Het idee van Provinciano was om een eigen versie van Grand Theft Auto III te maken, een hommage. Niet driedimensionaal, maar topdown, zoals de eerdere delen in de serie, en met 8-bit graphics. De keuze voor topdown werd vooral gemaakt zodat Grand Theftendo - zoals het project in het begin heette – niet gezien kon worden als een simpele kopie van GTA III en waardoor Provinciano alles aan het spel zelf kon ontwerpen. Zijn keuze om de game voor de Nintendo Entertainment System (NES) te ontwikkelen was misschien wel de meest opmerkelijke.

De beschikbare programma’s waren volgens hem allemaal ongeschikt om te programmeren voor de NES, dus begon Provinciano in zijn vrije tijd met het schrijven van verschillende softwareprogramma’s die hem in staat stelden zijn droomproject te verwezenlijken. Daarnaast heeft hij zelf een development kit in elkaar gezet, waardoor zijn PC met zijn NES kon communiceren om het spel specifiek voor dat platform te programmeren en het erop te kunnen testen. Pas een paar jaar later verschoof hij de focus vanwege de beperkingen van de NES hardware naar de huidige generatie platforms. Daardoor is het spel straks verkrijgbaar als downloadbare game voor de PC, Wii, Xbox 360, PlayStation 3 en zelfs voor de PlayStation Vita.

Invloeden

In eerste instantie was de stad uit Retro City Rampage een kopie van het eerste eiland uit GTA III. Provinciano begon driftig te zoeken naar zoveel mogelijk referentiemateriaal om de structuur van de stad na te kunnen maken. Door het spel te spelen kon hij de verdere details invullen. Zo kon hij uiteindelijk op grote vellen papier zijn eigen stad uittekenen. Op een gegeven moment leek het hem echter leuk om een paar gebouwen als parodie op andere bekende spellen in zijn spel te plaatsen. Zo verscheen een bar uit Leisure Suit Larry en een uit Monkey Island in de stad. Vanaf dat moment evolueerde de game steeds meer. Er ontstonden onder meer missies waarin je voor op bekende gamepersonage lijkende figuren opdrachten moest voltooien en kwam er een springmechanisme dat zich op Mario baseert.

Inmiddels is het spel het stadium van ‘GTA-kloon’ lang en breed gepasseerd. De missies zijn veel gevarieerder en zijn vooral doordrenkt met humor en referenties naar de game- en popcultuur van weleer. Spelmechanismen die furore maakten in Root Beer Tapper en Burger Time komen terug in Retro City Rampage en er zijn meerdere verwijzingen naar Saved By The Bell. Verderop in de game kom je Major Lee Solid tegen die je op een meer stealth-georiënteerde missie stuurt. De spelmechanismen wisselen continu, waardoor je geeneens tijd hebt om je te vervelen.

Met meer dan veertig hoofdmissies en nog eens dertig (herspeelbare) zijopdrachten is er genoeg te beleven. Buiten dat kun je ook gewoon chaos veroorzaken in de stad (het spel blijft uiteindelijk op GTA gebaseerd!) en proberen uit handen van de politie en het leger te blijven. Je kunt je haar laten knippen door Shredder uit Teenage Mutant Ninja Turtles en televisies stelen om te verkopen aan de lommerd. De mogelijkheden lijken eindeloos te zijn.

Eigentijds retro

In tegenstelling tot de invloeden en grafische stijl is Retro City Rampage geen old-school game in de diepste betekenis van het woord. Het spel wordt bewust duidelijk gehouden en is gemakkelijk te besturen via handige tips, zodat je altijd weet wat je moet doen en hoe. Provinciano wil geen enkele soort gamers afschrikken en de game vooral leuk houden, waarbij iedereen kan doen waar hij of zij zin in heeft. Bewijs hiervoor werd meerdere malen geleverd toen hij mensen uitnodigde om enkele verhaalmissies te testen. Telkens wanneer ze de controller oppakten was het eerste wat ze deden gewoon rondrijden, mensen omverrijden en proberen de politie te ontlopen. Niet precies waarvoor hij ze had uitgenodigd, maar wel precies wat hij met zijn spel voor ogen heeft.

Gezien de retro-insteek van de game is het misschien niet verwonderlijk dat een groot gedeelte van de mensen die de ontwikkeling volgt ouder is dan achttien jaar. 78 procent, om precies te zijn. Vijftig procent daarvan is tussen de 25 en 34 jaar oud. “Als jongere spelers voorbij het visuele plaatje kunnen kijken, zullen ook zij veel plezier beleven aan dit spel. Je hoeft daar niet alle verwijzingen voor te begrijpen”, heeft Provinciano zelf aangegeven. Een uitspraak waar wij alleen maar achter kunnen staan, want deze combinatie tussen retro en nieuw lijkt een spannend type game naar de downloadbare kanalen te brengen. Deze oude vingers kunnen in ieder geval niet wachten tot het zover is.