Horror en first-person shooters hebben al een goede relatie sinds Doom ooit de wereld verbaasde. Logisch, want het beperkte blikveld is een ideale basis voor schrikeffecten en een intense ervaring van de sfeer. Door de jaren heen is de gebruikte techniek uiteraard veel geavanceerder geworden en daarmee ook de mogelijkheden om een horrorervaring over te brengen. Lichteffecten, subtiele geluidseffecten en angstaanjagende wezen zijn tegenwoordig bijvoorbeeld veel overtuigender neer te zetten. Met Metro: Last Light laat THQ zien meester te zijn over die elementen, maar nog steeds schort het aan een goede invulling. De getoonde presentatie laat namelijk zien dat het een horrorfilm wil zijn en lijkt te vergeten daar de gameplay op aan te passen.

Lichtje in de duisternis

De basiselementen voor een goede singleplayershooter heeft Metro: Last Light genoeg. Alhoewel de grote lijnen van het verhaal nog steeds niet bekend zijn gemaakt, zien we wel dat de sterke setting en zijn context intact zijn gebleven. Moskou is getroffen door een zekere chemische ramp, waardoor de bovenwereld onbewoonbaar is geworden voor de gemiddelde burger. Daarnaast heersen er gemuteerd wezens in het extreme equivalent van Tsjernobyl. De mensheid is daarom uitgeweken naar het metrostelsel, waar een nieuwe gemeenschap is ontstaan met een verdeeldheid op basis van verschillende ideologieën. Als gevolg daarvan dreigt er een allesvernietigende burgeroorlog. Zelf speel je wederom met Artyrom, iemand die uitverkoren is om de mensheid te kunnen redden.

Tijdens de game zul je regelmatig de bovenwereld moeten betreden en daar zien we tijdens de presentatie beelden van. Je loopt in eerste instantie door een verrotte ondergrondse tunnel en moet een weg zien te vinden naar buiten. De lichteffecten in de binnenruimtes zijn verbazingwekkend en zorgen voor een constant mysterieus aangezicht. De overgangen tussen het licht en donker zijn namelijk heerlijk verfijnd en het daadwerkelijke licht is helder en scherp. Buiten word je opgewacht door een grauwe hemel, waar de zon door de wolken breekt en de chemische smerigheid in de lucht toont. Ondertussen danst het hoge grijs bestofte gras tussen de verwoeste gebouwen, hetgeen zorgt voor een kil en hopeloze uitstraling. In een dergelijke omgeving hoop je overdonderd te gaan worden met harde, ongemakkelijke emoties.

Meer film dan game

Tijdens de mooie beelden beeldt menig toeschouwer zich in hoe het zou zijn om dit zelf te spelen, want in feite is er in pak en beet vijf minuten niks gebeurd. Er worden suggesties gegeven van spanning door subtiele geluidseffecten, maar het tempo is te hoog om daar iets van te voelen. Wel veeg je af en toe je stofmasker af en vind je nieuwe zuurstofaanvoeren op de grond, die tijd toevoegen aan een timer. Het is niet helemaal duidelijk of je hier ook daadwerkelijk naar op zoek moet gaan, of dat je deze onderweg gewoon regelmatig tegenkomt. De beelden lijken helaas te wijzen op het laatste.

Na een tijdje lijkt er een moment van actie aan te komen. In je eentje stap je een donkere ruimte binnen en je partner roept nog even na dat je op moet letten voor mutanten. Dat is dus een zekerheid voor een opgezet schrikmoment dat de ervaren horrorliefhebber wel aan ziet komen. Angstig kijk je om heen en het ademen lijkt beduidend moeilijker en heftiger te gaan. Tijdens het opmerken van handige ammunitie word je vervolgens vanuit het donker belaagd door een groot gemuteerd monster dat je in een poging van wanhoop van je afschudt en kapotschiet. Dit alles gebeurt op filmische wijze, waarbij de camera meebeweegt met je paniekerige blik. Wat opvalt is overigens dat de impact van de geweren nog steeds niet overtuigend is en de animaties van het monster niet of nauwelijks lijken te reageren op je schoten.

Die twijfel blijkt nogmaals wanneer je buiten wordt belaagd door een vliegend wezen. Geen enkel schot doet de vijand anders bewegen, of het moet zijn dat de ontwikkelaar die live aan het spelen is verschrikkelijk slechts schiet. Desalniettemin voldoet zich wederom een filmische scène waarin je opgepakt wordt door de vliegende demon en ergens verderop neergegooid wordt. Het zou schrijnend zijn als dergelijke momenten zich te veel opvolgen en de horrorervaring louter afhankelijk is van filmische sequenties. Het zou de spanning tijdens de gameplay aanzienlijk verminderen.

Ook omdat er ondertussen veel flashbacks en hallucinaties plaatsvinden lijkt het erop dat Metro: Last Light in ieder geval in dit level meer film dan game is. Die verhalende onderbrekingen zijn daarbij lastig om een waardeoordeel aan op te hangen, omdat een duidelijk verhaal vooralsnog ontbreekt. Het veroorzaakte echter wel voldoende mysterie om nieuwsgierig te zijn naar de gang van zaken.

Slapjes, maar veelbelovend

Van tevoren werd aangegeven dat alleen een survival horror getoond zou worden, maar de game zal ook bestaan uit sequenties met RPG-elementen, stealth en shooteractie. Het survival horror-level wordt afgesloten met flink wat shooteractie. Daarbij geldt echter nog steeds dat de impact van de wapens slapjes is. Als shooter lijkt Metro: Last Light aldus niet geleerd te hebben van de fouten van zijn voorganger. Toch is de sfeer fantastisch en gun je de game de tijd om je eventueel later nog te overdonderen. Daarnaast compenseren de schitterende lichteffecten de frustratie over het gebrek aan spanning. De monsters zijn verder mooi vormgegeven en luide voetstappen verklapten de aanwezigheid van enorme wezens. Het is wel zaak dat men een goede balans vindt tussen daadwerkelijke gameplay en gescripte events, anders zal de game verzanden in een slappe horrorfilm.