Op het oog zijn de overeenkomsten tussen Dragon Age: Origins en Lord of the Rings talrijk. Niet alleen de creaturen, maar in wezen de algehele setting komt overheen met Tolkien's franchise. Bovendien wordt aangevangen in een duistere periode, waar het kwaad een allesomvattende heerser lijkt te worden. Een groot verschil tussen beide is dat het in Dragon Age: Origins ook mogelijk is om zelf nogal immoreel te handelen.

Morele keuzes

Wat namelijk heel duidelijk naar voren komt, is dat Bioware de speelervaring totaal aan de speler wil overlaten. In tegenstelling tot voorgaande projecten zijn keuzes niet langer volledig onder te verdelen in enkel puur goed of kwaad. Een stuk relevanter zijn je eigen morele waardes. Zo kom je voor de keuze te staan om een belangrijk religieus voorwerp met een sapje al dan niet te vernietigen. In eerste instantie lijkt hier geen daadwerkelijke diepgang achter te zitten en lijk je enkel de keuze te hebben om iets onzedelijks te doen. Niets is echter minder waar. Het sapje kan personen namelijk onsterfelijk maken. Vernietig je het, dan voorkom je bijvoorbeeld dat een bepaalde koning tot in den treure blijft heersen of een naar macht verlangende groepering het goedje voor kwade doeleinden gebruikt.

De keuze lijkt dan ook al snel gemaakt. Vernietigen lijkt de beste optie voor het verloop van het spel. Toch is het ook mogelijk om het op een totaal andere manier aan te pakken. Wanneer je gedurende het spel de goedzak uithangt en een positieve invloed uitoefent op de bevolking, kun je van het religieuze sapje een heuse pelgrimsplaats maken. Hierdoor wordt de kans een stuk kleiner gemaakt dat de hierboven genoemde types je het goedje proberen te ontfrutselen. De kerk, waarin het voorwerp te vinden is, wordt door je eigen invloeden immers beschermd. Bovendien is de kans een stuk kleiner dat iemand zich tegen je wil keren. Hierdoor is de speelervaring volgens Bioware een stuk intenser en persoonlijker. Hoewel het na een relatief korte speelsessie natuurlijk vrij lastig is om de invloeden op langere termijn te bepalen, lijkt de game ook écht intenser en persoonlijker.

Groepsdynamiek

Als enkel je eigen morele gedachtegangen een rol zouden spelen, zou de spelervaring in zekere zin toch vrij onnatuurlijk overkomen. Mede hierdoor heeft Bioware ook behoorlijk wat nadruk gelegd op de morele waardes van de kunstmatige intelligentie. Afhankelijk van welke personages zich bij je gevoegd hebben, zullen de omstandigheden en consequenties van een keuze ook veranderen. Speel je bijvoorbeeld met een groep vol religieuze personen, dan kun je er gif op innemen dat het je niet in dank wordt afgenomen als je zonder pardon het religieuze object vernietigt. Hierdoor is het niet alleen zaak om de samenstelling van je team te baseren op gevechtsvaardigheden, maar spelen ook de persoonlijkheden een behoorlijke rol.

Ook het vechtsysteem kent de nodige diepgang. De gevechten vinden in real-time plaats en je kunt continu wisselen tussen de verschillende personages, elk afkomstig uit een andere klasse. Hierdoor voelt het geheel op een soepelere manier, zeer dynamisch aan. Bovendien biedt het de mogelijkheid om situaties op verschillende manieren aan te pakken. Zo kun je lukraak op een draak gaan inhakken, maar is het ook mogelijk iets subtieler te werk te gaan door het beestje met gebruik van magie uit te schakelen. Niets nieuws onder de zon, maar dat neemt niet weg dat het kwalitatief ontzettend goed in elkaar lijkt te steken. Dat het aanvalssysteem ook op de Xbox 360 zeer intuïtief aanvoelt, toont wel aan dat Bioware Dragon Age: Origins behoorlijk gepolijst heeft.

Toptitel

De korte conclusie is simpelweg dat Dragon Age: Origins een van de toptitels van dit najaar wordt. Sowieso wordt het spel gekenmerkt door een uitstekend vechtsysteem, maar ook de talloze consequenties van de keuzemogelijkheden die daar verantwoordelijk voor zijn. En wat die religieuze drank betreft? Nou, die drink ik gewoon zelf op. Dan lust ik al die draken wel rauw!