Een aantrekkelijke dame met een gigantisch geweer als wapen, een zooitje toverspreuken en presto: Bullet Witch is geboren. Klinkt op zich wel leuk, want wie wil er nou niet met vrouwen spelen, ondertussen allerlei rare wezens neer knallen en ook nog eens met magie klooien? Helaas lijkt dit sprookje al snel uit te lopen op een weinig bevredigend avontuur waar zelfs de beroemdste feeën niets meer aan kunnen doen.

In Bullet Witch speel je de zwartharige Alicia, zo’n beetje de laatste hoop op aarde. Kreeg onze aardkloot eerst nog flink wat oorlogen, epidemieeën en de nodige aardbevingen op zijn dak, het wordt nóg erger wanneer een leger aan demonen de mensen die er nog leven (in totaal nog zo’n miljard) martelen, pijnigen, of gewoon doodschieten. Geen fijne ontwikkeling dus.

Maar gelukkig hebben we daar Alicia voor. Het aanrecht is niet de plek waar zij dagelijks te vinden is. Nee, zij is meer into het uitroeien van de demonen die de planeet teisteren. Door middel van haar magische krachten en haar uit de klauwen gegroeide kanon bewandelt ze de straten van Amerika om daar iedereen die haar pad kruist voor eens en voor altijd uit te schakelen. Is weer eens wat anders dan het huishouden zullen we maar zeggen.

Guitar Witches?

De eerste speelminuten geven al snel het idee dat we te maken hebben met een soort van Bloodrayne. Hier zijn de nazi’s weliswaar demonen, maar qua gameplay komt het enigszins overeen. Ook Alicia weet namelijke de mooiste acrobatische acties te maken en kan via haar wapen op gemakkelijke wijze elke vijand naar de andere wereld helpen en net als in Bloodrayne heb je ook hier een hoop psychische en magische spreuken die het vernietigen van de demonen een stuk draagelijker maken. Helaas kun je niet schieten en springen tegelijkertijd, waardoor het flexible aspect wat Bloodrayne wel had, hier niet terug te vinden is.

Dit maakt het geheel toch een stuk saaier, want hierdoor ben je genoodzaakt maar wat rond te rennen en zodoende elke demoon die je tegenkomt kapot te knallen. Vijand na vijand na vijand na vijand. Dat er nog een aantal toverspreuken aan toegevoegd zijn lijkt eerst een aardige zet, maar al gauw is het duidelijk dat je ze in de praktijk nooit zal gebruiken omdat het vrijwel geen schade doet en schieten toch veel efficiënter is. De nadruk ligt dus volop op het Bullet-gedeelte van de naam Bullet Witch.

Ontwikkelaar Cavia weet aardige tussenfilmpjes te maken, maar tijdens het spelen van het spel zul je niet overdonderd worden met een grafisch feestje. Alicia ziet er niet slecht uit trouwens, het is dan ook duidelijk dat zij de meeste aandacht heeft gekregen. Maar de rest? Alles oogt nogal flets, hoekig, doods (al klopt dat wel gezien de vele ondoden die je tegenkomt, maar á la) en soms ronduit saai. Hier en daar kom je een demoon tegen, maar dat is het wel. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de gameplay, die gewoon niet overtuigt.

De demonen zijn vaak een kopje groter

Hoewel we natuurlijk al doodgegooid zijn met de term “next-gen”, wil ik het toch weer even aanhalen. Want een spel van de nieuwe generatie, dat is Bullet Witch zeker niet. Vliegende hersenen die een bepaald scherm in stand houden en dood geschoten dienen te worden voordat je pas verder mag naar de volgende area, echt spannend is het allemaal niet. Wat betreft komt het spel wel overeen met de ervaring; hersendood.

Bullet Witch komt begin maart op de markt, en het is te hopen dat Cavia nog het één en ander weet te verbeteren, want zoals het er nu naar uitziet zal Bullet Witch al gauw weer vergeten worden. Daar weet zelfs een aantrekkelijke heks niet veel meer aan te veranderen helaas.