Elk jaar zijn er weer een aantal games waar je extra naar uit kijkt. Games die iets extra's beloven of een vervolg op een klassieker zijn. Unreal 2: The Awakening was zo'n game voor mij. Het eerste deel heb ik helemaal grijs gespeeld en ik kon dan ook niet wachten op het vervolg. "In welke werelden zou ik nu terecht komen, hoe zou de gameplay zijn en wat kan ik op grafisch gebied verwachten" waren allemaal vragen die ik mij van tevoren stelde. Nu had Unreal 2 geen haast om uit te komen, iets wat mij normaal behoorlijk kan irriteren, maar in dit geval wilde ik wel een oogje dicht knijpen. Dit zou namelijk niet zomaar een titel worden, maar een beleving. Iets wat ook de previews allemaal beweerden, dus wat kon er misgaan?

Niets dacht ik, iets wat na de installatie nogmaals duidelijk werd bij het verschijnen van het Unreal 2 en Legend logo. Dit zag er erg indrukwekkend uit, nu het spel nog en ik zou de komende maand als een kluizenaar leven. Ook de eerste beelden van het spel zelf mochten er zijn. Helaas was het met introotje wat karig gesteld, maar dat zou kunnen betekenen dat ze zich meer op de inhoud hadden gericht. Na de tutorial van het spel doorlopen te hebben begon het verhaal en was er nog steeds niets aan de hand. Ik had geen "WOW, dit is het", maar het was zeker niet verkeerd wat ik allemaal zag en ik sloot het spel af om de volgende dag weer vrolijk verder te gaan.

De volgende dag las ik echter de eerste reviews, die niet positief gestemd waren. De meeste recensies vonden het spel saai, kort, en misten de multiplayer modes, of om in het kort samen te vatten: "Er is geen hol aan, volgende keer beter". En het klinkt misschien raar, maar door deze mening van anderen keek ik opeens anders tegen het spel aan. Het was inderdaad saai, sfeerloos en miste de verslavende werking van het eerste deel. Misschien was ik hier zelf ook wel achter gekomen door het spel verder te spelen, maar de toon was gezet. Uiteindelijk werd het spel in de meeste reviews afgekraakt. Ik vroeg mij echter af of dit terecht was?

Neem iemand die nog nooit een game gespeeld heeft of weinig ervaring heeft met first person shooters. Ik denk dat deze mensen veel meer zullen genieten van dit deel dan alle verwende hardcore gamers, die minimaal een spel verwachten dat twee keer zolang is als Half-Life, een goed uitgewerkte multiplayer modes willen waar ze de komende 4 jaar plezier van hebben en een verhaal willen horen waar ze hun kleinkinderen ook nog over kunnen vertellen. De gamewereld bestaat echter niet alleen uit hardcore gamers, terwijl de meeste recensies wel door deze groep gemaakt worden. Misschien wordt het dan ook tijd dat zowel een "n00b" als "expert" hun mening geven over een spel. Dat brengt ons meteen bij het volgende punt. Hoelang moet een spel zijn om een goed cijfer te scoren? 10 uur? 20 uur? 40 uur? Als half-life 10 uur had geduurd, was men dan nog steeds tevreden? En wat als een spel geen multiplayer heeft. Is dat een reden om het spel punten in mindering te brengen? Nu was het in het geval van Unreal 2 allang bekend, aangezien Infogrames liever twee cashcows wilde en daarom koos voor een aparte multiplayer game in de vorm van Unreal Tournament 2003. Toch worden games tegenwoordig vaak afgerekend op de lengte en het onbreken van multiplayer, terwijl er met de inhoud niets mis is.

Ik kon mij dan ook niet van de indruk ontdoen dat mensen dit deel graag zagen falen of lagen de verwachtingen van ons gamers misschien te hoog? Dat kan het ook niet zijn, iedereen zat met smart te wachten op dit deel en verwachtingen zijn juist goed, dat zou namelijk de ontwikkelaar scherp moeten houden. Iets wat nu niet gebeurd is, want hoe je het ook went of keert, Unreal 2: The Awakening is eigenlijk een triest excuus van Legend om hun engine te demonstreren, zodat ze later kunnen cashen op de licenties die andere ontwikkelaars, die wel echte games willen maken, aanschaffen. Toch heeft het spel gedaan wat het beloofd heeft, mij wakker gewaakt. Bij de volgende Unreal game blijf ik echter gewoon doorslapen.