Een tijdje geleden hadden we hier een developer's diary over de game Sword of the Stars. In deze game van Nederlandse bodem heb je de mogelijkheid om een groot universum te bekijken, ontdekken en uiteindelijk te veroveren. Het aantal games in dit genre, het zogenaamde 4X-genre, is redelijk klein. Daarom zijn we altijd blij als we weer eens zo'n game mogen uitproberen. Deze keer is het dus Sword of the Stars. Zal deze game het genre weer een stuk populairder maken? Lees het in onze preview Het principe van een 4X-game is redelijk simpel, maar voordat het echt beheerst wordt, moeten er door de speler behoorlijk wat uurtjes in het spel gestoken worden. Dit simpele principe bestaat uit het veroveren van alle planeten in een universum in een bepaald aantal beurten. Klinkt simpel, maar dat is het dus niet. Vooral niet wanneer je bedenkt dat het aantal planeten in Sword of the Stars makkelijk boven de honderd kan liggen. Tel hierbij een behoorlijk aantal aan verschillende rassen bij op, en je weet dat het wel even duurt voordat je dit spel uitgespeeld hebt.

 Bij een eerste spel is het aan te raden om met een redelijk klein universum te beginnen, van ongeveer vijftig planeten. Dit is dus ook wat wij deden. Met goede moed bekeken we onze thuisplaneet en dachten al snel aan uitbreiden. Natuurlijk kan er in de ruimte niet uitgebreid worden zonder dat je een aantal spaceships hebt. Om uit te breiden heb je in Sword of the Stars een zogenaamde colonizer nodig, waarmee je een andere planeet bewoonbaar kan maken voor jouw ras. Helaas is de afstand die zo'n colonizer af kan leggen in het begin redelijk beperkt waardoor je alleen naar de planeten kan die heel dichtbij liggen. Zodra je een planeet gekoloniseerd hebt, krijg je inkomsten van deze wereld. Met deze inkomsten kunnen weer nieuwe schepen gebouwd worden, zoals te verwachten viel. Eén van de belangrijkste menu's in het spel is het Research & Development menu, waar nieuwe technologieën onderzocht en ontwikkeld worden. Hoe meer dingen je onderzoekt, des te langer het duurt voordat die technologie ook daadwerkelijk tot je beschikking komt. Kom je in contact met andere rassen, dan kunnen er bijvoorbeeld vertaalmachines ontworpen worden om zo handel te drijven met het desbetreffende ras. Op deze manier krijg je het gevoel alsof het universum echt leeft en niet om jou alleen draait.Andere belangrijke onderzoekspunten zijn eigenlijk vooral de wapens en motoren. Met eerstgenoemd categorie kunnen ruimteschepen zwaarder bewapend worden. Denk hierbij aan pulskanonnen en kleine kernkoppen. Elk ras heeft echter zijn eigen wapens, waardoor elk ras ook echt haar eigen identiteit krijgt. Met behulp van de betere motoren kunnen je schepen een stuk verder reizen per beurt, waardoor planeten verder weg nu ook binnen je bereik vallen. Zoals gezegd kan het universum, dat trouwens elke keer random gegenereerd wordt, aangepast worden qua grootte. Aangezien het geheel in 3D is weergegeven, kan dit helaas nogal onoverzichtelijk worden. Met vijftig planeten is het nog wel te doen, maar bij het dubbele hiervan ben je vaak te lang op zoek naar een bepaalde planeet waar je je vloot geparkeerd hebt. Gelukkig sta je niet onder tijdsdruk, omdat het spel turnbased is. Desalniettemin is het overzicht behouden nadat je een groot aantal planeten tot jouw rijk hebt gemaakt, erg moeilijk, vooral omdat het geheel in 3D is. Zou het allemaal 2D zijn, zoals bijvoorbeeld bij Star Wars Rebellion, dan zou het geheel een stuk overzichtelijker zijn.

 Natuurlijk moet er ook gevochten worden om de macht over planeten te bemachtigen. Dit kan zowel met ruimteschepen die standaard in je systeem staan, maar ook met spaceships die je zelf in elkaar geknutseld hebt. Aangezien de keuze erg groot is, kunnen er veel verschillende schepen gemaakt worden die natuurlijk verschillen in kracht, snelheid en wendbaarheid. Meer grote wapens zorgen voor een log schip, maar veel wendbaarheid kost je vuurkracht. De vloot die je op planeten afstuurt moet dus goed afgestemd zijn. De gevechten zelf zijn spannend, snel en zien er ook nog eens goed uit. Ook dit wordt soms helaas een klein beetje onoverzichtelijk, maar over het algemeen zorgen de battles voor genoeg spanning en adrenaline. Doordat je nogal wat verschillende rassen in Sword of the Stars tegen kan komen, verschilt ook elk gevecht. Dit omdat elk ras zijn eigen tactiek vraagt. Grafisch is er eigenlijk niet zo heel veel over Sword of the Stars te zeggen. Dit is omdat graphics niet echt belangrijk zijn in het spel. Het grootste gedeelte zit je in menu's te kijken en te klikken en met sliders te schuiven. Dit klinkt misschien erg saai, maar Sword of the Stars lijkt dit op een heel behoorlijke manier uit te voeren. Wat wel gezegd mag worden, wat misschien toch nog het aspect van de graphics uitlicht, is dat de vormgeving erg mooi is. Alle menu's zijn mooi op elkaar afgestemd, met behoorlijk felle kleurtjes. Het is echter niet zo dat je direct een epileptische aanval krijgt zodra je een menu opent. Dit is een aspect van games waar niet vaak over gesproken wordt, maar wel degelijk aandacht verdient. Sword of the Stars is zeker een spel dat niet iedereen leuk zal vinden. Het genre waartoe het spel behoort, is niet erg populair bij de gemiddelde gamer, maar er zijn zeker fans. Zij zullen waarschijnlijk dit spel dan ook met open armen ontvangen. Waarschijnlijk zullen ze ook niet teleurgesteld worden. Het lijkt toegankelijk te worden voor een gemiddelde gamer, maar ook diep genoeg voor de gevorderde strateeg. Tel daarbij de random gegenereerde universa en de vele verschillende rassen op, en het lijkt alsof Sword of the Stars wel eens een erg leuke game kan gaan worden.