"We willen niet zomaar dezelfde puzzels overnemen [uit het eerste deel] en moeilijker maken – we breiden ze uit en geven de speler meer om mee te werken; meer complexiteit maar niet direct moeilijker", verklaart hij. "Op die manier heb je al die verschillende elementen waar rekening mee gehouden moet worden. Zo heb je nu bijvoorbeeld de lichtbruggen en aantrekkingsstralen die het geheel complexer maken." 

De moeilijkheidsgraad moet volgens Faliszek niet afhankelijk zijn van de reflexen van de speler, maar van zijn inzicht. "We laten veel mensen binnenkomen om het spel te testen en het resultaat is afhankelijk van de persoon. Sommige mensen worstelen enorm met een puzzel die een ander snel begrijpt, terwijl die andere mensen niet langs puzzels komen die eenvoudig lijken. We proberen ervoor te zorgen dat als je de oplossing voor de puzzel ziet, je deze ook kunt oplossen. Hierdoor vermijden we dat een speler door een behendigheidsprobleem de puzzel niet kan oplossen", zegt hij.

Samenwerken

Volgens Faliszek wordt dit probleem nog veel zichtbaarder tijdens een coöperatieve puzzel. "In de coöperatieve modus zie je twee personen waarvan een moeite heeft met een puzzel terwijl de ander deze gelijk weet op te lossen. Hierdoor ontstaan veel 'houd je mond en luister, volg mij, want dit is hoe het moet'-situaties. Je zult ook situaties zien waarin gezegd wordt: 'Oké, dit is één manier, maar ik denk dat het ook op een andere manier op te lossen is die ik graag eens wil proberen'. Samenwerken mag misschien ingewikkelder zijn, maar de puzzels zullen net zo oplosbaar zijn aangezien je er met z’n tweeën naar kijkt, met een persoon die je door een puzzel helpt wanneer je vastzit."