Met het terugblikken op het verleden moet je altijd uitkijken dat je niet als een verbitterede azijnzeikerd overkomt. Als weer iemand die zich niet in het heden kan vinden en daarom maar met tranen in z'n ogen aan vervlogen tijden terugdenkt. Deze column is dan ook niet bedoeld als klaagzang, maar bij het lezen van een artikel over het verschil tussen games van toen en nu werd het me opeens allemaal duidelijk, en zag ik waarom gamen vroeger echt leuker was.

De drieheilige eenheid van het gamen is namelijk door ontwikkelaars en uitgevers geschonden. Vroegah waren de spellen leuk, verslavend en bijna onmogelijk om uit te spelen of helemaal te beheersen. Het spel draaide echt om het spelletje. Tegenwoordig zijn veel games bijna een interactieve film geworden, en is "ondergaan in" het kernwoord. Spellen speel je vandaag de dag niet, je beleeft ze. Althans, dat is vaak van de meeste massa producties de bedoeling.

Of het nu Pac Man of Commander Keen was, de concepten waren vrij eenvoudig, maar wisten je toch altijd langer achter de computer te houden dan nu vaak het geval is. Natuurlijk waren de graphics destijds bagger, klonk het geluid uit je PC speaker als een stuk getrapte mondharmonica en kon je alleen met jezelf spelen, de kern, het hart van het spel was destijds anders.

De games werden gemaakt door kleine ontwikkelstudiootjes en spraken een veel kleiner publiek aan. Nu heeft het geen zin om met een roze zonnebril naar het verleden terug te blikken. De spellen waren waarschijnlijk veel leuker en verslavender omdat er gewoon niet zoveel games verschenen en je als gamer niet zoveel gewend was.

Wel een groot verschil met vandaag de dag is de moeilijkheidsgraad en vaardigheid die je moet hebben om een spel uit te spelen. Die ligt gewoon veel lager. Iets wat ook makkelijk te verklaren is. Niet iedereen heeft in deze drukke tijden zin en tijd om 40 uur lang hetzelfde spel te spelen, alleen dan met een steeds wisselende achtergrond, zoals dat bij de oudere games vaak het geval was. Daar komt bij dat er zoveel games uitkomen dat het ook niet opschiet als mensen nog steeds met een en hetzelfde spel bezig zijn. Toch mis ik het gevoel van "game over", een term die jongere gamers waarschijnlijk niet eens kennen.

Niemand zou het meer pikken om een spel te spelen dat zichzelf steeds herhaalt. En daar komen we meteen aan bij het probleem van gaming. Gaming is net als alles in het leven onderhevig aan veranderingen. Meer spelende mensen betekent meer geld, betekent een grotere doelgroep die je moet aanspreken, betekent andere spelconcepten, waarbij Hollywood-achtige producties niet vreemd zijn.

In tegenstelling tot wat veel mensen, en zelfs gamers denken, zijn het echter nog altijd de hardcore gamers die voor de meeste inkomsten zorgen. Uit recent onderzoek blijkt namelijk dat meer dan de helft van alle games door hardcore gamers gekocht wordt, die 40% van de markt uitmaken.

Op een paar mainstream titels na, zou men zich dus nog altijd moeten richten op de mensen die 40 uur achter elkaar hetzelfde level spelen. Dit is echter wishful thinking, want deze tijd ligt ver achter ons en als verstokte veteraan zit er niets anders op dan dit te accepteren.

Toch denk ik regelmatig aan de toekomst. Wat voor spelconcepten zullen er in de komende jaren verschijnen en welke zullen er verdwijnen? Ik vraag me echter ook af of er met gaming een soortgelijke cyclus is als met kleding. Een jaren 80 revival zou ik namelijk zeer verwelkomen, want toen waren games gewoon nog spelletjes.