Veel hebben we al gehoord over de, zoals het er nu naar uit ziet, fantastische singleplayer van Grand Theft Auto IV. Rond de beloofde multiplayermode hield Rockstar zijn lippen echter stijf op elkaar. Sceptisch als we zijn waren onze verwachtingen hieromtrent niet bijzonder hoog. Met de multiplayer van Saints Row in ons achterhoofd verwachtten we een simpele deathmatch in kleine locaties die weinig van doen hebben met de grote, levende spelwereld die je in singleplayer gepresenteerd krijgt. Maar we waren even vergeten dat Rockstar de kantjes er zelden vanaf loopt. De multiplayer van GTA IV speelt zich gewoon af in dezelfde, met verkeer en voetgangers gevulde stad als in de singleplayermode, wanneer je dat wil tenminste. De hele stad afrijden om op zoek te gaan naar tegenstanders is misschien niet eenieders hobby, dus het is ook mogelijk om de spelwereld te beperken tot slechts één van de eilanden van het spel. Dit kan Algonquin zijn, het eiland dat op Manhattan lijkt, maar evengoed ook het eiland waarop het Statue of Happiness staat; een klein eilandje waarop geen auto's rondrijden en dat ideaal is voor intense deathmatches. Eenmaal je een map gekozen hebt, kies je de bijbehorende gamemode en bepaal je hoeveel voetgangers en auto's er aanwezig zijn. Je hoeft dus niet perse te spelen in een drukke avondspits wanneer je dat niet op prijs stelt, maar het kan in ieder geval wel. Wanneer je het echt extreem wil maken, kun je zelfs instellen dat de politie op de normale manier functioneert, waarbij elk van de spelers zo zijn eigen wanted rating heeft. De multiplayer kan op elk moment tijdens de singleplayercampagne worden opgestart door simpelweg je mobiele telefoon erbij te pakken en daar de multiplayer te selecteren, enigszins vergelijkbaar met Burnout Paradise. Bij aanvang van de multiplayer kun je je personage ontwerpen. Verwacht hier niet dat je in detail kunt bepalen hoe lang de neusharen moeten zijn, welke vorm wenkbrauwen je personage heeft of hoe bol zijn wangetjes zijn, je kunt hooguit variëren in een aantal basisonderdelen zoals  geslacht, gezicht, hoofddeksel en boven- en onderkleding. Het ontwerpen van een personage is louter aanwezig om onderscheid te bieden tussen de spelers, maar wordt verder terecht als redelijk irrelevant beschouwd. Het spelen zelf, daar gaat het namelijk om. Wie zo nodig een personage wil kneden, kan bij Saints Row terecht. En het spelen zelf mensen, hoe leuk is dat! We kregen de kans om een zestal spelmodes aan de tand te voelen, waarbij we begonnen met een klassieker: Team Deathmatch. Gewoon je tegenstander afschieten in teamverband, niets meer en niets minder, al biedt GTA wel interessante mogelijkheden om met elkaar samen te werken. Zo kunnen meerdere mensen tegelijk in een auto zitten, waarbij er eentje achter het stuur kruipt en de anderen vanuit de achterbank of bijrijderpositie, uit het raam kunnen vuren. Wanneer je niet zelf hoeft te sturen, werkt de drive-by shooting een stuk prettiger. Je kunt namelijk eerst mikken en dan pas vuren, terwijl je wanneer je zelf rijdt eigenlijk continu moet vuren omdat je de triggers al nodig hebt voor het remmen en gas geven. Wanneer je met zijn vieren in een auto zit, vorm je een gevreesd machtsblok voor je tegenstander. Totdat je auto eenmaal vlam vat, wat vaak grappige situaties oplevert wanneer alle vier inzittenden vrijwel tegelijk uit de auto springen en over straat rollen. Bij de Team Deathmatch wordt goed duidelijk hoe belangrijk dekking zoeken is in GTA IV. Wanneer je als een kip zonder kop op je tegenstander afloopt, maak je nauwelijks kans. Achter een muurtje of een auto kun je de tegenstander eerst rustig in het vizier nemen om vervolgens kleine salvo's op hem te lossen. Wanneer beide teams aan weerszijde van een straat staan en elkaar vanachter muurtjes onder vuur nemen, ontstaan spannende situaties. Zo met een auto op je tegenstander in rijden is een tactiek, maar wanneer ze zich in dekking bevinden zijn ze lastig te raken. Daarentegen kunnen ze jou eenvoudigweg doodschieten door je voorruit, een mooie bloedvlek achterlatend. Het geeft erg veel voldoening om te zien hoe een auto gaat slingeren en tegen een muur tot stilstand komt wanneer de bestuurder doodgeschoten is. Vooraf kan worden bepaald welk type wapens je tot je beschikking hebt tijdens het spel. Zo kan worden ingesteld dat iedereen alleen spawnt met een handgeweertje, of dat je standaard een machinegeweer op zak hebt. Overige wapens, maar ook aanvullende gezondheid, worden op de kaart getoond met icoontjes en zijn dus eenvoudig te vinden. Hierdoor hebben mensen die de kaart uit hun hoofd hebben geleerd, geen oneerlijk voordeel ten opzichte van de nieuwkomers. Een bijzonder leuk potje Team Deathmatch vond plaats bij het Statue of Happiness, waarbij elke speler begon met een raketwerper. Het raken van tegenstanders op afstand is met deze onbenullige wapens lastiger dan je zou denken. Het pad van de raketten is lichtelijk onvoorspelbaar, wat wel zorgt voor prachtige rooksporen die zich in de omgeving aftekenen. Wanneer een raket recht op je af komt en je net op tijd weet weg te duiken, geeft dat echt een machtig gevoel. Het gevecht bij het Statue of Happiness was complete chaos, maar wel briljante chaos.De volgende spelmode die we mochten spelen was Team Mafiya Work. Hierin worden twee teams door een maffiabaas opgeroepen om precies dezelfde missie te volbrengen. Missies zijn bijvoorbeeld het oppikken van een auto en die ergens naar toe brengen, het executeren van een bepaald persoon of het vernietigen van specifieke doelen. Doordat beide teams dezelfde missie hebben, is het zaak te voorkomen dat je tegenstander als eerste met de eer gaat strijken. Het is een race tegen de klok naar je missiedoel, waar je vaak de tegenstander ook zult treffen. Verhitte gevechten volgen, waarbij het niet zelden voorkomt dat het missiedoel, de auto die je ergens naartoe moet brengen, tot ontploffing wordt gebracht.

Naast Team Mafiya Work is er ook nog 'gewoon' Mafiya Work, waarbij ieder voor zich dezelfde missies krijgt toebedeeld. De chaos wordt nu zo mogelijk nog groter, zeker wanneer er maar één doel voor handen is. Soms zijn er een aantal auto's die vernietigd moeten worden, wat de meute enigszins over de map heen weet te verspreiden. Een heel ander paar mouwen is GTA Race, wat op zich niet gek veel verschilt van een normale racegame. Je kiest van tevoren een auto en je rijdt een aantal rondjes tussen checkpoints in de stad, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Midnight Club. Waarin GTA Race afwijkt van een normale racegame, is dat je op elk moment je auto kunt verlaten om een nieuwe auto te pakken die langs de kant geparkeerd staat, en dat je wapens kunt oppikken. In tegenstelling tot de andere multiplayermodi kun je in GTA Race wapens oppakken door er simpelweg overheen te rijden. Vooral de granaten die je uit je auto kunt werpen en die ergens achter je tot ontploffing komen, zijn een zeer krachtig hulpmiddel om je voorsprong mee te vergroten. Het pakken van een andere auto kan ook strategisch veel voordeel opleveren, zeker wanneer er niet wordt gestart in een al te sterke klasse auto's. Zo deden we op een gegeven moment een race met motoren, waarbij ik besloot om mijn tweewieler vrijwel direct om te wisselen voor een Lamborghini-achtige auto. Hoewel deze in principe niet sneller is dan de snelste motor, is deze een stuk makkelijker te manoeuvreren en rijd je er je tegenstanders makkelijk mee omver. Deze strategische beslissing zorgde er uiteindelijk voor dat ik als eerste finishte. Wanneer je auto aan gort wordt geschoten, spawn je overigens zonder auto. Je zult dan te voet eerst op zoek moeten naar een nieuw voortuig, wat soms langer duurt dan je lief is. Bij een race op het vliegveld zat er bij iemand bijvoorbeeld niets anders op dan het eerst het beste bagagewagentje te pakken. Het was een enorm aandoenlijk gezicht hoe hij als achtste, en laatste, met pakweg twintig kilometer per uur over de finishlijn tufte. Persoonlijk mijn favoriete spelmode was Cops 'n Crooks, oftewel 'politie en boevetje'. Om en om speelt het ene team als de politie en het andere team als de boefjes, eh, criminelen. De politie heeft als doel om de baas van de criminelen te doden, voordat deze zijn vluchtvoertuig bereikt heeft. Dit kan bijvoorbeeld een boot of een helikopter zijn. De politie ziet de boeven wel op de kaart, maar de boeven herkennen de politieagenten pas als zodanig wanneer ze in het zicht zijn. De politie weet daarentegen de positie van het vluchtvoertuig niet. Cops 'n Crooks nodigt echt uit om samen te werken. De baas gaat vaak met één andere boef in een auto, terwijl de twee handlangers elk in een eigen auto de voor en achter de baas gaan rijden. Zodoende kan een instormende politiewagen, vaak zitten ze er met hun vieren in, klem worden gereden terwijl de boef er lekker vandoor kan. Eén keer speelde ik als politie en zagen we dat de criminelen al in een haven waren, waarschijnlijk dicht bij het vluchtvoertuig. We sprongen uit de auto en renden de haven in, in de hoop dat we ze nog konden afschieten voordat ze de boot bereikten. Terwijl wij te voet de haven in liepen, zagen we nog net een auto met de boeven erin wegscheuren. Het bleek een afleidingsmanoeuvre. De boot lag helemaal niet in deze haven, maar doordat we allemaal uit de auto waren gestapt, wisten de boeven door deze slimme truck een aardige voorsprong op te bouwen. De laatste spelmode die we aan de tand mochten voelen was een coöperatieve missie genaamd Hangman's Noose. In deze missie begin je op het vliegveld tussen de computergestuurde gangsters en dien je een gangster te escorteren naar een open veldje waar een helikopter hem oppikt. We vluchtten van het vliegveld met een SWAT-busje terwijl we werden achtervolgd door politieauto's en helikopters. Ik nam plaats achterin het busje en kon zo de achterliggers onder vuur nemen. Eén van mijn teamgenoten had de helikopter te pakken en kon zo de politiehelikopters vanuit de lucht een lesje leren. Hangman's Noose is een leuke missie, maar je zult het niet snel tientallen malen spelen. Van volwaardige coöperatieve mode is misschien geen sprake, maar er werd ons beloofd dat dit in ieder geval niet de enige coöpmissie zal zijn. De multiplayer van GTA IV heeft ons uitermate verrast. De zes gamemodes die hier geschetst zijn, vormen slechts het topje van de ijsberg. Er is al een langere lijst spelmodes uitgelekt, maar volgens Rockstar is die lijst niet correct en niet volledig. Ze hebben dus nog zeker wat verrassingen voor ons in petto in de uiteindelijke game. Feit is dat zelfs met de zes modes die we nu gespeeld hebben, de multiplayer van GTA IV zeer volledig en volwaardig aanvoelt. Door de vele mogelijkheden die de grote, interactieve stad te bieden heeft, biedt het spel enorm veel tactische mogelijkheden en geschifte situaties. GTA IV is in multiplayer echt zo'n spel waar je verhalen aan overhoudt, sterke verhalen die je in de kroeg graag met je vrienden wil delen. “Laatst sprong een tegenstander met zijn motor over een schans en ik wist hem midden in de lucht met mijn raketwerper te raken. Hij schoot de lucht in en raakte precies een politiehelikopter die bovenlangs vloog. Vervolgens raakte deze helikopter in onbalans en crashte tegen een gebouw, waarna hij op de grond neerstortte, precies op een andere tegenstander.” Klinkt misschien onwaarschijnlijk, maar er zal ooit een GTA-potje zijn, waarin deze situatie voor zal komen. Of een van de duizenden andere unieke gebeurtenissen.