‘Dit is de nieuwe Nidhogg!’ Met die woorden trachtte uwer hoofdredacteur ondergetekende te enthousiasmeren voor Lethal League. Missie geslaagd. Nidhogg is een van de beste games van 2014 en zette begin dit jaar een nieuwe standaard neer voor ouderwetse fighting-games. Eén-tegen-één op één laptop, bier erbij en je hebt een feestje. Een luidruchtig feestje welteverstaan, want de spanning bij een potje blokkerig stoeien in Nidhogg loopt op tot temperaturen waarvoor fervente saunabezoekers nog gillend zouden wegrennen. Lethal League treedt dus naar verluidt in die illustere voetsporen. En, om de verwachtingen verder op te hogen, vergeleek collega Marcel Vroegrijk de game ook nog eens met Smash Bros.

Lethal League

Hardcore honkbal

Lethal League is een product van Reptile Games, een Nederlandse ontwikkelaar. De studio ontwikkelde eerder een Flash-versie, die wegens succes wordt uitgebreid en binnenkort zijn weg vindt naar Steam. Een vroege versie van de game laat ons opnieuw kennismaken met het concept. Dat luidt als volgt: maximaal vier spelers nemen het in een tweedimensionale arena tegen elkaar op door met een knuppel tegen een bal te slaan die alle kanten op stuitert. Wie wordt geraakt, is af; een volgende ronde begint wanneer nog één speler is overgebleven. Hardcore honkbal met gevaar voor eigen leven dus.

In de vroege versie gaan we aan de slag met drie personages: Switch, Raptor en Candyman. Switch is een robot op een skateboard, Raptor een cool kid met honkbalknuppel en Candyman een variant op The Mask. Elk personage is uniek, met een eigen special en andere vaardigheden. Zo rijdt Switch met gemak over muren en plafonds, slaat Raptor in één vloeiende beweging twee kanten op en knalt Candyman de bal dóór muren in plaats van ertegen.

Wanorde

Resultaat is, zeker met vier man aan de knoppen, een grote cartooneske wanorde op het scherm. De arena is zo groot als je scherm en dus per definitie kleiner dan het in- en uitzoomende Smash Bros of het horizontaal scrollende Nidhogg. In die arena moet je rekening houden met rondspringende tegenstanders en een bal die via muren, vloer en plafond van hot naar her stuitert. Geef de bal een hengst en je bent gelukkig immuun voor het projectiel, totdat een andere speler het speeltuig raakt.

Lethal League

Dat is wel handig ook. Speel je met gevorderde spelers die niet binnen drie seconden het loodje leggen, dan gaat de bal met elke diagonale slag een paar kilometer per uur sneller door het scherm. Een potje Lethal League evolueert zo al gauw tot een ADHD-choreografie waarbij spelers ronddansen om maar niet geraakt te worden en, als het even kan, met een rake knal nog wat extra snelheid aan het projectiel geven.

De voldoening is groot wanneer je via vanuit een wallride uit de lucht dropt, de bal met een powershot diagonaal naar beneden rost en zo twee tegenstanders tegelijk uit het veld slaat. Probleem is die derde tegenstander. In Lethal League loont het – vooralsnog misschien iets teveel – om je buiten het gevechtsgedruis te houden en de anderen het werk te laten doen. Met één rake klap schakel je vervolgens de speler uit die zojuist nul punten scoorde met zijn vaardige double kill. Bij de anderen wordt een leven afgeturfd; jij bent de lachende vierde. Daarmee kent de game een nieuwe puntentelling ten opzichte van de oorspronkelijke Flash-versie; de oude variant zit er ook nog steeds in.

Lethal League

Easy to play, easy to master

Ook anders is het uiterlijk. Lethal League oogt nu als kleurrijke cartoon uit de jaren negentig, met alles wat de jeugd in het begin van dat decennium bezighield: skateboarden, graffiti en boomblasters. De muziek knalt uit de speakers, aangevuld met de nodige oneliners. Het draagt bij aan de vrolijke chaos op het scherm; chaos die hoort bij een multiplayerfestijn als deze.

Met dat uiterlijk is Lethal League de anti-Nidhogg. Waar die game duister, gejaagd en ietwat kunstzinnig is, zijn de pretenties van Lethal League ver te zoeken. Overeenkomstig is de verslavingsfactor, stammend uit de ongelofelijk simpele opzet. Lethal League is – in tegenstelling tot Smash Bros. – easy to play, easy to master, hard to dominate; als we het toch moeten klassificeren. En daarmee perfect voer voor een feestje, tussen alle chips en bier door.