In de game kruip je in de huid van Ryan Lennox. Deze voormalige spion van de Etherlight, de geheime dienst van de hemel, is verraden en afgeserveerd door zijn werkgever. In een verwoede poging om de verborgen agenda van de Etherlight te achterhalen, sluit Lennox een pact met de duivel. Hij gaat werken voor de Abyss, de geheime dienst van Lucifer, en heeft als doel om zijn oude baas tegen te houden. De missie van Lennox voert hem langs kloosters, berghutten en havens, en in zijn strijd heeft hij de beschikking over verschillende demonische krachten, die hij gaandeweg moet leren beheersen.

Zo kun je krachten als telekinese, teleportatie en onzichtbaarheid gebruiken om vijanden te verslaan. Hiervoor is wel mana benodigd, wat je ontleent aan lijken van vijanden. Je manameter vult zich eveneens bij wanneer je je in ondergrondse duivelse gebieden bevindt. Met Infernal Vision, een soort demonische verrekijker, is het mogelijk om plekken te ontdekken waar mana en health kan worden gevonden. De diverse wapens die je tot je beschikking hebt, zoals pistolen en machinegeweren, kunnen worden versterkt door het gebruiken van mana. Met een zogenaamde Infernal Attack kun je zo meerdere tegenstanders tegelijk uitschakelen. Ondanks dat de bovennatuurlijke gaven die je bezit vrij uniek zijn, begint het gebruik ervan na verloop van tijd te vervelen. Het lijkt dan ook dat de duivelse krachten weinig toevoegen aan de game.

Tijdens het spelen kijk je over de schouder van Ryan Lennox. De gameplay is in feite wat we gewend zijn van moderne third-person shooters, ware het niet dat Hell's Vengeance een dekkingsysteem gebruikt dat niet lekker werkt. In principe zou je personage automatisch moeten vastplakken aan muren en objecten, maar het is niet duidelijk waar wel en niet dekking gezocht kan worden. Lennox verplaatst zich stroef door de spelwereld en de bewegingen die je tot je beschikking hebt zijn erg beperkt. Ook het schieten is onnauwkeurig, waardoor vaak een heel magazijn nodig is om een vijand uit te schakelen. Wanneer je door verschillende tegenstanders wordt belaagd, is de chaos zo groot dat je snel gedesoriënteerd raakt. Het zelfde geldt voor de framerate die er in dat soort gevallen de brui aan geeft. Het is te hopen dat ontwikkelaar Metropolis hieraan nog flink sleutelt.

Overigens zijn de vijanden die je tegenkomt, van werpsterren gooiende pastoors tot havenwerkers met vlammenwerpers, niet al te snugger. Meestal komen ze als kogelabsorberende sponzen op je af gerend en slechts in een enkel geval zoeken ze dekking achter een doos of muur. Hell's Vengeance volgt een vast patroon, waarbij vrijwel alle gebeurtenissen zijn gescript. Samen met de lineaire opzet van de game zorgt dit ervoor dat je niet snel een level opnieuw zult spelen.

Grafisch stelt de game ook vrij weinig voor. Naast de eerder genoemde framerate-problemen, heeft de game ook last van lelijke textures, verkeerd gebruik van blur-effecten, aliasing en lange laadtijden. De omgevingen ogen leeg, spelpersonages missen detail en ook special-effects bij het gebruik van je duivelse krachten stellen teleur. Hell's Vengeance komt op veel vlakken overeen met het origineel dat ruim twee jaar geleden werd uitgebracht en de ontwikkelaar lijkt zich weinig moeite te hebben gedaan om de game op te poetsen.

Onze eerste spelsessie met Infernal: Hell's Vengeance bevestigde onze vrees: deze game komt waarschijnlijk als mosterd na de maaltijd. Ontwikkelaar Metropolis lijkt weinig te hebben gedaan met de twee jaar die ze heeft gekregen om het origineel te verbeteren voor de Xbox 360. Op gameplay- en grafisch gebied loopt de game hopeloos achter op de concurrentie en daar helpt ook een lager prijskaartje van €39,99 niet bij. De PC-versie uit 2007 werd matig beoordeeld en het ziet er niet naar uit dat Infernal: Hell's Vengeance hier verandering in zal brengen.