Een gevoel voor stijl hebben ze bij The Creative Assembly wel. Met rustige glijdende camerabewegingen wordt haast onderkoeld getoond hoe duizenden manschappen zich opmaken voor de strijd. Binnen de stad zien we hoe de Carthaagse soldaten zich wanhopig proberen te organiseren, terwijl de Romeinen op verscheidene punten een doorbraak willen forceren. Een schip vaart de haven binnen en omzeilt zo de eenheden die de muur staan te verdedigen. Even verderop klapt de aanvalstoren open en stormen zwaarbewapende troepen naar buiten om de directe confrontatie aan te gaan.

Het gevoel dat er een immense strijd gaande is, komt niet alleen door de enorme aantallen of het feit dat door de combinatie van schepen en landeenheden de tactische mogelijkheden uitgebreid zijn. Nee, het zijn juist de kleine details die het ‘m doen. Een (voorlopig) experimentele camera laat je eenheden van dichterbij dan ooit volgen. Op gezichten van de aanvalseenheden die het speerpunt vormen van de aanval, valt spanning af te lezen: zij moeten de eerste klappen opvangen en door zien te stoten, zodat de muur in handen van de Romeinen komt. Bij het Carthaags leger zie je ondertussen de schrik: het beleg van Carthago duurt al drie jaar en de stad is een mergeldood aan het sterven.

Verderop ontbreekt dezelfde wanhoop op de gezichten. Vol vertrouwen wachten een paar pelotons de doorgebroken Romeinen op. Er wordt ruimte gemaakt. Een stampgeluid wordt luider en met een woeste trompetschel doemen War Elephants op...

Dichter bij de actie

Nu kan het bovenstaande je bekend in de oren klinken; niet lang geleden vertelden we al over hoe je dichter bij de strijd moet worden betrokken, en ook de makers hebben al benadrukt dat dit het streven is. Het persoonlijker en intenser maken van de game, beperkt zich echter niet tot slechts de immense gevechten waar we nog hoteldebotel van zijn. Ook het managementgedeelte van de game moet een stuk meer persoonlijkheid gaan bieden.

Zo is de rol van de senaat veranderd. In het eerste deel van Rome: Total War, was het Romeinse Rijk eigenlijk kunstmatig in drie facties/families opgedeeld, die elk andere missies kregen opgedragen van de senaat. Waren de drie facties bij elkaar groot genoeg om te kunnen spreken van een ‘rijk’, dan brak er bonje uit en moest je het plots opnemen tegen andere Romeinen. Dat spelletje is een beetje van de baan.

De game begint in de tijd dat het rijk nog een republiek is en op een later moment is het mogelijk om jezelf tot keizer te kronen. In eerste instantie wordt het belangrijk om jezelf een goede positie binnen de senaat te verwerven, later moet je precies weten welke families ertoe doen en kun je beslissen om een coupe te plegen en zo de positie van keizer te veroveren. Hoe zich dat daadwerkelijk naar de game moet vertalen, dat is een vraag waarover The Creative Assembly zich de komende tijd gaat buigen. We zijn benieuwd en vol vertrouwen; over de Total War-games heen is al te zien dat persoonlijkheid van (leger)leiders belangrijker en belangrijker is geworden, die lijn kunnen ze ongetwijfeld doortrekken.

De kleine details

Naast de verhoogde intensiteit, kwam The Creative Assembly nog met een aantal kleine details die interessant zijn om snel mee te pakken. Alle speelbare facties zijn bijvoorbeeld vanaf het begin speelbaar, waardoor je niet eerst verplicht wordt om met de Romeinen te beginnen. Daarnaast wordt de wereld waarin je speelt flink vergroot en kom je daardoor in het Oosten onder meer verzengende woestijnen, woestenijen en woestelingen tegen. Ook genoemd: het ontwikkelen van technologie is belangrijker geworden, ook voor de diverser geworden Barbaarse facties. Met een groter budget dan ooit voor een Total War-game, wil The Creative Assembly ook echt daadwerkelijk weer groter gaan.

Total War: Rome 2 is op sommige punten een duidelijke voortzetting van de serie, maar blijft op sommige punten gelukkig ook nog een beetje mysterieus. Maar goed ook, dan hebben we iets om zelf mee verrast te worden eind volgend jaar. We hoeven nog niet precies te weten hoe de getoonde belegering van Carthago daadwerkelijk zou werken als je zelf een grote campagne start en onderweg andere beslissingen neemt. Hoe je jezelf naar een goede positie konkelt in de senaat, daarover willen we ons op een later tijdstip wel druk gaan maken. Het enige dat we nu weten, is dat Total War: Rome 2 nu al een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.