De originele Coded Arms voor de PSP is geen doorslaand succes te noemen. Niet de relatieve onbekendheid en de nieuwigheid van een shooter op de PSP waren hier de oorzaak van, maar simpelweg de slechte kwaliteit van de game. Konami ziet echter nog genoeg potentie in de reeks, want zowel voor de PSP als de PS3 zijn nieuwe games in ontwikkeling. Wij kregen de kans om alvast een voorproefje te nemen van de PSP game, genaamd Coded Arms: Contagion.

Net als in de oorspronkelijke Coded Arms zal de actie van Contagion zich afspelen in een virtueel trainingsprogramma, genaamd A.I.D.A. In deze wereld word je voor de taak gesteld te voorkomen dat cybercriminelen via het programma militaire geheimen stelen. Met allerlei geavanceerde en te upgraden wapens moet worden gevochten tegen terroristen en mechanische monsters.

De versie van Contagion die ons ter beschikking werd gesteld had enkele speelbare levels zonder de poespas van introfilmpjes en zelfs ook maar menu's. Dit geeft ons de kans om direct door te dringen tot de kern van de game. En zo op het eerste gezicht lijkt deze game toch het onderspit te gaan delven tegen andere shooters op de PSP. Het begint al bij de levelopbouw. Deze is bijzonder hoekig, zonder veel variatie in stijl en kleur. Het lijkt er wel sterk op dat we alleen een paar van de eerste levels kregen te spelen, dus de kans is er dat verderop in de game in de levels wat meer eyecandy is te zien.

De besturing is momenteel een beetje stug te noemen. Net als de meeste shooters voor de PSP kun je lopen en strafen met de vierpuntstoets en richten met de vier functietoetsen. Dit is voor velen van ons de beste optie, maar het brengt voor de ontwikkelaar de uitdaging met zich mee om de besturing een beetje vloeiend te krijgen. De één lukt het, maar in onze preview versie duidelijk nog niet. Vooral het richten is net wat te gevoelig zonder een goede overgang van stilstand naar een beweging naar een bepaalde richting.

De makers weten door verschillende grafische gevechten duidelijk te maken dat je je in een virtuele wereld bevindt. Delen van muren lichten bijvoorbeeld op een neonkleur als je erop schiet. Het neerschieten van vijanden wordt al helemaal mooi gebracht. Nadat een vijand is doodgeschoten, verandert deze in een wirwar van getallen die in de lucht oplossen. Het is alsof een virtueel zieltje naar de hemel stijgt.

De opbouw van deze game is in bijna elk aspect standaard te noemen, Dit kwam vooral naar voren in het geval van de AI van de tegenstanders. Deze staan je meestal op te wachten tot je je laat zien. Als zich een vuurgevecht ontwikkelt is het meestal zaak om al strafend de vijand neer te schieten. Een uitgebreid gedragspatroon kent de tegenstander hierbij niet, want deze blijft gewoon achter je aan lopen en doorschieten tot een van jullie twee dood is. Dit kan wederom komen doordat we hier te maken hebben met levels in het begin van de game, maar het is te betwijfelen of er ten opzichte van de makkelijkere vijanden enige verbetering optreedt in de AI van latere vijanden.

De levels die we kregen te spelen, lijken voor het grootste gedeelte afgerond te zijn en een goed beeld te geven van de kwaliteit van de uiteindelijke game. We hopen dat de ontwikkelaar over de gehele linie verbeteringen weet aan te brengen, want tot nu toe lijkt de game niet veel te brengen. De potentie is er echter, want de setting van een virtuele wereld is zeer aansprekend.