In Sonic Generations maakt de Sonic uit het 3D-tijdperk van de egel kennis met Sonic uit zijn hoogtijdagen op de Mega Drive. Een mysterieuze boeman zit te klooien met ruimte en tijd en is van plan dat alles te vernietigen. Hoe het allemaal precies werkt weten we nog niet. Dat maakt ook eigenlijk helemaal niets uit. Waar het om draait is dat dit het perfecte excuus is voor SEGA om fans alles te geven wat zij willen. Want zij willen het mooie uit Sonics hoogtijdagen herbeleven. Wij willen ook de toffe dingen uit de 3D-avonturen van Sonic zien. En als dat overgoten wordt met de heerlijke saus die nostalgie heet, dan beginnen we bijna te denken dat dit de game is waar zowel wij als de egel zelf al zoveel jaren naar snakken.

GreenHill Zone

In het verleden ging het nogal eens fout met Sonic, omdat SEGA nieuwe dingen wilde proberen. Echt nieuwe dingen. Zoals levels waarin we in een weerwolf, sorry, werehog veranderden. Of platformelementen waar snelheid niet centraal stond, en Sonic een hele game lang op een hoverboard zetten. Maar in elke game voelde de vernieuwing juist als hetgeen wat de ontwikkelaar eruit had moeten laten. Sonic Generations is daarom in alles een terugkeer naar het vertrouwde, voor zover wij konden zien ook zonder rare fratsen of nieuwe ideeën waar niemand op zit te wachten.

Zelfs in de levels neemt SEGA geen rare risico’s. Wat we krijgen zijn opgepoetste versies en herziene routes door bekende gebieden. We kregen vast de kans om door het eeuwig in ons geheugen gegrifte GreenHill Zone heen te rennen. Twee keer zelfs, want geen level staat in deze game op zichzelf. Om beide ‘generaties’ Sonic optimaal te bedienen, krijgt elk level een dubbele uitvoering. Eentje in traditioneel 2D, eentje in kleurrijk opgepoetst 3D.

Gameplay keer twee

Die insteek levert ook twee keer compleet verschillende soorten gameplay op. Onze eerste kennismaking is met de Sonic van nu, in de 3D-herziening van het klassieke GreenHill Zone. Deze Sonic heeft zijn doelzoekende aanval vanuit de lucht, de hoogste snelheid en de boost die je in de lucht kunt uitvoeren. GreenHill Zone ligt er voor hem schitterend bij. Kleurrijk? Ja. Groots? Ja. Maar het allerbelangrijkste nog: een traditionele structuur. Waar SEGA de laatste jaren een grotendeels lineaire rit door hun 3D-werelden trok, is het deze keer ook mogelijk om af te wijken van het gebaande pad.

Direct in het begin moeten we al stilstaan en een paar sprongen maken om een hoger gelegen platform op te komen. Maar na een tijdje puzzelen zien we een andere route, verscholen rechts bovenin het beeld, achter de bosjes. Als we bij een sprong die we vlak daarvoor maken al wat meer naar rechts sturen en precies op het juiste moment onze boost gebruiken, dan kunnen nog net op het randje landen van dat hoger gelegen gebied. We kunnen vanaf daar in een vloeiende lijn doorrennen zonder te hoeven stoppen. Het scheelt zeker tien seconden. Het feit dat we op zoek zijn naar dat soort dingen en het feit dat het ook daadwerkelijk kan maakt dat Sonic Generations toch weer aanvoelt als ouderwets Sonic.

2D is er ook nog

En dan is er nog de 2D-variant. De tweedimensionale Sonic is kleiner, het gevoel van snelheid is wat minder, maar zijn nieuwe GreenHill Zone doet in niets onder voor de 3D-versie. In de eerste plaats omdat het er in 2D óók schitterend uitziet. In de tweede plaats omdat, ondanks een paar handige vernieuwingen, de omgeving nog steeds typisch dat eerste leveltje is waar we twintig jaar geleden al doorheen renden. De kurkentrekker, de waterval, noem het op en het zit er in.

Ook hier laat SEGA het Sonic-gevoel naar boven komen. We spelen zo’n dertig keer achter elkaar hetzelfde level door; in het begin staan we de helft van de tijd stil, weten we niet hoe we vloeiend door de omgeving kunnen rennen. Langzaam maar zeker beginnen we het patroon te ontdekken. Een liftje waarop we drie seconden moeten wachten betaalt zich dubbel en dwars uit als blijkt dat we daarmee op een andere route belanden die negen seconden van onze tijd afschaaft. Wat je overhoudt is een winst van zes seconden. Dat is niets op een mensenleven. Maar het is ontzettend veel op het leven van een egel wiens doel is om zo snel mogelijk de finish te behalen.

Terugkeer van de blauwe

Het lijkt erop dat we onze mening alweer moeten herzien. SEGA is helemaal niet van plan om ‘eerst twintig jaar Sonic af te sluiten voordat het zijn mascotte klaarstoomt voor een terugkeer’. Nee, Sonic Generations wil beide doen. Het feit dat we keer op keer terugkwamen om die twee levels door te spelen, de routes uit ons hoofd leerden en toch geprikkeld waren om het nóg een keer te herstarten omdat we ergens een seconde hadden laten liggen: dat is Sonic. Er gloort dus hoop aan de horizon, in de vorm van een titel die goed op weg is om terug te brengen wat SEGA al een decennium niet meer in de vingers heeft gehad.