een handje te helpen. Hoe dit allemaal gaat uitpakken, weten we helaas nog niet. We gaan het gelukkig volgend jaar al zien. Tot die tijd kunnen we misschien wat uitgevers alvast naar Ubisoft sturen. Sommigen kunnen namelijk nog wel een lesje ‘hoe kondig ik games aan’ gebruiken. Watch Dogs…zo doe je dat dus.