De gamesindustrie is doodziek. Vergelijk het met een terminale clown. Sommige stuiptrekkingen kunnen nog een glimlach op de gezichtjes van al die kinderen tonen, maar eigenlijk is het wachten tot het moment dat er een berg aarde overheen wordt gegooid, de handen worden geschud en er van een klef plakje cake genoten kan worden. Inderdaad, genieten is er al lange tijd niet meer bij. Een mening die ook onder veel ontwikkelaars aanwezig is, en onlangs nog op een gameconferentie onder luid gejuich bejubeld werd. Nu is dit niet de zoveelste column over een gebrek aan vernieuwing, oké een klein beetje dan. Zelfs columns hebben onder de tijdsgeest te lijden.

Om risico's te vermijden worden massaal oude en beproefde concepten onder het stof vandaan getrokken. Zonder enige schroom halen ontwikkelaars oude lijken uit de kast, spoelen ze af en bieden ze als nieuw aan. Het voelde dan ook als heiligschennis toen ik zag dat "gouwe ouwe" Lemmings naar de PSP was geport. Nu lijkt het een nobel streven van Sony om al die nieuwe gamertjes met de wonderschone wereld van Lemmings kennis te laten maken, de werkelijke reden laat zich eenvoudig raden. Zelf dacht ik dat het om een mooi geprijsde budgettitel ging, Lemmings dateert tenslotte uit de vorige eeuw, maar nee, Sony vraagt er meteen de hoofdprijs voor. En zo gaat de gamesindustrie dus langzaam kapot. Want heeft Sony de moeite genomen om er wat van te maken? Als je van de 150 levels er 120 van de oude versie hebt gepikt, dan weet je het antwoord wel.

Hoeveel ik Lemmings ook het succes gun, op dit soort trucs zit ik niet te wachten. Wat dacht je van Lemmings op de Xbox 360, of de PS3 en natuurlijk niet te vergeten de Revolution. Sony is niet de enige uitgever die oude wijn in nieuwe zakken aanbiedt. Kijk maar naar de hoeveelheid Capcom games die je oma nog gespeeld heeft en die je nu nog steeds in de winkels kunt vinden. Ik zou me als multi-platform gamer toch behoorlijk bestolen voelen als ik voor elk platform mijn portemonnee moet trekken om Lemmings te kunnen spelen. Het is dan ook wachten op het moment dat games, net als muziek, op meerdere apparaten afgespeeld kunnen worden. Een keer downloaden, meerdere keren en jaren afspelen. Een idee dat bij uitgevers waarschijnlijk op veel weerstand stuit. Als je met het aanbieden van oude meuk geen geld meer kan verdienen, hoe moet je dan het hoofd boven water houden?

Tot dat heerlijke moment kan ik oude klassiekers als Pac Man, Tetris en Frogger alleen in mijn hoofd opnieuw beleven. Als ik 54,99 voor Pac Man ga betalen heb ik, net als de partijen die het voor dat bedrag aanbieden, mijn verstand verloren. Hoe goed deze klassiekers ook mogen zijn, er zijn grenzen.