Nintendo en geweld: het is een wat aparte combinatie. De software die op de Nintendo-consoles verschijnt, is voor het grootste gedeelte gezinsvriendelijk, waardoor het contrast des te groter wordt wanneer er eens flink veel bloed vloeit. Bij de GameCube was het met name de (gedeeltelijke) exclusiviteit van de horrorfranchise Resident Evil die wenkbrauwen deed fronsen. Maar er was nog een opvallende game waarin geweld allesbehalve geschuwd werd: Killer7 van Suda51. Suda51 is terug op de Wii en het aantal PEGI-waarschuwingen op het doosje liegen er niet om. Suda51 is de nickname van ontwikkelaar Goichi Suda, het creatieve brein achter de opvallende Wii-exclusieve game No More Heroes. Zijn studio, Grasshoppers Manufacture, heeft zojuist de laatste hand gelegd aan deze game. Eind februari mogen wij kennis maken met de artistieke uitspattingen van de extravagante Japanner, dus het is de hoogste tijd om een vooruitblik te werpen op de wondere wereld van Santa Destroy.

Santa Destroy is de naam van een fictief doorsnee Amerikaans plaatsje, waarin de held van de game, Travis Touchdown, woont. 'Held' is misschien het verkeerde woord, want Travis is een moordenaar die flink wat plezier beleeft in het doorklieven van  menselijke rompen. Verder is het een beetje een weirdo, die zelfs naar de plee moet om het spel op te slaan. Het is tekenend voor het idiote stijltje dat No More Heroes rijk is. Travis heeft op een internetveiling een lichtzwaard gewonnen, en wat kun je daar beter mee doen een hele hoop vijanden in stukken hakken? En dat is dan ook precies wat je gaat doen in het spel. Verwacht nu niet dat je Wii-mote dient als het lichtzwaard en deze bewegingen worden overgezet op het scherm. De bewegingsfunctionaliteit van de Wii is op een intelligente manier geïntegreerd in de game. Door de afstandsbediening omhoog en omlaag te bewegen, bepaal je de hoogte waarop je het lichtzwaard houdt. Aanvallen en blokken gaat gewoon met de knoppen. Speciale bewegingen, zoals een vernietigende worstelmove, ontketen je met een simpele, op het scherm getoonde, beweging. Het klinkt als een slimme manier om bewegingsfunctionaliteit toe te voegen: niet dwangmatig, maar toch van toegevoegde waarde. We zijn dan ook benieuwd naar de uitwerking hiervan.

De gameplay van No More Heroes is een mix van free-roaming, met de daaraan inherent verbonden zijmissies, en uiteraard het hakken met je lichtzwaard. Je kunt vrijelijk door Santa Destroy rijden met je hippe motor. In dit plaatsje kun je een aantal tamelijk onzinnige opdrachten uitvoeren, zoals gras maaien, vuilnis oppikken en kokosnoten oprapen. De zijmissies zijn verbonden met de hoofdmissies. Je doel is namelijk om de nummer één moordenaar te worden van Santa Destroy en om dat doel te bereiken zul je alle moordenaars die boven je staan, moeten ombrengen. Deze moordenaars vormen de eindbazen in het spel en zijn het hoogtepunt van het geschifte brein van de ontwikkelaar. Je kunt ze pas te grazen nemen als je genoeg geld hebt verdiend met zijmissies. Grafisch gezien springt No More Heroes er enorm uit en is het één van de uniekst ogende games op de markt. Het spel ziet er cartoonesk uit, met een zeer typische uitstraling die in geen enkele andere hedendaagse game te vinden is. Bekijk de screenshots en de filmpjes en je weet genoeg. Die aparte stijl wordt, zoals je misschien al door had, voortgezet in de rest van de game. De verhaallijn, de eindbazen, de gehele opzet: alles ademt een idiote maar zeer aantrekkelijke en speciale sfeer uit.

Over de gewelddadige ondertoon van de game is het een en ander te doen geweest, al helemaal omdat wij Europeanen niet de extreme bloederigheid van de Amerikaanse versie in onze game krijgen. Volgens Suda51 is dit een artistieke keuze die aangepast is aan de smaak van elk continent, maar dat klinkt een beetje slap. Het bloed is immers juist een van de elementen die nog wat extra stijl toevoegen in de unieke grafische weergave. Zaken als gescheld, sadisme, flink hakwerk en andere onderdelen van het 'volwassen' (dat klinkt een beetje vreemd bij deze game) thema, blijven daarnaast wel gewoon behouden. We kijken enorm uit naar dit unieke Wii-project, dat voor een frisse wind lijkt te zorgen en zich volkomen onderscheidt van alle andere games die er tegenwoordig beschikbaar zijn. Eventuele struikelpuntjes zijn het open design van de game en grafische mankementen, maar toch lijkt dat de game totaal niet te schaden. De Amerikaanse reviews die reeds verschenen zijn, zijn over het algemeen uitermate positief en dat doet ons alleen maar meer verlangen naar deze artistieke idioterie van Suda51.