Hoewel dit misschien een beetje rare intro voor een column lijkt, brengen mijn nieuwsgierigheid en passie voor mijn bedrijf mij soms in situaties die haast onwerkelijk lijken. Zoals 8000 kilometer hier vandaan, in de Verenigde Staten, het land van the American dream. De plek die het walhalla schijnt te zijn voor mensen zoals ik, met een ontwikkelstudio en een droom, op zoek naar financiering om ze te verwezenlijken.

Door persoonlijke omstandigheden had ik dit jaar de gelegenheid om een paar keer heen en weer te reizen naar dit mooie land. Na 10 uur vliegen kwam ik aan in Houston, een echte oliestad met veel beton en hoge gebouwen. Snelwegen zijn soms wel acht banen breed en de zon schijnt er bijna altijd.

In een Frans restaurant

Al snel kwam ik via via in allerlei netwerkclubjes terecht. Ik ging naar borrels en bijeenkomsten en leerde steeds meer mensen kennen. Veel mensen zeiden dat ik een bepaalde persoon maar eens moest ontmoeten, een rijke man die zijn geld had verdiend met ondernemen en dat nu gebruikte om jonge mensen met een startend bedrijf te helpen. Ik werd meegenomen naar een borrel in een Frans restaurant waar hij tevens de eigenaar van was. Het was een drukke en leuke avond met vooral heel veel Indische mensen. De rijke man kwam echter net terug van vakantie en kwam pas aan het eind van de avond binnen lopen. Direct werd hij omringd door mensen en ik had nauwelijks de tijd om hem te spreken. Lichtelijk teleurgesteld verliet ik die avond het restaurant omdat ik toch wel een beetje had gehoopt dat dit misschien mijn kans was om mijn droom te realiseren.

De volgende dag kreeg ik echter een mail met daarin een uitnodiging om nog een keer verder te praten. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Blijkbaar had ik toch een goede indruk gemaakt. Er volgde een tweetal gesprekken met hemzelf en ook met een aantal vrienden van hem die meer kennis hadden van ICT. En zo gebeurde het dat hij mij op een dag uitnodigde voor een speciale bijeenkomst bij hem thuis. Ik wist dat dit niet direct te maken had met mijn eigen onderneming en zoektocht, maar mijn nieuwsgierigheid dwong mij om op de uitnodiging in te gaan.

Gated community

Mijn vriend bracht mij met de auto naar het adres. Na een half uur rijden kwamen we aan bij een groot hek met een soort douanepost. We moesten onze identiteitskaart laten zien en opgeven met wie we hadden afgesproken alvorens we konden doorrijden. Mij was verteld dat de rijke man in een ‘Gated community’ woonde, ofwel een omheinde leefomgeving. Ik had een huis of tien verwacht met daaromheen een hek. Dit leek echter wel zo groot als een stad, want je kon er gemakkelijk in verdwalen. Eenmaal bij het megariante huis aangekomen stond de ‘valet parking’ al klaar. Een Amerikaans principe waarbij je bij aankomst de auto kan afstaan aan iemand die hem vervolgens voor je parkeert. Bij binnenkomst was daar een ober die een heerlijk glas wijn in mijn handen duwde. Aftastend ging ik op verkenning naar wat bekende gezichten. Ik wist op dat moment nog steeds niet wat precies de bedoeling zou zijn van die avond. Er waren al een aantal mensen voor mij gearriveerd en ik raakte met ze in gesprek. Jesse Jackson Jr. zou die avond komen, een Amerikaanse politicus en goede vriend van president Obama, omdat ze samen waren opgegroeid. Die avond kwam hij om geld in te zamelen voor zijn eigen politieke campagne.

In Nederland heb ik zoiets nog nooit meegemaakt en ik was behoorlijk onder de indruk van de setting van die avond. Er werd eten geserveerd en ongeveer een uur na mijn aankomst kwam Jesse binnen. Een knappe, donkere man met charisma. Na het eten begon hij met een speech die zo indrukwekkend was dat zelfs ik bijna geld had gegeven.

Later die avond gingen we in de rode Bentley naar een afterparty in de stad. Hier kreeg ik meer gelegenheid om met Jesse te spreken. Het bleek een heel intelligente en sympathieke man. Aan het einde van de avond gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei hij dat ik hem altijd kon bellen als ik in de buurt was. Zelf houdt hij niet zo van spelletjes, maar zijn kinderen wel. Ik ben vergeten te vragen of Obama ook van computerspelletjes houdt, maar wie weet komt dit de volgende keer als ik in Amerika ben. En wie weet hebben in de tussentijd de kinderen van Jesse Jackson Jr. de kinderen van Obama uitgenodigd om ook ‘Innebula’ te spelen!


Over de auteur: Anke Kuipers (27) is de oprichtster van Catching Games. Kuipers is de bedenker en producer van de browser-game Innebula, welke begin 2011 in beta online kwam. In haar column vertelt ze over haar ervaringen tijdens het ontwikkelproces van een game en het opbouwen van een gamebedrijf.