Het lijkt erop dat Nintendo het simpelweg niet meer aandurft om iets heel vernieuwends te doen met een bekende naam. Herkenbaarheid is vaak fijn en heeft ervoor gezorgd dat franchise als Mario en Zelda zijn uitgegroeid tot de grootheden die we nu kennen, maar soms vragen we ons af of Nintendo niet te conservatief is geworden. Animal Crossing is het toonbeeld van een reeks waarbij bescheiden evolutie altijd voor lijkt te gaan op een (broodnodige) stevige revolutie.

 

Trivialiteiten met dieren

De 3DS-versie, met als subtitel New Leaf, is alweer het vierde deel in de franchise - de vijfde zelfs, als we in ogenschouw nemen dat de GameCube-versie eigenlijk een port was van de alleen in Japan uitgebrachte N64-game. Zowel de basisopzet als de algemene look van het spel zijn na ruim twaalf jaar identiek gebleven: als enige mens vestig je jezelf in een kleurrijk, door cartooneske dieren bewoond dorpje, waarin trivialiteiten zoals tuinieren, vissen vangen, het opfleuren van je huis en sociale interactie met dorpsgenoten aan de orde van de dag zijn. De 3DS-versie begint zelfs net zoals het oorspronkelijke deel, wanneer Rover de kat je tijdens de treinreis naar het dorp ondervraagt over je achtergrond.

Eenmaal aangekomen in het door jou te benamen dorp is het zaak je zo snel mogelijk te registreren bij het gemeentehuis, want pas dan is het mogelijk om je te vestigen en activiteiten te ondernemen. Via de aalgladde wasbeerhond Tom Nook kom je aan je eerste woning - een tent op een zelf uit te kiezen locatie. Als vervolgens ook de winkel van Nooks zoontjes, Timmy en Tommy, z’n deuren opent, net als de schoenmaker, de kledingwinkel en diverse andere locaties op de boven het dorp gelegen Main Street, kan het spel pas echt beginnen. Zoals altijd is er geld te verdienen door allerlei klusjes uit te voeren, waarvan fruit rapen nog steeds een van de meest lucratieve is, en wil elke winkelier je zuurverdiende ‘Bells’ graag hebben in ruil voor nieuwe voorwerpen. Nieuw is Re-Tail, een soort lommerd die gebruikte voorwerpen van jou en dorpsgenoten verhandelt.

Bepalen als een baas

De meest opvallende nieuwe mogelijkheid is het feit dat je in Animal Crossing: New Leaf de rol van burgemeester kunt aannemen - wanneer meerdere spelers op hetzelfde exemplaar van de game spelen, kan er maar één de baas zijn. In die hoedanigheid kun je bijvoorbeeld een nachtclub, café of kuuroord laten openen en de mentaliteit van het dorp bepalen. Op die manier kun je andere inwoners aansporen het dorp netjes te houden of ervoor laten zorgen dat de plaatselijke economie gestimuleerd wordt. Voor recreatieve doeleinden is het mogelijk om een frisse duik te nemen in de zee of - net als op de Nintendo 64/GameCube - over te varen naar een tropisch eiland, waar je onder meer eindeloos op insecten kunt jagen en ballonnen kunt schieten met je katapult. Uiteraard is het mogelijk om vrienden op bezoek te laten komen (en het genoegen terug te doen), terwijl via StreetPass interieurs gedeeld kunnen worden.

Ondanks deze verscheidenheid aan noviteiten mist deze 3DS-game iets om het spel echt vernieuwend te noemen. Bijvoorbeeld in grafisch opzicht, waar het 3D-effect nauwelijks iets toevoegt aan de overbekende, uit het N64-tijdperk stammende stijl. Liever zien we dat Nintendo eens een heel nieuwe benadering van het bekende concept hanteert - Mario en Zelda zagen er na tien jaar immers ook heel wat anders uit. Ook een Nederlandse taaloptie zou kunnen volstaan als (bescheiden) revolutie, want Animal Crossing heeft in elk opzicht de potentie om het ultieme doorgeefspel binnen een gezin te zijn. Waarom we het toch weer moeten doen met Engelse teksten bij het dierengebrabbel, is een raadsel - desgevraagd laat Nintendo Benelux weten het zelf ook graag anders te zien.