Ontwikkelaar Level-5 heeft zich de laatste jaren opgewerkt als één van de grootheden binnen het genre van de Japanse RPG's. Met hun kenmerkende grafische stijl, kleurrijke personages, vindingrijke toevoegingen aan de gameplay en vooral de toegankelijke opzet van de games, wisten ze zowel RPG-fanaten als mensen die nieuw zijn in het genre, voor zich te winnen. Rogue Galaxy is het grootste project van de ontwikkelaar van Dark Chronicle en Dragon Quest VIII tot op heden. Het spel klinkt op papier als de natte droom voor elke RPG-fanaat. Maar wordt deze droom werkelijkheid? De hoofdrol in Rogue Galaxy is weggelegd voor Jester Rogue, een jonge naïeve knul met blond haar en een ongezonde drang om de held uit te hangen. Een personage dat volledig voldoet aan het sjabloon voor een hoofdfiguur in een Japanse RPG dus. Jester mijmerde als kind al, zittend op het gras en kijkend naar de sterren, dat hij de ruimte in wilde. Wanneer hij op een dag wordt aangezien voor Desert Claw, één van de grootste premiejagers uit het heelal, krijgt hij de kans om zijn droom waar te maken. Hij mag mee op Dorgenark, het begin van een lange, lange reis. De gevechten In tegenstelling tot veel Japanse RPG's, is Rogue Galaxy volledig in real-time. De gevechten vinden ook niet plaats in een aparte arena, maar gewoon in de spelwereld zelf. Het systeem van 'random encounters' blijft wel behouden. Je ziet monsters niet van verre aankomen, maar ze verschijnen ineens vanuit het niets. Het spel schakelt dan over naar de Battle Mode, alleen daarin kun je vechten. Eenmaal je de monsters verslagen hebt, gaat het spel terug naar de normale mode. In de Battle Mode zul je binnen een bepaald gebied moeten blijven, anders zal je het gevecht ontvluchten. Dit is natuurlijk een aantrekkelijke optie wanneer er teveel tegenstand is. Het vechten zelf gaat zoals gezegd in real-time en je kunt twee wapens, eentje voor dichtbij en eentje voor veraf, tegelijk hanteren. Deze wapens gebruik je door respectievelijk op het kruisje en het vierkantje te drukken. Om te voorkomen dat je aan één stuk door op vijanden in kunt hakken en schieten, maakt Rogue Galaxy wel gebruik van een Action Gauge. Dit is een metertje dat leegloopt wanneer je aanvallen doet. Wanneer het metertje leeg is zul je tijdelijk geen aanvallen kunnen doen. Door aanvallen van tegenstanders te blocken, kun je dit metertje echter in één keer weer vullen. Er zijn ook speciale aanvallen, die je kunt leren via een license-systeem dat vergelijkbaar is met Final Fantasy. Ook deze zorgen ervoor dat je Action Gauge omlaag zakt. Speciale aanvallen kun je via een menu oproepen. Het spel zal dan even pauzeren, zodat je in alle rust aanvallen kunt uitkiezen of voorwerpen kunt gebruiken. Men lijkt dus een redelijk ideale mix tussen turn-based en real-time gevechten gevonden te hebben, met de goede eigenschappen van beiden. Je vecht in Rogue Galaxy niet in je eentje, maar je hebt meestal twee NPC's aan je zijde die redelijk autonoom meevechten. Je bestuurt zelf maar één personage rechtstreeks (je kunt wel wisselen tussen de drie actieve personages), van de andere personages kun je alleen de globale strategie bepalen. Zo kun je er voor kiezen dat ieder voor zich vecht, of dat iedereen tegelijk op dezelfde tegenstander af gaat. Wat handig is, is dat je zelf controle hebt over welke speciale mogelijkheden je NPC's gebruiken. Wanneer de NPC's een bepaalde aanval of het gebruiken van een bepaald voorwerp nodig achten, zullen ze je een suggestie doen die je met een druk op één van de schouderknoppen, direct kunt uit laten voeren. Zo kun je voorkomen dat de NPC's zomaar al je health potions gebruiken. Rogue Galaxy brengt je gedurende het verhaal naar in totaal vijf verschillende planeten, met elk hun eigen cultuur, technologische ontwikkeling, flora en fauna. Hoewel je aardig wat vrijheid krijgt in het verkennen van deze planeten, is er geen sprake van een open wereld zoals in bijvoorbeeld Oblivion. De wereld bestaat eerder uit een aantal paden, waarbij je soms meerdere richtingen uit kunt. Het is overigens vaak zo dat er op een bepaald moment maar één richting is die je verder brengt; de andere gebieden zul je later vanzelf wel moeten bezoeken maar hebben niets te bieden zolang het verhaal nog niet ver genoeg gevorderd is. Visueel is Rogue Galaxy een typische Level-5-titel. De personages zijn allemaal cel-shaded en zien er vooral vrolijk of geschift uit. Wat te denken van een pimpelpaarse, pratende pad die voorwerpen kan opeten en samenvoegen tot één nieuw voorwerp? Veel gekker zijn we ze niet tegen gekomen in een RPG. Zelfs de vijandige monsters ogen niet echt gemeen. Van levende paddestoelen, bloemen en boomstronken hoeven we doorgaans immers niet in de broek te poepen van angst. Ook de Mimic, de schatkist die ineens een monster blijkt, is natuurlijk weer van de partij. Ingame is het spel prachtig, maar de tussenfilmpjes slaan werkelijk alles. Deze zijn van een ongekende pracht en zouden zo de bioscoop in mogen. Laten we hopen dat die filmpjes een voorbode zijn voor de grafische stijl van Level-5 bij de volgende generatie consoles! Veelzijdig

Wanneer je denkt dat je alle mogelijkheden van Rogue Galaxy gezien hebt, komt er telkens weer een nieuw spelelement om de hoek kijken. Zo is er de Battle Recorder, waarmee wordt bijgehouden hoeveel monsters je verslagen hebt. Als je van een bepaald monster een bepaald aantal hebt verslagen, kun je dit inruilen voor gevechtspunten waarmee je stijgt op de universele ranglijst van jagers. Ook zit er een hele, Pokèmon-achtige subgame in het spel verwerkt, waarbij je insecten moet vangen, groot laten worden, kruisen en trainen, om zo een superinsect te kweken dat zijn mannetje staat bij speciale insectengevechten. Ondanks dat Rogue Galaxy op veel punten origineel uit de hoek weet te komen, blijft geen enkel Japans RPG-cliché bespaard. Een naïef hoofdpersonage zonder familie, een minstens zo naïef meisje waar hij een oogje op heeft, een cynische man die zich met tegenzin aan je zijde voegt, kwartjes die bij de personages veel en veel later vallen dan bij de speler en gigantische zijsporen die ervoor zorgen dat je voor het zoeken van één voorwerp, uren bezig bent, het zit allemaal in Rogue Galaxy. Maar aan de andere kant neemt het spel zich ook niet al te serieus en wordt met veel van de cliché's, ook regelmatig de draak gestoken. We hebben nu drie hoofdstukken van het spel gespeeld en hebben ons goed vermaakt met het spel. Rogue Galaxy is misschien geen revolutie in RPG-land, maar wel een gigantisch avontuur waar je dagenlang mee bezig zult zijn. De makers beloven 100 uur gameplay en zoals het er nu naar uit ziet, moet dat best uit het spel te halen zijn. Ondanks dat het spel zo lang duurt, heb je minder dan bij bijvoorbeeld Final Fantasy, het gevoel dat alles nodeloos wordt opgerekt. Het tempo zit er direct aardig in en je bent na een uurtje spelen, al op weg naar een andere planeet. Mensen die normaliter een afkeer hebben voor Japanse RPG's, zouden daardoor Rogue Galaxy nog wel eens kunnen waarderen. Rogue Galaxy is in Japan en de Verenigde Staten al een tijdje op de markt, maar in Europa zullen we pas eind juni van het spel mogen genieten.