Het is alweer meer dan vijf jaar geleden dat de eerste Burnout verscheen voor de Playstation 2. Wat toen een middelmatig racespelletje was, is door de jaren heen uitgegroeid tot een toonaangevende gamereeks. Vooral het tweede en derde deel in de reeks worden door gamers en critici de hemel in geprezen. Het vierde deel, Burnout Revenge, was echter een klein stapje terug qua kwaliteit. Door de toevoeging van Traffic Checking werd de angst om de crashen, de aantrekkingskracht van de reeks, namelijk een stuk minder. Met Burnout Dominator, een game die het wachten op Burnout 5 moet verzachten, gaat EA echter terug naar de roots. Terug naar de roots betekent in dit geval niet terug naar Burnout 2, maar eerder naar Burnout 3. Alle sterke elementen die door de jaren heen aan de Burnout-reeks zijn toegevoegd zijn in Burnout Dominator aanwezig, zoals natuurlijk de Takedowns maar ook de in Burnout Revenge toegevoegde alternatieve routes door de parcours. Opvallend is dat Burnout Chaining terug is en een belangrijker spelonderdeel vormt dan ooit tevoren. Het Traffic Checking is gelukkig niet meer van de partij, maar opvallender is misschien wel dat ook de Crash Junctions het niet gehaald hebben. Burnout Dominator draait alleen om het racen, al zijn er meer dan voldoende verschillende spelmodes toegevoegd om voor het gemis van de Crash Junctions te compenseren. Eén van de belangrijkste ‘nieuwe’ toevoegingen van Burnout Dominator is dus het Burnout Chaining. Je maakt een Burnout door je volledige Boost-meter in één keer op te gebruiken. Je vult deze meter door gevaarlijk te rijden, bijvoorbeeld tegen het verkeer in, rakelings langs tegenstanders of door al driftend door de bochten te gaan. Als je Boost-meter vol is, kun je een Supercharge Boost uitvoeren. Alleen bij deze vorm van boosten is het mogelijk om tijdens het boosten je meter opnieuw te vullen. Wanneer je meter vervolgens leeg is, zal deze direct weer gevuld worden en is er sprake van een Burnout Combo. Door dit meerdere keren achter elkaar te doen, maak je een Burnout Chain die net zo lang kan duren als het parcours lang is – mits je niet crasht en continu je meter blijft aanvullen door roekeloos rijgedrag. Het belang van Burnout Chaining komt voornamelijk naar voren in de nieuwe Maniac Mode. In deze spelmode is het de bedoeling zoveel mogelijk punten te behalen met gevaarlijk rijgedrag. Wanneer je echter een Burnout Chain hebt, dan zal de waarde vermenigvuldigd worden met de lengte van je combo. Wanneer je goed op drift komt kun je ontzettend veel punten verdienen, maar één stuurfoutje betekent dat je meteen terug bij af bent. De echte kracht van Burnout, in de vorm van het niet mógen crashen, komt met de Maniac Mode weer volledig tot zijn recht, mede doordat je tegelijk gedwongen wordt om gevaarlijke toeren uit te halen. Naast de Maniac Mode zijn er nog enkele nieuwe spelmodes die er nauw aan verwant zijn, namelijk de Drift-, Burnout- en Near Miss Challenges. Deze modes werker op zich hetzelfde als de Maniac Mode, met als verschil dat je alleen punten krijgt voor respectievelijk driften, een volledige Burnout en rakelings langs auto’s scheuren. Buiten deze spelmodes zijn ook de bekende Race, Road Rage, Preview Events, Eliminator en Grand Prix mode van de partij. De opbouw van de World Tour-mode is vergelijkbaar met voorgaande delen, al is er geen wereldkaart meer waarop de evenementen worden aangegeven. De evenementen zijn onderverdeeld in klassen afhankelijk van het type auto’s en binnen een klasse speel je nieuwe evenementen vrij, door op andere evenementen een medaille te behalen. Het vrijspelen van een nieuwe klasse gebeurt door een totaal aantal punten te behalen op alle evenementen samen, wat overigens nooit betekent dat je overal een gouden medaille hoeft te behalen. Je krijgt ook punten door het behalen van Trophy’s, vergelijkbaar met de Achievements in Xbox 360-spellen, of door Signature Shortchuts vrij te spelen. Deze laatste speel je vrij door tegenstanders door gele balustrades op de parcours te duwen, waarna er een aanzienlijk kortere route tot je beschikking staat. De variatie in voertuigen is in Burnout Dominator groter dan in voorgaande delen. De wagens variëren van klassiekers en fabrieksauto’s, tot getunede bakken (zelfs Burnout blijft deze hype niet bespaard) en ware racemonsters. Vooral de auto’s binnen een klasse verschillen onderling meer dan we gewend zijn van Burnout. Ook in de omgevingen is weer flink wat variatie aangebracht. Je racet onder andere door Japanse landschappen en over de Duitse Autobahn. Grafisch is het spel een lust voor het oog en alle pracht zoeft ook nog eens aan een briljante framerate aan je voorbij. Zover we hebben kunnen zien lijkt Burnout Dominator zijn beloftes in te lossen. Het omstreden Traffic Checking is niet meer van de partij, waardoor de ware angst om te crashen weer naar boven komt. De nieuwe Maniac Mode versterkt dit op een uitstekende manier. Het enige wat het spel nog kan nekken, is dat de moeilijkheidsgraad zich niet goed genoeg ontwikkelt. De eerste paar klassen speel je moeiteloos vrij, vaak nog voordat je aan een nieuwe klasse begonnen bent is de volgende alweer beschikbaar. Het is deze balans die zal bepalen of Burnout Dominator echt weer de verslavende Burnout-gameplay met zich mee zal brengen.