De demonstratie van Remedy’s creative director Sam ‘Het Gezicht’ Lake – plus een naamloze medewerker met een Xbox-controller in de handen – was een uitgebreide versie van de gameplaybeelden die recent zijn uitgebracht. We volgen Jack Joyce, die zich ’s nachts verbergt in een aftands gebouw langs het water. Hij wil dolgraag op een pier afspreken met ene Beth Wilder, maar Jack is op de vlucht voor de megacorporatie Monarch Solutions, die op de naastgelegen brug druk bezig is met geweld een protest uiteen te drijven. Zonder problemen bij de pier komen gaat lastig worden.

Tijd is relatief

Als toeschouwer worden we dus direct midden in het verhaal gegooid. Terwijl Jack voorzichtig richting de pier naar beneden klautert, drukt God even op de pauzeknop: in een flits staat alles en iedereen behalve Jack even helemaal stil, de geluiden om hem slechts hoorbaar als een holle echo. “Dit is een hapering in de tijd. Een voorproefje van wat komen gaat”, legt Lake uit met een knipoog. We hebben niet veel tijd om na te denken over het wie, wat en waarom, omdat een toevallige omstander vanaf de brug naar Jack begint te roepen. Onze complimenten voor de surveillancedienst van Monarch, want een seconde later rent een drietal mannen met getrokken pistolen in de richting van Jack.

Tijdens het vuurgevecht wordt duidelijk dat de relatie tussen Jack en de ontrafelende tijd verder reikt dan een verontrustend stiltemoment. Zijn eerste tegenstander schiet hij met een pistool vanuit een vertrouwd derdepersoonsperspectief zonder pardon dood, maar de overige twee komen op geheel andere wijze aan hun eind. Jack schuilt het ene moment achter een betonnen rioolbuis, maar door de tijd in zijn directe omgeving stil te zetten, kan hij pijlsnel naar een auto verderop rennen. De twee veiligheidsagenten van Monarch hebben niks door en zullen het bezuren. Met dezelfde records verbrekende snelheid rent hij op een agent af en slaat hem tegen de grond met een kracht waar natuurkundigen het nog niet over eens zijn. Nummer drie heeft nauwelijks door wat er gebeurt voordat Jack hem vast zet in een tijd bevriezende bubbel. Elke kogel die Jack afvuurt op de bubbel raken de laatste agent tegelijkertijd, zodra het bizarre verschijnsel is uitgewerkt.

We kijken verder mee hoe de Remedy-medewerker de rest van de pier ontdoet van het Monarch-gespuis. Het wegduiken achter muren en kratten, net als het spelen met de tijd roept fijne herinneringen op aan de Max Payne-games waar de studio beroemd mee is geworden. Het grote verschil is nu dat de tijd niet voor iedereen even snel loopt. Het gemak waarmee Jack zijn tegenstanders uitschakelt, roept een vraag op bij het publiek: is het niet te makkelijk? Het blijkt dat voor de presentatie de krachten van Jack een stuk sneller regenereren dan in het uiteindelijke spel.

Quantum Break

Was/is/zal zijn, doorhalen wat niet van toepassing is

Jack besluit de pier te laten voor wat die is en klimt omhoog naar de brug, waar het conflict tussen demonstranten en Monarch uit de hand begint te lopen. Boven het rumoer en gegil uit horen we een kille vrouwelijke stem die over de radio buldert dat de ordetroepen hard op moeten treden. Op dat moment bevriest de wereld nog een keer, maar nu veel ernstiger. Ongehinderd loopt Jack midden in een tableau vivant van woedende burgers en ordehandhavers. Zodra hij een jonge vrouw met een neergeschoten demonstrant in haar armen nadert, kun je haar woedende schreeuw vervormd terug horen. Het roept een spookachtige, surreële sfeer op. De lucht is als gebroken glas en rimpelingen trekken door auto’s en asfalt. Het moge duidelijk zijn: dat experiment bedreigt de werkelijkheid als geheel.

Eenvoudige bewakers zijn niet het enige Monarch-gerelateerde probleem waar Jack mee te maken krijgt. De relatieve rust wordt verstoord door tweetal gepantserde elitetroepen, die niet worden gehinderd door de stilstaande tijd. Om hen te verslaan maakt onze held gebruik van een andere gave. Als hij iets of iemand aanraakt tijdens een dergelijk hapering in de tijd, krijgt de tijd er weer grip op. Hier kun je iemand mee redden, zoals we in een eerdere trailer zagen, maar je kunt het ook op minder vredelievende manier toepassen. Door een in de lucht zwevend voertuig aan te raken, vliegt het verder in de oorspronkelijke richting. Als er dan toevallig een Monarch-werknemer in de weg staat… tsja.

Quantum Break

Een enorm vrachtschip vaart al schokkend op Jack af, alsof het gevaarte twijfelt of het de brug nou om 22:43 of 22:44 moest rammen. Met enorm geweld maakt het schip contact. Auto’s vliegen in het rond, blijven midden in de lucht hangen en springen weer terug naar hun oude positie, terwijl de scheepsramp een schokkerige adempauze neemt. Op dit punt neemt Quantum Break een wending in de richting van platformgames. In plaats van hoofdzakelijk schieten en een aanvallend gebruik van Jacks krachten, moet hij nu met weloverwogen sprongen en slim gebruik van zijn speciale gaven zich een weg door het spectaculaire tafereel banen.

Een van de obstakels die Jack tegenkomt tijdens dit stuk is een taxi die vast zit in een steeds herhalende crash. Met zijn krachten kan hij deze destructive loops lang genoeg stabiliseren om er langs te rennen. Een paar lichte hersenkrakers en lastige sprongen verder (“Please don’t die. It’s the last demo!”, smeekt Lake aan zijn collega), bereikt Jack de overkant. Achter hem drukt Vadertje Tijd op de resetknop en zien we de brug weer alsof er niets is gebeurd.

‘Junctions in time’

Na de negentien minuten durende demo wist de creative director te verklappen dat Remedy binnenkort begint met de opnames van de bijbehorende live-action serie. De afleveringen volgen de schurk van het verhaal, Paul Serene, die het vermogen heeft om een glimp op te vangen van de toekomst en vervolgens zijn keuzes maakt. Deze 'Junctions in time' hebben een direct effect op het verloop van het verhaal. Het voorbeeld dat Lake gaf is Serenes keuze om een harde, onverbiddelijke houding aan te nemen tegenover het publiek, of te proberen om het verhaal zo goed mogelijk te spinnen en Jack de schuld te geven van alle problemen. In het geval van de demonstratie heeft Serene voor de ‘hardline’-optie gekozen. Als Remedy zijn traditie van veelzeggende namen eer aandoet, zal het ons niet verbazen als meneer Joyce ook voor een lastige keuze komt te staan.

Quantum Break

Het is niet de eerste keer dat een dergelijke ‘entertainment experience’ wordt opgezet, waarbij film en game elkaar aanvult, maar Remedy heeft de kunde en de ambitie in huis om het geheel te laten slagen. De effecten die gepaard gaan met de stotterende tijd zien er fantastisch uit en het geluid mag er ook wezen. Minder baanbrekend zijn de shootermechanieken, met die aftandse nadruk op dekking zoeken, maar met de toevoeging van de tijd manipulerende krachten zou dat niet uit mogen maken. Of Quantum Break de verwachtingen kan waarmaken, of dat we teleurgesteld de popmuziek toch gelijk moeten geven, weten we in 2015.