‘Hunt’ is de modus waar het allemaal om draait in Evolve. Vier jagers spelen tegen één monster. Het doel is simpel: dood de vijand. De middelen om tot dat doel te komen verschillen per team. Speel je als jager, dan waan je je met drie andere spelers in een coöperatieve first person shooter. Samenwerking is daarbij een absolute must. Als monster speel je een third person actiegame, waarin je in je eentje kunt beuken, rennen en klimmen.

Het concept van Evolve doet ietwat denken aan de versus modus van Left 4 Dead, waarin survivors en zombies het direct tegen elkaar opnemen. Ontwikkelaar Turtle Rock Studios, toevalligerwijze ook de ontwikkelaar van de eerste Left 4 Dead, heeft dit asymmetrische concept op meerdere gebieden geëvolueerd. Zo is de schaal vele maten groter, het tempo lager en de nadruk op tactiek hoger. Dat zorgt er in ieder geval voor dat Evolve overduidelijk zijn eigen gezicht heeft.

Left 4 Dead, maar dan anders

We moesten in eerste instantie wel wennen aan de eigenzinnigheid van Evolve. Neem de stijl. Het level dat we spelen heeft een donkere en mysterieuze uitstraling, de ideale setting voor een Predator-film. Desondanks ogen de personages cartoonesk en halen de bizarre wapens en de jetpack alle horrorspanning weer weg. Als jager is er in het begin geen reden om ‘angst’ te voelen. Het monster is aanvankelijk nog zwak en de op de loer liggende actie is heerlijk over de top.

Juist als monster, ook al kun je vuur spuwen als een draak en beuken als King Kong, voel je spanning. Je kan weliswaar direct de confrontatie aangaan, maar de kans is groot dat je die verliest. Zekers als de jagers gewoon bij elkaar blijven. Het monster kan echter jagen op de wezens die in de wereld leven en tot twee keer toe evolueren. Niet alleen groeit het monster dan in omvang, het krijgt ook nieuwe krachten. Daar waar je je als monster in het begin nog een prooi voelt, voel je je na de tweede evolutie de jager.

Als jager moet je dus snel op jacht gaan met je team om te voorkomen dat het monster evolueert. Daar hebben de vier personages alle middelen toe. Elk personage beschikt over zijn eigen wapens en krachten en is een absolute noodzaak voor het team. De assault vertegenwoordigt de brute kracht en doet met zijn machinegeweren en mijnen veel schade. De support zorgt met zijn schilden voor extra verdediging, terwijl de medic met zijn health-pistool zijn teamgenoten kan herstellen. De trapper past met zijn vaardigheden het best bij de unieke dynamiek van Evolve. Hij kan het monster vastzetten in een enorm krachtveld en met zijn harpoen het monster bij zich houden.

In een traditionele shooter als Battlefield kom je er wellicht mee weg om geen optimaal gebruik te maken van de verschillende klassen. In Evolve niet, ook niet als je met beginners speelt. Elk wapen en elke specialiteit is een aanvulling op een andere kracht. Negeer je als support je schilden en schiet je gewoon constant je wapen leeg, dan verzwak je indirect je medespelers. Als jager win je sneller van het monster als iedereen elkaar ondersteunt.

Elke keer opnieuw een eindbaasgevecht

Eigenlijk is Evolve een continue boss battle, maar in plaats van één gescripte tegenstander, dicteert een menselijke speler de flow van elk potje. Het meest significante gevolg daarvan is dat elke confrontatie onvoorspelbaar is. Die onvoorspelbaarheid zit hem gelukkig niet alleen in het pad van het monster. Daar is overigens wel genoeg ruimte voor, want de levels zijn enorm. De onvoorspelbaarheid zit hem echt in de tactische benaderingen waarover het monster kan kiezen.

Zo kan het monster bijvoorbeeld sluipen, waardoor het geen sporen achterlaat, of de jagers opwachten en zich plots vol op één karakter gooien. De jagers moeten natuurlijk ook tactisch te werk gaan, maar zijn grotendeels afhankelijk van het gaan en staan van het monster. Elk potje in Evolve leidt hoe dan ook tot een enerverende climax. De gevechten tegen het monster benaderen de dynamiek van de beste eindbaasgevechten en behelzen veel meer dan alleen maar lomp geknal en gebeuk. Als jager zoek je naar aanwijzingen over de locatie van het monster, terwijl je ondertussen ook nog allerlei andere wezens van je af moet schieten.

Bij dergelijke confrontaties valt overigens direct op hoeveel meerwaarde het heeft dat het monster door een persoon wordt bestuurd. De gevechten met een enorme krokodil, een vleesetende plant of een uit de kluiten gewassen trol zijn namelijk statisch en meer een vervelende formaliteit dan uitdaging.

Charme van asymmetrie

We zijn benieuwd hoe zich dat op de lange termijn uit. Hoewel we geen genoeg konden krijgen van de directe confrontaties met het monster, waren we al snel klaar met de zoektochten die daaraan vooraf gingen. Er ontbrak nog een gevoel van avontuur. Zo zijn er helaas nog meer zaken waar we onze twijfels over hebben. Als het monster in zijn sterkste vorm verkeert, verschijnt er prompt een missie waarbij er één vaststaand punt in het level verdedigd moet worden. Daarmee haalt de game zijn gevoel van vrijheid volledig overhoop, al levert het wel actie op die garant staat voor plezier.

Al met al erkennen we de potentie van Evolve. Vooral de wisselwerking tussen een coöperatieve first person shooter en een third person actie game werkt aanstekelijk. Wel komt Evolve pas goed uit de verf als de spelers het concept begrijpen en zich ervan bewust zijn dat lompheid niets oplevert. De ambitie spat van de game af, maar als Evolve ook op de lange termijn wil overtuigen moet de weg naar de actie net zo interessant zijn als de actie zelf. Gelukkig is het concept nog jong en geven we Evolve daarom maar al te graag het voordeel van de twijfel.