Telkens wanneer er een nieuwe Ninja Gaiden-titel werd aangekondigd, bleek het om een remake te gaan. Maar na Ninja Gaiden: Black en Ninja Gaiden: Sigma is het eindelijk tijd voor een écht vervolg. Niet louter wat nieuwe wapens, omgevingen of een extra moeilijkheidsgraad, maar een geheel nieuw avontuur voor Ryu Hayabusa. Al is Ninja Gaiden 2 zeker niet zo revolutionair als het eerste deel bij zijn debuut op de Xbox.   De grootste aanpassing van Ninja Gaiden 2 is dat het een stuk toegankelijker is geworden. Het spel is eigenlijk nergens meer echt onvergeeflijk. Er zijn voldoende checkpoints door de levels verspreid, ook vlak voor de meeste eindbazen, waar je niet alleen het spel op kunt slaan, maar waar ook je gezondheidsbalk volledig gevuld wordt. Daarnaast zal je gezondheid ook na elk gevecht terug op peil gebracht worden, hoewel, niet helemaal. Afhankelijk van hoeveel schade je hebt opgelopen, wordt het maximum van je healthbalk iets teruggezet. Vooral wanneer je meerdere gevechten na elkaar slecht afwerkt, zal dit een grote impact hebben op je kans om het af te leggen in een gevecht. Breng je het er echter meestal goed vanaf, dan zul je zelden voor een onmogelijke klus komen te staan. Ondanks dat het spel toegankelijker is geworden, voelt het zeker niet als een casual game. Je legt weliswaar wat minder vaak het loodje, maar de gevechten zijn nog steeds pijlsnel en om zonder kleerscheuren verder te komen, is opperste concentratie vereist. Soms staan er tientallen vijanden om je heen en zul je goed moeten kijken wie een aanval initieert, zodat je tijdig kunt blokken of ontwijken. Het aanvalssysteem is vooral simpel en doeltreffend: geen buitengewoon ingewikkelde combo's, maar wel een systeem dat van je vraagt goed te kijken naar de situatie en daarbinnen de juiste keuzes te maken. Je hebt een korte aanval en een langere, krachtige aanval die je met je primaire wapen kunt uitvoeren, waarbij je keuze hebt uit diverse slagwapens die je gedurende het spel bemachtigd. Daarnaast beschik je over werpsterren en later ook over een pijl en boog en explosieve werpsterren. Je kunt je aanvallen ook opladen, waardoor ze een stuk sterker worden. Dit lukt uiteraard niet wanneer je volledig omsingeld bent, maar is een goede manier om een aanstormende meute alvast uit te dunnen. Er zijn ook speciale, grote aanvallen uit te voeren waarvoor je rode orbs nodig hebt. Deze zijn handig om grote hoeveelheden vijanden tegelijk te beschadigen en komen vooral van pas, wanneer je met een echte overmacht te maken hebt. Spaarzaam gebruik is aangeraden, want de rode orbs liggen niet bepaald door de levels bezaaid. Wat de gevechten soms lastig maakt is de camera, die onder een vrij lage hoek staat en op een behoorlijke afstand van Ryu. Hierdoor mis je soms een goed overzicht op het gevecht. Niet alleen zijn er objecten in de omgeving die het zicht op het gevecht blokkeren, ook je tegenstanders staan veelvuldig in de weg waardoor je in het groepje grauwgrijze mannetjes moeilijk kunt zien of je nu zelf slaat, of een pak slaag incasseert. Even de drukte ontvluchten en de camera herpositioneren is nodig om weer verder te kunnen vechten, rompslomp die bij een snel en nauwkeurig spel als Ninja Gaiden 2 niet thuishoort. Hopelijk zal men voor de uiteindelijke versie de camera nog wat verbeteren of de speler misschien wat meer vrijheid geven over de hoek waarin hij de actie bekijkt. Ondanks de slechte camera, kun je niet aan de uitbundige bloedvergieten in Ninja Gaiden 2 ontkomen. Het scherpe zwaard van Ryu gaat hakt als een mes door boter dwars door zijn tegenstanders heen. Regelmatig zul je ledematen afhakken, wat een mooi rood snijvlak oplevert. Leuk is dat tegenstanders zonder bepaalde ledematen nog gewoon door kunnen vechten. Zo had ik de benen van een vijand afgehakt, die vervolgens doorging met het gooien van vuurbommen terwijl hij zich op zijn rompje voortbewoog. Erg cru, maar prachtig om te zien. Het geweld in Ninja Gaiden 2 wordt overigens nooit ranzig, omdat het door het knalrode bloed vooral cartoonesk aandoet. De previewversie bevatte de eerste paar levels uit het volledige spel, al waren niet alle levels even goed afgewerkt. Sommige locaties waren prachtig om te zien, terwijl bij andere duidelijk de belichting ontbrak of de textures nog niet helemaal klopten. De levels die wel af leken, zoals de openingslevels in Japan, zagen er goed uit, met prachtig brandende gebouwen, mooie vijvertjes en vergezichten. De opbouw van de omgevingen is redelijk klassiek en biedt niet bijzonder veel vrijheid, al zul je met goed zoeken wel veel geheime voorwerpen kunnen vinden. Er zal flink wat gesprongen moeten worden in Ninja Gaiden 2  en ook het lopen tegen de muur is weer van de partij. Door de slechte camera is het soms lastig om Ryu van het ene platform naar het andere te leiden en wanneer je omlaag valt, zul je soms hele stukken terug moeten lopen. Ook is de besturing soms wat te gevoelig om je sprongen goed uit te kunnen mikken. Het is geen Prince of Persia en gelukkig maar, want het platformen krijgt niet een al te grote nadruk. Juist daarom had het echter wel iets vergevingsgezinder kunnen zijn bij momenten. Het verhaal van Ninja Gaiden 2 raakt vooralsnog kant noch wal. Dit kan komen doordat de levels in de previewversie nog niet in juiste volgorde geplaatst zijn of doordat er tussenfilmpjes ontbreken, want Ryu is om onverklaarbare redenen soms ineens op een totaal andere plek. Niet dat het veel uitmaakt, want Ninja Gaiden 2 is vooral een klassiek spel waarin het draait om lekker ongecompliceerd hakken en niet om een diepe verhaallijn. Wat wel opvalt is dat de animaties in de tussenfilmpjes minder robuust aanvoelen dan we van games als Devil May Cry 4 gewend zijn geraakt. Alles voelt wat houteriger, wat minder menselijk aan. Dat tijdens het spelen de animaties niet heel natuurgetrouw zijn, komt de snelheid ten goede en soort nooit, maar tijdens de tussenfilmpjes valt het toch enigszins op. 

Al met al lijkt Ninja Gaiden 2 een goede voortzetting te gaan worden van het origineel. Door de lagere moeilijkheidsgraad zullen wat minder mensen worden afgeschrikt, terwijl er voor de echte fans op de hogere niveau's genoeg te zweten valt. Verwacht echter geen revolutie. Het originele Ninja Gaiden zette in zijn tijd een nieuwe standaard voor het hack-and-slash-genre, deel twee lijkt dat niet te gaan doen. Het bouwt verder op het origineel, maar blijft er vooral aan trouw. Het is jammer dat men zoals het er nu naar uit ziet, ook trouw blijft aan de mindere aspecten zoals de vervelende camera. Maar we houden nog even een katana achter de deur, men heeft nog een paar maanden om het een en ander te verbeteren.