Het woord 'schaars' zal de racefan dit najaar niet in de mond hoeven nemen. Met knallers als Need for Speed: Most Wanted en Burnout: Revenge in het vooruitzicht, valt er niets te klagen. Ook Midway deelt mee in de feestvreugde en komt met een nieuw deel in de aloude Rush franchise. San Francisco is verruild voor Los Angeles en de vrolijke arcadesfeer wordt vervangen door een luchtig gangsterwereldje. L.A. Rush kent een vrij te verkennen stad, gelicenceerde auto's, bekende rappers en veel over de top spektakel. Wij kregen de gelegenheid het spel al even te spelen.

L.A. Rush is grotendeels op de singleplayer mode gericht. Een multiplayer mode is er wel, maar deze is niet online te spelen en in vergelijking met de singleplayer wat karig. Laten we onze blik dan ook voornamelijk richten op de singleplayer. L.A. Rush is een verhalende racegame, wat betekent dat al het scheurwerk ook tot een bepaald doel leidt. Aan het begin van het spel krijg je in een strak vormgegeven CGI-filmpje het prille begin van het verhaal voorgeschoteld.

Een coureur genaamd Trikz heeft het helemaal gemaakt. Hij bezit een groot huis in Hollywood, heeft de schaars geklede vrouwen in z'n jakuzi hangen en beschikt ook nog eens over een garage vol peperdure wagens. Trixie is de beste coureur die er is en wordt wat hoogmoedig tegenover een rijke hoge pief. Deze Dagobert Duck, Lidell genaamd, staat op het punt twee miljoen dollar te investeren in allerlei races. Trikz daagt de man uit, wat hem duur komt te staan. De volgende dag blijkt zijn hele huis leeg gehaald te zijn en kan hij vanaf scratch zijn imperium weer op gaan bouwen. Dus hup, die auto in en racen met die hap.

L.A. Rush kent een vrij te verkennen stad á la Grand Theft Auto. Je kunt jezelf urenlang vermaken door alle gedetailleerde wegen af te rijden en de pikantste plekken van Los Angeles te bezoeken. Leuk is hierbij dat bepaalde objecten aan gort te rijden zijn, en je bijvoorbeeld het Hollywood-teken en het L.A. Convention Center (de plek waar ieder jaar de E3 gehouden wordt) kunt verbouwen. Ook vinden we op de weg een overdaad aan politie (Bush heeft in L.A. Rush een geldboom voor z'n blauwe macht gepland), die je maar al te graag in de boeien slaan als je iets fout doet. En zeg nou eerlijk, wie gaat er nou voor een rood stoplicht wachten als je er ook met honderd kilometer per uur doorheen kunt rijden? De politie waardeert je aan de hand van vijf sterren, waarbij je in het ergste geval echt iedere agent die je tegenkomt achter je kont aan krijgt.

Ben je het toeren zat, dan kun je verder gaan met een race of met het oorspronkelijke verhaal. Je hebt de normale races nodig om geld te verdienen. Geld is nodig om de verhalende missies te bepalen, daar hier vaak intreegeld vereist is. Door het free-roaming aspect van de game, zijn de races behoorlijk dynamisch. Je krijgt via een pijltje boven in beeld, een lichtstraal in de verte en een plek op je kaart, te weten waar je heen moet. De manier waarop is geheel vrij. De Rush serie is van begin af aan al getypeerd door shortcuts en ook in L.A. Rush is dit niet anders. Als je goed om je heen kijkt is er altijd wel een manier waarop je sneller van A naar B kunt. Voor het spectaculaire gedeelte zijn er tevens tal van schansen te vinden. De arcade gameplay wordt hier nog verder door versterkt.