De kritiek die Metal Gear Solid 4 op zijn tussenfilmpjes, die soms wel drie kwartier duurden, kreeg, lijkt hij ter harte hebben genomen. In de laatste paar delen stond de gameplay minstens zo in het zonnetje als Kojima’s soms ietwat knullig vertelde verhalen. De balans tussen kijken en spelen lijkt ook in het vijfde deel beter verdeeld te worden.

Afghaanse missie

Dat is vooral te danken aan de open-wereld waarin The Phantom Pain zich grotendeels afspeelt. Als de uit een negen jaar lange coma ontwaakte Big Boss (die nog steeds liever heeft dat men hem Snake noemt), trek je er in de woestijn van Afghanistan op uit om een soldaat uit zijn privéleger Diamond Dogs te redden uit de klauwen van de Russen.

Het is oude bekende Ocelot (deze keer met de stem van de bijzonder veelzijdige Troy Baker) die samen met Snake ter paard zijn missie geeft. Met een granaatscherf in zijn voorhoofd en een rode robotarm heeft Snake er wel eens beter uitgezien. Na Ocelot’s uitleg aangehoord te hebben en de zonnebril van Kaz Miller ontvangen te hebben gaat de game naadloos over van tussenfilmpje naar gameplay. Snake’s tocht door de woestijn kan beginnen.

De onvoorspelbaarheid van de Afghaanse woestijn moet hét nieuwe element worden van de game, maar in deze demo is iedere toevallige gebeurtenis strak geregisseerd. Zo besluipt Snake op zijn paard twee Russische soldaten. Hij schakelt ze allebei uit en stuurt ze vervolgens de lucht in met de terugkerende Fulton Recovery-parachutes. Een schaap die toevallig deze actie ziet wordt door Snake snel uitgeschakeld en ook meegenomen.

Parachute-ontvoering

Door Fulton te bevestigen aan soldaten, geiten, jeeps en containers stuur je ze terug naar het boorplatform dat als basis functioneert voor Diamond Dogs. Of de helikopter succesvol deze mensen, dieren en spullen mee terug kan nemen is onder andere afhankelijk van de weersomstandigheden. Is er een grote zandstorm op komst dan is de kans groter dat ze niet veilig op hun bestemming aankomen.

De iDroid is tijdens zijn missie Snake’s grootste vriend. Deze gadget geeft hem onder andere informatie over zijn bestemming, welk weer hij kan verwachten en meer gegevens over zijn opdracht. Een minstens zo handige hebbedingetje is de Phantom Cigar. Wanneer Snake lekker aan deze e-sigaar staat te hijsen vliegt de tijd voorbij en zie je de Afghaanse woestijn binnen luttele seconden van dag naar nacht veranderen. Handig voor wie wil wachten tot het donker is voordat er een vijandelijke basis wordt binnengeslopen.

Snake’s missie brengt hem uiteindelijk in een door Russen ingenomen dorpje waar hij met gebruik van een kartonnen doos iedereen te slim af is. Als een duveltje in een doosje springt hij uit de bovenkant van de doos om een Rus te raken met een tranquillizer dart en voor een snelle ontsnapping duikt hij uit de zijkant om voor een vijand alleen een doodgewoon opgevouwen stuk karton achterlaat.

Kies je eigen aanpak

Het is één van de vele manieren waarop je de situatie aan kan pakken. Deze Metal Gear-game geeft je meer dan ooit de vrijheid om zelf te bepalen hoe je een sluipsituatie aanpakt. Zo eindigde de demo met een ontspanning in een helikopter en een bombardement op het dorpje, maar kun je natuurlijk ook net zo stilletjes als je naar binnen bent gekomen ook weer naar buiten sluipen.

De helikopter brengt Snake weer terug naar de thuisbasis van Diamond Dogs, waar niet alleen zijn privéleger op hem staat te wachten, maar ook het eerder gerekruteerde schaap, jeep en container. Mother Base is deze keer een plek die je naar eigen inzicht kunt aanpassen en uitbouwen. Door in het veld waardevolle soldaten en spullen met Fulton terug te brengen verdien je meer opties voor het uitbreiden van de basis.

Dat is van belang, want deze plek is meer dan een honk waar Snake zijn privéleger kan trainen of zijn schietvaardigheden kan oefenen. Maakt hij vijanden in de Afghaanse woestijn dan kun hij ook aanvallen verwachten op zijn basis. Hoe dat precies in elkaar steekt houdt Kojima alleen nog even voor zich.

Van een verhaal was in deze demo nog maar weinig terug te vinden en dat geeft stof tot nadenken. Dankzij Ground Zeroes en deze uitgebreide demonstratie weten we dat het wat gameplay en mogelijkheden wel goed zit, maar wat de reeks van verknipte scènes in de laatste trailer exact te betekenen heeft is nog een compleet raadsel. The Phantom Pain de game is in ieder geval veelbelovend, nu is het nog de vraag of hetzelfde gezegd kan worden over The Phantom Pain de film.