In Assassin's Creed hebben we niet langer te maken met Altaïr, maar gaan we naar een geheel andere plaats en tijd, namelijk het Italië van de vijftiende eeuw. Daar leefde Ezio namelijk en we kunnen al verklappen dat de betrokkenheid bij deze jongeman groter is dan de stille Altaïr ooit voor elkaar heeft gekregen.

Voelt vertrouwd

Wanneer je in eerste instantie aan de game begint in Ezio's stad Florence, lijkt de game nog verdacht veel op de eerste Assassin's Creed. De kleuren zijn wat warmer en op de straten loopt een nog grotere variëteit aan rare snuiters rond, maar verder oogt en voelt alles als vertrouwd. Geen probleem natuurlijk, want met de basis van Assassin's Creed – de graphics en de besturing – was helemaals niets mis.

Wanneer je echter de eerste missies afwerkt en het verhaal zich ontvouwt, komen de verschillen naar boven drijven. En wat een heerlijke verschillen zijn het. De missies voelen namelijk stukken gevarieerder aan. Hoewel je altijd nog druk bezig bent met het rondspringen over daken om zo de makkelijkste route naar je doel te vinden, doe je dit niet langer alleen om de volgende moord te plegen. Zo moet je de vriend van je zus bespieden om te kijken of hij vreemd gaat (en hem een lesje leren als het blijkt dat hij inderdaad schuldig is), of brieven van je vader rondbrengen naar geheimzinnige types. Daarnaast lijken missies ook veel meer gewicht te dragen dan in het eerste deel. En dat komt door een cruciaal verschil: betrokkenheid.

Italiaanse casanova

Het verhaal weet je namelijk zelfs in het begin van de game al te pakken, omdat je in de belevingswereld van het hoofdpersonage meegesleurd wordt. Ezio is bij je eerste ontmoeting met hem helemaal nog geen Assassin, maar een jonge Italiaanse casanova die via de ramen bij zijn tortelduifjes op bezoek gaat en alles voor zijn familie – twee broers, zijn zus en ouders – over heeft. Een gedeelte van zijn familie wordt echter onterecht van misdaden beschuldigd en moet als straf worden opgehangen op het stadsplein. Wanneer Ezio een geheime kist van zijn vader vindt met daarin het iconische witte gewaad van de Assassins, is hij klaar om zijn familie te redden – als het tenminste niet te laat is.

En bovenstaande speelt zich allemaal alleen nog maar af in de eerste paar uren van de game. De goed geschreven dialogen en het sterke verhaal weten je prima te betrekken bij wat er gaande is. Het hoofdpersonage is niet langer een stille held zonder duidelijke motieven: Ezio is een mens van vlees en bloed met duidelijke beweegredenen. Daarom is het zo veel makkelijker om meegesleurd te worden met de situaties die zich in Assassin's Creed 2 voordoen.

Nieuw in Assassin's Creed 2

Wanneer Ezio eenmaal in zijn witte gewaad rondbanjert, beginnen de nieuwe elementen van de game ten opzichte van het eerste deel pas echt duidelijk te worden. Zo doodt de Italiaan zijn tegenstanders op veel meer verschillende manieren dan Altaïr. Niet alleen het rondsluipen wordt leuker door bijvoorbeeld met twee messen twee soldaten tegelijk uit te schakelen, ook de zwaardgevechten kennen meer variatie door verschillende, soepel in elkaar overlopende moves. Aan tegenstanders ontsnappen is net zo leuk: gooi bijvoorbeeld een rookbom om snel weg te vluchten, of werp wat kleingeld op straat zodat een groep mensen zich hier op werpt om chaos te veroorzaken.

Maar er zijn meer verbeteringen. Zo kun je in Assassin's Creed 2 ook binnenlocaties verkennen. Hoewel het verhaal je niet vaak specifiek binnen de muren zal sturen, zijn er wel genoeg van deze locaties verspreid over de verschillende steden die dienen als zijmissies om mooie extra items te vinden. In de binnenlocatie die wij bezochten mochten we eerst als een echte prins uit Perzie naar moeilijk te bereiken locatie's slingeren, iets waar de sterke besturing van Assassin's Creed zich natuurlijk prima voor leent. Hierna volgde een spannende achtervolging door de oude gangen van het gebouw, inclusief levensgevaarlijke sprongen. Deze binnensecties breken de vertrouwde gameplay even op en dat zorgt er meteen voor dat de game minder generiek dan het origineel is.

Ook fijn is dat je nu als een bezetene dingen naar je eigen smaak kunt aanpassen. Je hebt een eigen villa die in een geheim stadje staat. Heel deze villa en de bijbehorende stad zijn aan te passen. Zo kun je overal in de game echte schilderijen kopen en die in je villa ophangen, je eigen pakje verschillende kleuren geven en de verschillende winkels en gebouwen in de stad upgraden om ze mooier te laten ogen. Daarnaast investeer je geld in de stad, waardoor je schatkist zich gedurende de game automatisch aanvult. Hierdoor voelt Assassin's Creed 2 een stuk vrijer dan het eerste deel. Opmerkelijk, want het spannende verhaal geeft je juist weer het gevoel dat het geheel beter samenhangt. Deze twee gevoelens lijken dit vervolg perfect in balans te houden en ervoor te zorgen dat Assassin's Creed 2 een meer dan volwaardige opvolger wordt.