Zijn uitspraken van de afgelopen jaren liegen er niet om: de oude Dante was niet cool meer, Antionades zei niets te geven om de negatieve reacties van fans en tegenstanders wilden de game stiekem juist tof vinden. Het is slechts een greep uit de uitspraken van Antionades over DmC Devil May Cry. Ongeacht of hij een punt maakt, is het natuurlijk nooit slim om de fanbase van een serie zo in het harnas te jagen. Aan de andere kant heeft hij van Capcom wel het vertrouwen gekregen om een reboot van de serie te maken.

Internet killed the DmC-PR

Misschien dat hij het eindelijk door heeft gekregen – waarschijnlijk niet – want de afgelopen maanden hield hij zich relatief stil. DmC Devil May Cry kreeg zo eindelijk eens de kans om zichzelf te bewijzen, in plaats van dat de game moest leunen op een man die graag verpakte beledigingen in zijn promotiepraat stopt. En weet je, op zichzelf doet DmC Devil May Cry een hoop goed.

Ontwikkelaar Ninja Theory is altijd al een studio geweest die weet hoe je een setting moet neerzetten. Heavenly Sword begon met een tragisch vooruitzicht en trok je zo gelijk het spel in; Enslaved maakte van een Apocalyps iets om naar uit te kijken, zo mooi werden ongerepte natuur en de verwoeste beschaving in elkaar vervlochten. Ook DmC Devil May Cry doet dit weer goed. Het spel heeft een surrealistische vibe door oude angstaanjagers als demonen in een wereld te plaatsen waarin televisie en internet een groter kwaad is voor Dante, door hem als een terrorist af te schilderen.

Zo speel je op een gegeven moment in een nieuwsreportage over Dante en zie je het strijdveld vanuit een helikopter die ergens in de lucht hangt. Terwijl je vecht, rolt er in de balk onderaan het scherm voorbij dat Dante gezocht wordt. Ook wordt nog terloops gemeld dat hij al eerder in zijn jeugd enkele kleine vergrijpen heeft gepleegd. Het zijn dit soort momenten die je doen vergeten dat er ooit een andere Dante was, met zijn eigen achtergrondverhaal.

Tussen hemel en hel

Het gaat de scepsis van fans niet meteen wegnemen, maar de geloofwaardige nieuwe spelwereld is een goed begin. De DmC-liefhebbers willen echter meer dan slechts een leuke setting, en dan met name een goed vechtsysteem. Helemaal sinds Devil May Cry-maker Hideki Kamiya met Bayonetta een nieuwe standaard heeft gezet voor hoe lekker vechten in actiegames in zijn werk kan gaan. Het is daarom fijn dat DmC verrassend goed speelt. De focus ligt nog altijd op het maken van combo's en het wisselen tussen de hemelse zeis en duivelse bijl, zorgt voor een prima dynamiek. Het vechtsysteem is misschien ietsje trager dan bij voorgaande delen, maar iedere slag heeft impact en het loont behoorlijk als je aanvallen elkaar perfect laat opvolgen.

Het platformgedeelte oogt vooralsnog minder geslaagd. Het oogt tof om in allerlei vage omgevingen van brokstuk naar brokstuk te springen en vliegen, maar het lijkt voortdurend alsof iemand je tegenhoudt. Dante beweegt in deze stukken traag en niet vloeiend genoeg en er vallen vervelende pauzes door vaste animaties die je verplicht uit moet zitten. Het is daarom te hopen dat dit in het eindelijke spel nog wat wordt bijgeschaafd. DmC heeft de combat en setting namelijk goed op orde, maar moet wel als één goed geheel werken om de nare smaak van deze reboot geheel weg te spoelen. En het platformen is precies waar de Devil May Cry-serie nog wat beter in mag worden.