Vier jaar geleden, toen legendarische titels als Halo 2 en Half-Life 2 op de markt kwamen, bracht Sony Japan de survival-horrorgame Forbidden Siren uit. Het spel leende duidelijk wat elementen uit de Fatal Frame- en Silent Hill-series, niet bepaald de minste titels binnen het genre. Twee jaar later ontwikkelde dezelfde studio een tweede deeltje dat heel wat minder aandacht kreeg dan zijn voorganger. Het resultaat was dat de naam Forbidden Siren in de vergetelheid sukkelde. Sony geeft de moed echter niet op en blijkt grootse plannen te hebben voor de voorzetting van de reeks, dit in de vorm van Siren Blood Curse.

Om te beginnen zal deze titel (voorlopig) enkel via PlayStation Network te downloaden zijn in de vorm van twaalf episodes. We zagen deze formule al eerder opduiken om titels als Sam & Max en het meer recente Penny Arcade Adventures aan de man te brengen. Voor de PlayStation 3 is Siren Blood Curse echter de allereerste game die op deze manier ter beschikking wordt gesteld. Wij mochten met de eerste drie hoofdstukken aan de slag gaan om alvast de sfeer te pakken te krijgen. Als speler ga je op pad met een Amerikaanse televisiecrew die een reportage wil maken over een legende rond het lugubere dorp Hanuba. Hier worden volgens de verhalen mensen onthoofd tijdens demonische rituelen, wat natuurlijk een perfect onderwerp is om sappige beelden rond op te schieten. Voordat de opnames echter goed en wel van start kunnen gaan loopt het hele gebeuren uit de hand. De leden van het team belandden opeens zelf in een angstaanjagend kat-en-muis-spelletje tussen zichzelf en een horde vervloekte Japanners. Dat dit alles lijkt op het script van een Japanse horrorfilm is bewust gedaan, men probeert met Siren Blood Curse namelijk de grens tussen videogames enerzijds en bioscoopprenten en tv-series anderzijds te dichten. De opbouw van het spel doet meteen denken aan die van de populaire serie Lost.. Zo begint elke episode (buiten de eerste) met een korte samenvatting wat er in de vorige 'aflevering' allemaal gebeurde en eindigt ze steeds weer met een heuse cliffhanger. Zelfs de muziek die tijdens deze zeer filmische inleidingen speelt lijkt op het kenmerkende deuntje uit Lost. Een andere gelijkenis tussen beide producten is dat je als speler verschillende personages volgt die afzonderlijk hun eigen avontuur beleven en zo nu en dan moeten samenwerken. Deze manier van spelen voelt fris aan en lijkt opvallend goed te passen binnen het survival-horrorgenre. Qua gameplay lijkt Siren Blood Curse redelijk trouw te blijven aan zijn voorgangers. Nog steeds is het de bedoeling dat je, het liefst ongezien, voorbij het wakende oog van de tegenstander probeert te sluipen. Dit heeft als gevolg dat je optimaal gebruik moet maken van de omgeving. Zo zijn schaduwen ideaal om geniepig een kwijlende Japanse zombie voorbij te steken. Mocht men je toch ontdekken, dan is het nog altijd mogelijk om je door middel van alledaagse voorwerpen zoals een pan of een houten balk te verweren. Directe confrontaties met de vijand zijn echter af te raden. De breindode vijanden zijn namelijk erg taai en beschikken duidelijk over meer slagkracht dan de gemiddelde Amerikaanse televisiemaker, zo blijkt. Sluw te werk gaan is met andere woorden van levensbelang. Zo is het vaak beter om bij gevaar snel een veilige schuilplaats te zoeken in plaats van het Rambo-instict naar boven te laten komen. Kasten, douches of zelfs een oven kunnen dienst doen als verstopplaats. Het tempo van Siren Blood Curse ligt hierdoor wat aan de lage kant, maar daardoor verhoogt men net die broeierige spanning die voor een survival-horrorspel zo essentieel is. Gelukkig heb je soms ook de kans om met een geweer in de hand helemaal los te gaan, maar deze momenten lijken eerder sporadisch te worden. De meest originele functie is echter de mogelijkheid om wanneer jij dat nodig acht in het hoofd van de vijand te kruipen. Dit noemt men sightjacking, een term die vrij vertaald 'het kapen van het zicht' betekent. Het effect hiervan is dat het beeldscherm zich in tweeën gaat splitsen waardoor je zowel je eigen personage als het gezichtsveld van de vijand ziet. Dit kan uitermate handig zijn wanneer je ongezien door de omgeving wilt sluipen. Grafisch is Siren Blood Curse vooral een verschrikkelijk donker spel. De omgevingen zien er goed uit en de vijanden zijn angstaanjagend vormgegeven (Japanners die tranen van bloed wenen, jakkes!), maar doordat er bijna nergens natuurlijk verlichting aanwezig is blijven veel van die details verborgen. Gelukkig beschikt elk personage over een zaklamp die voor dat beetje extra ligt zorgt. Vervelend is wel dat het richten van je lamp nogal moeilijk verloopt. Terwijl je voorbeweegt met het linkerpookje moet je met je rechterduim je zaklamp bewegen. Bovendien moeten bepaalde handelingen op een nogal onlogische manieren uitgevoerd worden waardoor onze vingers herhaaldelijk in de knoop lagen, al maakte dat bepaalde situaties nu net dat tikkeltje enger. Of deze game een succes zal worden blijft natuurlijk nog de vraag. Het uitbrengen van een spel in episodes is een formule die we tot nu toe nog maar weinig op consoles hebben gezien. Toch zou Siren Blood Curse door zijn opbouw als een serie deze vorm van distributie wel een extra duw in de rug kunnen geven. Wij kijken dan ook uit naar de zomermaanden wanneer de eerste episode beschikbaar zal zijn.