Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Favorieten van de Redactie
PlayerUnknown

De euforische overwinningen in PlayerUnknown’s Battlegrounds

Er gaat niets boven een Chicken Dinner

Geschreven door Wilbert Meetsma op
We hebben een fantastisch gamejaar achter de rug en we hebben allemaal volop games gespeeld dit jaar. Naast de gezamenlijk gekozen Top 25 van 2017 en de Top 100 van 2018 vertellen Gamer.nl-redacteuren in deze rubriek individueel over hun favoriete games van 2017. Vandaag: Wilbert Meetsma met PlayerUnknown’s Battlegrounds.

Jarenlang was mijn antwoord op de vraag ‘wat is je meest memorabele shooter-ervaring?’ hetzelfde: voor het eerst de vlag veroveren op de ijzige Katabatic-map van Tribes 2. Eerst recht op de basis van de vijand afvliegen in m’n Shrike, dan uit het vliegtuigje springen om met veel momentum de vlag in één soepele beweging van het platformpje te grissen en met mijn jetpack de verder gevlogen Shrike in te halen. Weer instappen en snel terug naar de basis. Dat is het plan.

Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan en mijn terugreis gaat niet zonder slag of stoot. M’n Shrike wordt neergehaald met raketten en glijdend over de besneeuwde heuvels probeer ik de snelheid te bewaren, terwijl blauwe schijven links en rechts exploderend inslaan. Twee teammaten komen mij tegemoet om me te verlossen van mijn achtervolgers, maar de vijand geeft niet op. Indirecte treffers laten m’n levensbalk van kleur verschieten. Eerst groen, dan geel, tot de balk krimpt tot een klein streepje rood. Ik heb het al opgegeven als een rood-witte laserstraal vanuit onze basis over m’n hoofd scheert. Achter mij wordt het stil, maar zo dichtbij onze vlag durf ik niet om te kijken. Zigzaggend strompel ik onze basis binnen en omarm ik de zwart-gele banier van Team Diamond Sword. Ik zal de oerkreet die ik op dat moment slaak nooit vergeten.

There can only be one

Nog steeds beschouw ik Tribes 2 als de beste multiplayershooter die ik ooit heb gespeeld, maar wat betreft de herinneringen staat PlayerUnknown’s Battlegrounds nu onbetwist aan de top. Hoe dat komt? Winnen is moeilijk in PUBG. Van de maximaal honderd spelers ziet er maar eentje – of een enkel team – de dikgedrukte gele letters ‘Winner Winner Chicken Dinner’ op het scherm verschijnen. Als vaardigheden geen rol spelen zou je dan naar verwachting pas na gemiddeld honderd rondes van ongeveer een half uur de eerste plaats behalen. Het kan dus tientallen uren duren voordat je eindelijk (weer) de voldoening voelt van een overwinning.

De overwinning is om bovenstaande reden des te zoeter en de weg er naartoe des te intenser. Mijn hartslag stijgt naarmate het aantal overlevenden daalt. Zodra er minder dan twintig spelers over zijn, gaan mijn hersenen in een hogere versnelling. In elk struikje schuilt een sluipschutter. Achter elk raam zit iemand klaar om mij af te schieten. Ik stippel routes uit die mij goede dekking geven, terwijl ik mij tegelijkertijd moet afvragen of iemand anders niet op hetzelfde idee is gekomen en mij geniepig opwacht. Zodra ‘2 Alive’ rechts bovenin het scherm staat, ben ik een hoopje zenuwen dat alleen nog maar loopt op adrenaline. Als ik dan het verlossend schot los en de game me droogjes feliciteert met de gele letters, borrelt er weer net zo’n brul in mij op als toen bij Tribes 2.

GG

Door dat hyperbewustzijn staan mijn PUBG-ervaringen in mijn geheugen gebeiteld. Veel van die herinneringen heb ik ook aan jullie te danken. Mijn allereerste overwinning, bijvoorbeeld, toen Sohopunk en ik die beboste heuvel pakten en nooit meer vrijgaven. Of de drie Chicken Dinners achter elkaar met Addergebroed, waarop we allebei enthousiast naar de vrouw des huizes renden voor een half aanwezig ‘Goed hoor, schatje’. En ik weet nog steeds niet hoe hij het doet, maar hoe Lofobic alle aandacht trekt om mij de ruimte te geven om headshots te maken is gewoon magisch. Dank jullie voor alle wijze lessen, alle keren dat jullie mij hebben gered en alle gezelligheid. Moge er dit jaar nog vele kipdiners voor jullie opgediend worden!

Dit artikel delen:

Lees meer

Releasedatum Switch-versie Dragon Quest Builders aangekondigd Grote veranderingen aan Eververse in Destiny 2
2

Reacties op: De euforische overwinningen in PlayerUnknown’s Battlegrounds

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • sohopunk

    • 4 dagen, 3 uren geleden
    Leuk stuk en leuke vermelding op het eind, jij ook bedankt voor de gezelligheid en de kippetjes! Op naar de volgende :D

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Swieb

    • 3 dagen, 21 uren geleden
    @sohopunk

    Precies, op naar de volgende! :D

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.