Je speelt in het eerste deel van deze betoverende en mede daardoor geliefde serie met Sora, een klein jongetje dat op een eiland leeft en een houten zwaard bezit. Zoals wel vaker het geval is met typisch Japanse verhalen, heeft hij geen ouders. Datzelfde geldt voor zijn vriendinnetje Kairi en zijn vriendje Riku. Het eiland waarop zij leven is maar klein. Daarom besluiten de drie vrienden de wijde wereld rondom hen te verkennen. Plots onttrekt zich de ene gebeurtenis na de andere. In de nacht voor de reis overschaduwt een zware storm hun huizen en duiken opeens de Heartless op: duistere wezens die, zoals de naam al impliceert, geen hart hebben.

Heartless

Waarom ze verschijnen is niet duidelijk. Die onduidelijkheid is grotendeels de rode lijn die door het verhaal loopt. Door de acties van de zwarte monsters worden de drie vrienden gescheiden en het is aan Sora om de hechte groep weer te herenigen. Al snel vindt hij Riku, die hem vertelt dat dit hun kans is om te vertrekken en dat hij niet bang is voor de duisternis. In een rap tempo onthult een donkere waas de twee vrienden en wordt Sora weer op het eiland gesmeten. Hij heeft zijn houten zwaard ingeruild voor de mysterieuze Keyblade; een grote sleutel die dienst doet als hakmiddel zodat zijn drager, die de sleutel zelf uitkiest, zich een weg door de ellendige berg Heartless kan slaan.

Dat is nog maar de introductie in de wereld van Kingdom Hearts. Een wereld die zowel meeslepend, mysterieus als nieuwsgierig makend is. Ten midden van alle onwetendheid is Sora enkel zeker over een ding: Kairi en Riku lijken nog steeds van de aardbodem verdwenen. De zoektocht naar zijn vrienden gaat nu écht van start, maar zoals je al aan je water kon voelen staat er veel meer te gebeuren. Wanneer Sora wakker wordt in een mysterieus dorpje, ontketent zich een rits aan kennismakingen met personages uit de Final Fantasy- en Walt Disney-wereld, waaronder Donald Duck en Goofy.

Sfeer en herkenning

Gaandeweg leert Sora dat de Keyblade de Heartless aantrekt, dat Donald en Goofy op zoek zijn naar Koning Mickey en dat er verschillende planeten afgereisd moeten worden om Kairi, Riku én Micky te vinden. Hoe adembenemend is het wel niet om de wondere wereld van Alice binnen te stappen, de diepe junglevan Tarzan of Agrabah te verkennen en het welbekende avontuur van Aladdin, dat we voorheen enkel op de Super Nintendo of Megadrive beleefden, nu in vol driedimensionale glorie te aanschouwen? We bezoeken daarnaast nog de walvis Monstro, die diende als climax in de film Pinokkio, gaan ‘diep in de zee’ om de kleine zeemeermin op te zoeken en leren zelfs Jack Skellington uit de Tim Burton-klassieker The Nightmare Before Christmas kennen. Ook het kasteel van het Beest, de verboden berg uit Sneeuwwitje, het Olympus Colosseum uit Hercules en Nooitgedachtland uit Peter Pan zijn in deze overvolle game gestopt. Kingdom Hearts loopt over van sfeer en herkenning.

Maar hoe leuk of sfeervol een game ook kan zijn, als de gameplay geen voldoening geeft tijdens het spelen, dan heb je er weinig aan. In de kern is Kingdom Hearts jammer genoeg ontzettend lineair. Je bezoekt planeet na planeet in je ruimteschip, het Gummi Ship, en alle gebeurtenissen worden aan elkaar gelinkt door middel van tussenfilmpjes. Desondanks zijn er een aantal zijmissies beschikbaar. Op verscheidene planeten, die in principe dienen als Disney-films of –locaties, ontmoet je de belangrijkste of opvallendste personages. Zodra ze bij je team gekomen zijn, kun je zijmissies doen die je behaalt door de speciale vaardigheden van personages te gebruiken. Op die manier krijg je nieuwe inzichten in de leefomgeving van personages die je al jarenlang kent en gekoesterd hebt. Kingdom Hearts borduurt niet alleen verder op warme herinneringen aan hen van toen, maar creëert ook een aantal nieuwe memorabele momenten.

De personages bedien je niet zelf in, soms chaotische, real-time-gevechten, hoewel hun vaardigheden wel verbeterd worden. Ieder personage heeft zijn eigen specialiteit, dus het hangt er maar net van af waar je hen in traint. Zo is Goofy goed met defensieve aanvallen en is Donald een groot tovenaar. Het hoofdpersonage Sora train je in zowel fysieke, defensieve als magische aanvallen. Elk gevecht levert ervaringspunten op in een systeem dat te vergelijken is met de meeste, typische, Japanse RPGs van die tijd, want je verdeelt de punten over de drie eigenschappen. Daarnaast biedt het ook nog een aantal zijmissies en een mini-game, zijn er winkels om benodigdheden te kopen en kun je met Jan en allemaal een praatje maken. Kingdom Hearts loopt niet alleen over in sfeer, maar ook in opdrachten, ontdekkingen en gameplay.

Tijdloos

De game is tijdloos in zijn gameplay, verhaal, setting en personages. De Disney-magie heeft daar een enorme rol in gespeeld. Hoewel de typische rollenspelstructuur allesbehalve baanbrekend is en het spel maar een handjevol nieuwe personages kent, overdonderde Kingdom Hearts ons door middel van briljante verhaalvertelling en een warm gevoel van herkenning. Niet alleen de figuurtjes en de werelden, maar ook de muziek kwam rechtstreeks uit  gebruikte Disney-films. Het is niet verwonderlijk dat dit eerste deel alleen nog maar voorbijgestreefd is door het vervolg, gezien alle andere iteraties in de serie slechter – en dat klinkt erger dan het is – ontvangen zijn.

Aankomende week wordt Kingdom Hearts Re:coded uitgebracht op de Nintendo DS. Dat is een remake van een in vier delen verschenen mobieletelefoonspel en is dus een direct vervolg op Kingdom Hearts II. Naast nieuwe multiplayereigenschappen, een aanpasbare moeilijkheidsgraad en nieuwe soorten puzzels, moet dit deel het beter gaan doen dan het matig ontvangen Re: Chain of Memories. Square heeft bekendgemaakt dat deze game in elk geval makkelijker is geworden dan het bronmateriaal, om een bredere doelgroep aan te spreken, en dat het de gameplay uit Birth by Sleep, 358/2 Days en het origineel combineert. Het oorspronkelijke Coded werd goed ontvangen en kreeg als compliment mee dat het laat zien dat mobieletelefoongames wel degelijk goede producties met mooie graphics kunnen zijn. Hopelijk gaat Re:coded ons niet teleurstellen en blijkt het even tijdloos te zijn als het eerste deel.