De ‘fout’ van Splash Damage is misschien geweest dat ze bij hun voorgaande presentaties teveel nadruk gelegd hebben op losse ‘gimmicks’, zonder daarbij te laten zien dat je onderdeel zijn van een leuk en bovenal speelbaar geheel. Zo weten we nu maar al te goed dat je dankzij het S.M.A.R.T.-systeem (Smooth Movenment Across Rough Terrain) zonder extra handelingen voorbij obstakels kunt komen. Kijk over een muurtje heen terwijl je er op af rent en je bent er zonder een extra druk op de knop overheen. Ook weten we dat je helemaal los kunt gaan met het uiterlijk van je personages, met tientallen verschillende t-shirts, broeken, accessoires, maskers, en ga zo maar door. Gelukkig heeft Splash Damage nu precies laten zien wat je aan al die onderdelen hebt en hoe ze naadloos in het geheel passen. Tijd voor een nieuwe blik dus, op een in potentie zeer vermakelijke squad-based shooter.

Brink verdient geen originaliteitprijs met de postapocalyptische setting, maar goed, dat kunnen we over meer games zeggen. Het is in ieder geval zo dat de game zich afspeelt in een zogeheten Ark, waar een intense tweestrijd woedt. Enerzijds is er de Security, de regerende elite die iedere burger onder strak toezicht houdt en met harde hand de touwtjes in handen houdt. Anderzijds zijn er de rebellen van de Resistance, die los proberen te breken van de bijna dictatoriale overheersing van de gevestigde orde. Je kunt het spel als beide facties doorspelen, waarbij je altijd in teamverband speelt. Met NPC’s alleen hoef je het niet te stellen, op ieder gewenst moment kunnen maximaal zeven vrienden zich bij jou voegen middels online co-op.

Divers

De spil van Brink is dan ook diversificatie, omdat je verschillende soorten rollen op je moet nemen om de levels te doorlopen. De functie die je vervult hangt enerzijds af van jouw persoonlijke aanpassingen aan je personage en anderzijds van de rol die je tijdens het spelen kiest. Deze rol kun je namelijk op ieder gewenst moment bij speciale commandoposten veranderen, waardoor je zo weer over andere specialiteiten beschikt. Zo kun je er in eerste instantie voor kiezen om als medic te spelen en zo je teamgenoten bij te staan, maar kun je later ook besluiten dat het handig is om te schakelen naar een aanvallende rol. Op deze manier kom je niet snel vast te zitten als een teamgenoot het af laat weten, of simpelweg hulp nodig heef,  en kom je bovendien zo in aanraking met de verschillende ‘gezichten’ van de game.

Wat je beter geschikt kan maken voor bepaalde rollen zit hem in de voorgenoemde aanpassingen aan je personage. Ongeacht of je online of offline speelt maakt de wereld een bepaalde groei door die vergelijkbaar is met Borderlands. Met ieder level krijg je er weer punten bij die je kunt besteden aan speciale vaardigheden die los staan van de verschillende rollen. Zo is er een vaardigheid die je waarschuwt wanneer iemand zijn vizier op je richt, en eentje die je in staat stelt om je omgeving in third-person te bekijken (waardoor je meer zicht hebt). Maar ook je uiterlijk zelf heeft invloed op je vaardigheden. Zo kun je met een slank en lenig lichaam op plekken komen die onbereikbaar zijn voor andere lichaamstypes. Neem je dus uitgebreid de tijd voor het aanpassen van je personage, dan kan dat het verschil betekenen tussen een specialist of simpel voetvolk.

Naadloos

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van relatief diepgaande systemen die verwerkt zitten in een game die gebruiksgemak en simpele bediening hoog in het vaandal heeft staan. Want als er iets opvalt, dan is het wel dat er niets opvalt. Op een positieve manier welteverstaan. Het loopt allemaal naadloos in elkaar over en geen enkel onderdeel vraagt zoveel tijd van de speler om hem af te leiden van de actie. Behoorlijk belangrijk voor een game die duidelijk het gros van z’n charme haalt uit z’n hectiek. Je wilt tenslotte niet dat je minutenlang moet wachten op meerdere teamgenoten omdat ze zich door een gecompliceerde interface zitten te vechten. Natuurlijk kan er pas een goed oordeel geveld worden wanneer we zelf achter de knoppen mogen kruipen, maar de vlotte presentatie stemt hoopvol.

Dezelfde mate van vlotheid, of toegankelijkheid misschien wel, zien we terug in de manier waarop missiepunten afgewerkt kunnen worden. Aan het begin van een level krijg je een lijst met missiepunten die (tot op zekere hoogte) in willekeurige volgorde afgewikkeld kunnen worden. Op ieder gewenst moment kun je er voor kiezen je te focussen op een ander onderdeel van de missie, en op dat moment begeleid de game je naar dat onderdeel. Boven in beeld krijg je een pijl te zien die je in de richting van je doel wijst, maar je verder niet verplicht aan een vaste route. Zie jij een route die je een tactisch voordeel oplevert? Dan past de ‘routeplanner’ zich net als bij GPS-navigatie aan, zodat je niet onnodig om hoeft te lopen.

Voeg aan al het bovenstaande nog een snufje wapenaanpassingen toe en je hebt een zeer uitgebreide shooter die het je zo gemakkelijk mogelijk probeert te maken om ook echt van ieder onderdeel gebruik te maken. Het geheel oogt als een vloeiende mix van al deze elementen die voor behoorlijk wat plezier garant lijkt te staan. De hamvraag is slechts nog hoe het allemaal aanvoelt, en de eerste volwaardige speelsessies kunnen de game dan ook maken of breken. Splash Damage heeft z’n kindje nu in ieder geval goed neergezet, en we hopen dan ook dat het zich net zo goed gedraagt als dat het zich presenteert.