Ons eerste potje met de Wii U controller voelde wel wat onwennig aan. En dat kwam vooral door de grootte en de vorm van de controller. We zijn nu eenmaal een wat meer ergonomische gamepad gewend voor een game waarbij je behoorlijk veel bewegingen met je vingers maakt. Een rechthoekig blok met de schouderknoppen of een iets andere plek zal daarom voor de meeste gamers ongetwijfeld wat aanpassing vergen. Daarnaast was het ook even wennen om zowel op het scherm alsmede op je controller naar de actie te kijken, omdat deze zichzelf in een voetbalgames vaak in rap tempo opvolgt. Een momentje van onoplettendheid en je hebt een goal om de oren.

Ondanks de aanpassingsproblemen, zien we duidelijk de potentie van deze versie. Want wat de game uitstekend doet, is ervoor zorgen dat je nog meer controle over het spel krijgt. Wie al eerder een Fifa-game op een smartphone of PS Vita speelde, weet een beetje wat we bedoelen, want de besturing van de spelers zelf komt in grote lijnen overeen. Op het touchscreen van de controller kun je straks spelers de diepte in sturen of juist naar de bal toe leiden, terwijl je met één tikje kunt kiezen welke speler je wilt zijn. Ook passes geef je door het juiste teamlid te selecteren.

Tot zover wijkt het weinig af in vergelijking met andere Fifa-games op een touchscreen. Maar die titels speelde je louter op één scherm, waar je er bij de Wii U nog een tweede bij hebt. In het voetbal willen ze nog wel eens spreken van het publiek als twaalfde man, maar de Wii U Gamepad geeft die uitdrukking voor het eerst echt gestalte. Het kleinood veranderde binnen no-time in een instant assistant-coach die op ieder moment kan zorgen voor de juiste tactische aanpassingen en beslissingen.

Snel en eenvoudig

Op het scherm kun je op ervoor kiezen om niet de controle over de spelers te nemen, maar juist te kiezen voor een andere opstelling, tactiek of een wissel. Zonder het spel stil te leggen. En dat werkt nog beter dan het klinkt. Tijdens een potje Fifa ga je namelijk niet zo heel vaak naar het menuscherm om tactische aanpassingen te doen. Het is tijdrovend en haalt bovendien de vaart uit de wedstrijd. Maar al na onze eerste kennismaking met dit nieuwe element, gingen we direct los. Zodra we bijvoorbeeld merkten dat we de controle verloren over het midden, haalden we onze vleugelspitsen een stukje naar achter. Kreeg de spits van de tegenpartij teveel vrijheid? Met een paar simpele klikjes zetten we een verdediger op man-marking en was het gevaar tijdelijk geweken.

Bovendien kun je op de controller direct aflezen hoe spelers het doen en wat bijvoorbeeld hun uithoudingsvermogen is. Speelt je controlerende middenvelder een slappe eerste helft, dan kun je hem aanspreken tijdens de rust in de hoop dat hij zich in het tweede bedrijf wat verbetert. En heeft de peptalk niet geholpen, dan kun je hem binnen een paar tellen nog altijd voortijdig naar de kant halen.

Zoals we al eerder aanhaalden, vonden we het echter lastig om constant van het kleine scherm naar het grote te wisselen. Beslissingen tijdens een wedstrijd neem je soms binnen een seconde en dat kan net die seconde zijn dat je op het andere scherm aan het kijken bent. De ware kracht van de nieuwe mogelijkheden komen waarschijnlijk pas echt tot hun recht als je bijvoorbeeld met een ervaren iemand aan het spelen bent en jij je wat meer kunt richten op het coaching-gedeelte. De makers zien daarom vooral potentie in een scenario waarbij bijvoorbeeld papa samen met zijn kids voor de tv zit en hij, als de man met veel voetbalkennis, wat meer de lijnen uitzet. Geen gek idee gezien het feit dat de Wii U als een familieconsole wordt gezien. En wie weet blijkt je vader straks nog best aardig te kunnen ballen op de digitale voetbalvelden.