Je zou misschien zeggen dat een vechtgame er niet per definitie geweldig uit hoeft te zien, maar juist geweldig aan moet voelen. Dat is maar gedeeltelijk waar. Natuurlijk moet een vechtgame perfect aanvoelen, maar een uitzonderlijk goede vechtgame maakt het spel net zo spannend om naar te kijken als om te spelen. Spannend om naar te kijken is Marvel vs Capcom 3 zeker. Het heeft het moderne jasje van Street Fighter IV geleend en combineert dit met het beeldvullende spektakel uit Marvel vs Capcom 2 en Tatsunoko vs Capcom. Ofwel, wanneer je een schijnbaar oneindig lange en harde special uitvoert, dan ziet het er ook nog eens heerlijk uit. De game is flitsend en als je knippert is een gevecht voor je het weet al voorbij. Ze hebben bij Capcom alles wat zo herkenbaar was aan ’de voorganger genomen, het onnodige eruit geknikkerd en het geheel een modern uiterlijk gegeven. Het resultaat is een vechtgame die Marvel vs Capcom 2 lijkt te gaan overtreffen en dat, kunnen  we je zeggen, is geen kleine prestatie.

Nieuwkomers

Marvel vs Capcom 3 bezit de kenmerkende snelheid van z’n voorganger en brengt een aantal oude bekenden met zich mee. We konden aan de slag met tien van de uiteindelijke lijst van twintig tot dertig personages, waaronder Morrigan, Ryu, Wolverine, Iron Man, Dante, Captain America, Deadpool, Hulk, Chris Redfield en Felicia. Na een aantal speelsessies valt op hoeveel diepgang en eigen karakter ieder personage bezit, waardoor ze allemaal iets toevoegen aan het spel. Dit in tegenstelling tot Marvel vs Capcom 2, dat weliswaar een cast had van bijna zestig personages, maar waarvan je de helft met gemak mocht vergeten. Capcom zag dit ook in en wil nu een kleinere cast met enkel waardevolle personages. Afgaande op de eerste tien zitten ze zeker op het juiste spoor. Bijzonder gecharmeerd zijn we van nieuwkomers Dante en Deadpool, maar ook Chris Redfield stelt niet teleur. Dante is dankzij het gebruik van zijn pistolen en grote zwaard behoorlijk goed in het op afstand houden van de tegenstander, en heeft een flink aantal krachtige aanvallen om zich te verweren tegen snellere personages. Snel personage bij uitstek is Deadpool, die met zijn snelle stoten en trappen met gemak dicht op de vijand kan gaan zitten en zeer gemakkelijk combo’s uit kan voeren, zowel op de grond als in de lucht.

Daar zul je overigens ook vaak zitten met je personages, in de lucht. Omdat ieder personage nu een vaste aanval heeft om de tegenstander mee in de lucht te meppen, is het gemakkelijker om iemand een flinke asswhooping te geven, gevolgd door een heerlijke beuk tegen het beton. Ook aan de andere aanvallen is her en der gesleuteld per personage, hoewel het gros zeker bekend voorkomt. Zo bevat de game bijvoorbeeld Wolverine’s speciale aanval, waarmee hij over de gehele lengte van het scherm klauwt op een manier die z’n naam eer aan doet.

Verslavend

En dat zijn alweer de grootste aanpassingen en vernieuwingen die we op dit moment zien. Afgezien van de levendige omgevingen, die natuurlijk te danken zijn aan de technische verbeteringen sinds het vorige deel, is de game zeer trouw gebleven aan de serie. Zo kies je per gevecht weer gewoon drie personages uit, die je elkaar op ieder willekeurig moment kunt laten afwisselen. Net als voorheen staan ze je bij met losse combinatieaanvallen en kunnen ze met een volle energiebalk ook alle drie tegelijkertijd hun speciale aanvallen gebruiken. De snelheid van de versie die we gespeeld hebben was net iets groter dan de standaard stand van z’n voorganger, wat overigens niet wil zeggen dat er uiteindelijk ook een Turbo 2-stand instelbaar is. In Marvel vs Capcom 2 was dit een absurde stand die je personages zodanig snel over het speelveld liet schieten, dat het volgen van sommige aanvallen moeilijk was, laat staan er bij na te denken. Persoonlijk hopen op de terugkeer van de Turbo 2-stand, maar het is goed voor te stellen dat Capcom deze keer voor een iets toegankelijkere benadering gaat.

Misschien is het te danken aan de recente opleving van het genre, maar Marvel vs Capcom 3 lijkt zeker toegankelijker te worden dan zijn voorganger. De Capcom-booth op de E3 getuigde hier duidelijk van en de grote hoeveelheid pods waren constant bezet. Vlak ernaast stond zelfs een enthousiaste massa te juichen bij een groot scherm waar telkens twee spelers het met elkaar uitvochten. Zelf hebben we ook de verslavende werking van de game ondervonden. We speelden ronde na ronde, totdat we uiteindelijk met tegenzin door moesten naar onze volgende afspraak. Dit deel bezit de finesse en de kwaliteit van Super Street Fighter IV en een vleugje van de absurditeit van Tastunoko vs Capcom zonder afstand te nemen van z’n roots. Wij kunnen dan ook niet wachten tot het moment dat deze epische vechtgame zich in volle glorie toont.