Modern Warfare 2 is het eerste spel in de serie die verder gaat met het verhaal waar het vorige deel eindigde. Imran Zakhaev (de bad guy uit CoD 4) is in Rusland tot nationale held verklaard en Vladimir Makarov heeft nu zijn plaats ingenomen. Nadat een heel Russisch vliegveld vol onschuldige burgers is kapotgeschoten vind de politie een Amerikaans lijk tussen de vele doden. Aangezien hij een volle wapenuitrusting aan heeft denkt de Russische regering dat het Westen achter de aanslag zit en verklaart het de VS de oorlog. Toegegeven, het verhaal is op sommige momenten nogal vergezocht, maar het wordt zoals we van de reeks gewend zijn op een schitterende manier gepresenteerd zodat je altijd op het puntje van je stoel blijft zitten. Je zult steeds wisselen van perspectief in het spel. Aan de ene kant speel je met een Britse soldaat die behind enemy lines allerlei speciale operaties moet uitvoeren, die te vergelijken zijn met de S.A.S. missies die je in het vorige deel moest spelen. Aan de andere kant speel je dan weer met een Amerikaan die de Russen van Amerikaans grondgebied moet afhouden. Deze missies spelen zich vooral af in Washington, compleet met een intense shoot-out in het Witte Huis. De manier waarop dit alles weergegeven wordt is fantastisch te noemen. Het is nog steeds dezelfde engine als in CoD 4 maar alles ziet er allemaal wat scherper en kleurrijker uit. Voor de muziek werd de componist ingeschakeld die ook de muziek in films als Gladiator en The Dark Knight verzorgde, dus aan bombastische filmmuziek is geen gebrek.

De essentie van de Call of Duty-serie, de enorm intense actie, blijft ook in dit deel weer behouden. De levels zitten nog steeds boordevol met vijanden, je hoeft je nog steeds niet druk te maken om het aansturen van teamleden, je gezondheid laadt vanzelf weer op als je even buiten schot blijft en het richten en schieten gaat lekker soepel. Je hebt een grote variatie aan schietgerei tot je beschikking: machinegeweren, snipers, shotguns, pistolen en raketwerpers. De meeste wapens zaten al CoD 4, maar er zijn ook nog wat aanvullingen zodat je uiteindelijk uitkomt op zo'n 30 verschillende wapens. Naargelang je speelstijl zul je vast wel een persoonlijke favoriet vinden. Een van de grootste nadelen van CoD 4, het oneindig terugkeren van de tegenstanders, is in Modern Warfare 2 weggewerkt. Dit heeft echter wel als gevolg dat de single player wat makkelijk is, zeker voor de diehards die deel 4 op Veteran wisten te voltooien. Ik speelde de game eerst uit op Regular (het één na makkelijkste niveau) in ongeveer zes uurtjes, en daarna op Veteran (de hoogste moeilijkheidsgraad dus) in 8 uur. Dus ja, de single player is weer wat aan de korte kant. Maar het is pas het begin van de spelervaring die Modern Warfare 2 biedt!

Naast de single player is er nu ook de Spec Ops modus aanwezig. Dit is een coöp speltype, wat verschillende scenario's aanbiedt die ofwel uit de single player zijn geplukt ofwel uit deel 4 zijn gehaald. Zo mag je weer een bezoekje aan Pripyat brengen, wat ongetwijfeld voor wat nostalgie zal zorgen bij sommige mensen. Naargelang de moeilijkheidsgraad waarop je een level uitspeelt krijg je een aantal sterren toegekend, die je nodig hebt om weer een volgend aantal decors vrij te spelen. De Spec Ops kun je ook in je eentje spelen indien je geen vrienden hebt, maar het is natuurlijk veel leuker om ze met een maat in split-screen allemaal te tackelen. Spec Ops is een aardige toevoeging aan Modern Warfare 2 waar je op Veteran zeker wel tien uurtjes mee zoet bent.

De reden waarom CoD 4 nog steeds zoveel gespeeld wordt is omwille van de fantastische multiplayer die het spel bood. De basis van die multiplayer is in Modern Warfare 2 behouden. Door kills te maken en challenges te voltooien krijg je XP punten, waardoor je in rang stijgt en je nieuwe wapens en extra onderdelen (vizieren, granaatwerpers e.d.) vrijspeelt. Ook weer van de partij zijn de perks, die je een bonus geven tijdens het spelen. Stopping Power bijvoorbeeld verhoogt de schade die je aanbrengt en Marathon laat je ongelimiteerd sprinten. Naast de perks heb je ook nog killstreaks, die je de mogelijkheid geven om nadat je een aantal tegenstanders onder de zoden hebt geschoffeld wat versterking van buitenaf in te roepen. Zeven kills achter elkaar geven je een helikopter, bij elf kun je zelf in een helikopter vanuit de lucht mensen op de map neermaaien en met 25 kun je een Tactical Nuke activeren die het potje gelijk beëindigd.

Infinity Ward heeft duidelijk zijn best gedaan om de multiplayer aantrekkelijk te maken voor de occasionele speler. Zo krijg je bij bijna kill die je maakt wel een melding dat je een headshot, payback (voorzie de speler van luchtgaten die net hetzelfde bij jou had gedaan) of een buzzkill (vermoord een speler die dichtbij een killstreak zit) hebt gemaakt. Naast dit is er ook de mogelijkheid om je eigen callsign te maken. Dit bestaat uit een titel, een embleem en een zelfverzonnen clan tag. Dit kilnkt misschien een beetje flauw maar sommige titels en emblemen zijn leuk verzonnen en zo'n callsign ziet er toch iets minder saai uit dan een droog stukje tekst waarop staat wie je zojuist hebt vermoord.

Je hebt vast wel gemerkt dat de multiplayer van Modern Warfare 2 een van de meest uitgebreide op de markt is. Het is dus ook onvermijdelijk dat dit voor enkele balansproblemen zorgt. Verschillende combinaties van wapens, onderdelen en perks kunnen door spelers worden uitgebuit waardoor ze af en toe een enorm voordeel hebben ten opzichte van spelers met andere klassen. Zo was er in het begin de Model 1887 shotgun die veel te krachtig was waardoor spelers er zelfs op grote afstand mee dood konden zaaien. Killstreaks voelen soms ook net iets krachtig aan, maar de meeste zijn vrij makkelijk tegen te houden door er een Stinger-raket op te mikken. Toch is het jammer dat zo'n goede multiplayer een beetje naar beneden wordt gehaald door zulke kleine mankementen.