Zeg wat je wilt over de figuurtjes die je erbij 'moet' kopen, het bleek een schot in de roos om een virtueel spel met fysiek speelgoed te combineren. Kinderen hebben een levendige verbeelding die zowel door games als actiepoppetjes wordt aangesproken. Geef ze een Action Man of een Barbie en ze verzinnen er hun eigen verhaal bij. Bij games is eigen fantasie misschien wat minder essentieel, maar het geeft ze wel ineens alle mogelijkheden om hun avontuurlijke aard te laten spreken. Als je die twee dingen samenvoegt, dan heb je een gouden formule in handen die simpelweg om een vervolg schreeuwt. In dit geval is het tweede deel letterlijk groter, mogelijk beter, maar vooral meer van hetzelfde.

Giganten

Dit betekent uiteraard extra speelgoedfiguurtjes om te kopen. Het klinkt als een wel heel goedkope dure manier om meer geld uit de portemonnee van ouders te trekken, maar het valt mee als je bedenkt dat de oude Skylander-popppetjes ook te gebruiken zijn in het spel. Leuker is het natuurlijk wanneer je de nieuwe Giants inzet, grotere Skylanders die ook echt een andere speelstijl kennen. Ze zijn logger maar sterker. Dit uit zich niet alleen in gevechten, ook de omgeving reageert anders op de giganten. Waar een reguliere Skylander een aantal keer op een stenen deur moet inslaan of schieten, daar lopen de grote jongens er gewoon doorheen.

Tot zover de opzichtige veranderingen. Skylanders Giants doet verder weinig spectaculairs, buiten dat het voortborduurt op wat er in het eerste deel is neergezet. Het verhaal is coöperatief te spelen, er is een modus waarin je tegen anderen kan vechten en je kunt weer verschillende kleine dingetjes aanpassen aan je Skylanders, wat allemaal opgeslagen wordt op je speelgoedfiguurtjes. Nieuw is een aantal challenges waarin je kwaliteiten op de proef gesteld wordt. Skylanders is in de basis een enorm toegankelijke game, maar deze uitdagingen zorgen er in ieder geval voor dat je niet overal zorgeloos doorheen fietst.

Uitdagender

Waarschijnlijk is dit een reactie op de vele volwassenen die Skylanders hebben gespeeld. Eerst nog om wat met hun kroost te kunnen doen, maar misschien later ook wel alleen, heel stiekem. Skylanders Giants heeft daarom, in tegenstelling tot zijn voorganger ook verschillende moeilijkheidsgraden, waarbij vijanden volgens de makers sterker en slimmer zijn. Zo kunnen doorgewinterde gamevaders en -moeders er ook iets van uitdaging uithalen, of anders hun kinderen mee op sleeptouw nemen.

Maar ook zonder die extra moeilijksheidsgraad biedt Skylanders Giants genoeg om iedere gamer aan te spreken. De tussenfilmpjes en spelwereld zitten vol met verrassend leuke humor, er is duidelijk zorg besteed aan de grafische stijl en iedere Skylander speelt zowaar anders, ook al hebben ze maar twee unieke vaardigheden. Heb je een Skylander die dingen naar zich toe kan zuigen, dan kun je bijvoorbeeld een schild om je heen maken door potten naar je toe te trekken. Gooi je er een andere op, Triggerhappy uit het eerste deel, dan schiet of bombardeer je alles kapot. Het werkt zonder uitzondering net iets anders, maar even soepel. En dan kun je het nog zo'n kindergame of geldtrekkerij vinden, de kwaliteit druipt er vanaf.