Achtergrond
Zelda

Reload: The Legend of Zelda

Geboorte en wedergeboorte van een legende

Geschreven door Thijs Barnhard op

Het is niet altijd verstandig om terug te keren naar waar het allemaal begon. In het geval van The Legend of Zelda, een serie die vandaag precies dertig jaar geleden begon, zal dat voor veel spelers de keiharde waarheid zijn. Wie anno nu het allereerste deel wil spelen, verdwaalt ongetwijfeld hopeloos, begrijpt niets van de vage hints en legt voor het bereiken van de eerste kerker de controller al weg. 

The Legend of Zelda spelen in 2016 is misschien frustrerend voor de moderne gamers, maar in veel opzichten is het ook een openbaring. De serie heeft in dertig jaar tijd nogal wat veranderingen ondergaan om gamers tegemoet te komen: een korte beschrijving wanneer je een item vindt, een waarzegster die je voor wat rupees vertelt waar je heen moet en een compagnon die je de oplossing van een puzzel verraadt wanneer je er te lang mee bezig bent. The Legend of Zelda heeft in de loop der jaren zoveel knievallen gemaakt dat er van avontuur soms nog maar weinig te spreken is.

Zelda

It’s dangerous to go out alone, take this

Hoe anders is dat in de allereerste The Legend of Zelda op de NES. Door de beperkingen van de hardware moeten spelers het doen met een verhaal dat in de handleiding uit de doeken wordt gedaan. Geen voorgeschiedenis van Hyrule, uitleg over wat de Triforce precies is en geen woord omtrent de prinses waarnaar de game vernoemd is. The Legend of Zelda laat de ongewapende Link middenin de spelwereld vallen en laat hem vervolgens helemaal vrij.

Die vrijheid is dodelijk, zo blijkt gegarandeerd wanneer je één van de windrichtingen inloopt en zonder enige manier van zelfverdediging geconfronteerd wordt met de monsters die Hyrule bevolken. In een grot waarin een oude man met baard je met de veelzeggende woorden ‘it’s dangerous to go out alone, take this’ een zwaard overhandigt, kan het spel pas echt beginnen. Diezelfde man, of iemand die verdacht veel op hem lijkt, keert later in het spel op allerlei verrassende plekken weer op om advies en hints te geven.

Zelda

Soulsachtige vaagheid

Heel nuttig zijn die tips niet. Door hun opzettelijke vaagheid, of eigenlijk matige vertaling, hebben zinnen zoals ‘Dodongo dislikes smokes’ en ‘eastmost peninsula is the secret’ weinig betekenis voor de speler. Daarmee doet de eerste Legend of Zelda wel een beetje denken aan games zoals Dark Souls, waarin opzettelijke vage hints van personages het gevoel van een vreemde en vijandige wereld weten te versterken. The Legend of Zelda is volgens huidige maatstaven dus best onhandig, al dan niet onbedoeld.

Dat is ook te zien aan de gameplay. Links zwaard prikt alleen recht naar voren, waardoor vijanden raken soms nog best lastig is en hartjes om zijn gezondheid te herstellen worden niet zo rijkelijk rondgestrooid als in de nieuwere games. Ook je hand wordt niet met iedere stap vastgehouden. De eerste Legend of Zelda biedt in dat opzicht een heleboel vrijheid. Na het uitspelen van een kerker, bepaal je helemaal zelf welke ondergrondse locatie je daarna binnendringt. Op een enkele uitzondering na heb je grotendeels de vrijheid om zelf te bepalen in welke volgorde je waar gaat en staat.

Zelda

If you love Zelda let her go

Die vrijheid is precies waar veel van de moderne Zelda’s de fout in gaan. Door vooral veel voort te bouwen op een Metroid-achtige principe, waarin je het ene item nodig hebt om bij het andere te komen, ontstaat er een situatie waarin je in feite een behoorlijk rechtlijnig verhaal volgt. Dat gevoel dat je kan gaan en staan waar je wilt, dat de zoektocht naar de Triforce echt als een avontuur voelt, komt juist allemaal door die eerdergenoemde vrijheid.

Het team achter The Legend of Zelda lijkt zich ook bewust van dat verloren gevoel. Met de meest recente games in de serie wordt er behoorlijk geëxperimenteerd, zoals dat er in Skyward Sword het idee van kerkers met matig succes wordt veranderd en in A Link Between Worlds deze kerkers niet langer in een voorspelbare volgorde uitgespeeld hoeven worden. Het zijn in het grote geheel kleine stappen en zo mysterieus als de eerste game wordt het nooit meer, maar alleen het idee al dat Nintendo zich bewust is van wat dat de eerste The Legend of Zelda zo goed wist te maken, geeft een goed gevoel over de toekomst van de serie. 

Bron: null

Dit artikel delen:

Lees meer

Twofold Inc. Ruimtelijk ronddobberen in Adr1ft
6

Reacties op: Reload: The Legend of Zelda

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    DarkY

    • 21 februari 2016 14:46
    Het is juist het doel van het spel, dat als je een item krijgt je meer kunt dan ervoor. Dus ook een ander item vinden, een nieuwe gebied verkennen of nu wel de boss van dungeonX neer halen.

    Zelfs in het eerste deel met de raft of de bommen die je nodig hebt voor dodongo.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    D4rKy28

    • 21 februari 2016 20:50
    @DarkY naam jatter :P

    Old skool op zn best, vondt alleen zelf Zelda 2 beter, was een stuk moeilijker.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Baukereg

    • 21 februari 2016 15:37
    Link's Awakening was mijn eerste Zelda, pas daarna heb ik deze gespeeld. Dan is deze game wel echt heel ruff around the edges.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Taken NL

    • 21 februari 2016 16:56
    Als het goed is wordt de nieuwe Zelda het meer zoals eerste deel, dat gevoel van dat eerste deel zou terug moeten komen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    obi-twan kenobi

    • 21 februari 2016 21:01
    Mooie herinneringen aan deze game. Samen met Super Mario Bros. op de NES het begin van mijn hobby gamen :)
    Mijn favoriete Zelda blijft toch A Link to the Past op de SNES.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Replay-DB

    • 23 februari 2016 11:29
    @obi-twan kenobi mee eens

    A link to the past heb ik van alle Zelda's als eerste en het meeste gespeeld. En ook in dat deel is het niet perse noodzakelijk om de dundgeons in de volgorde uit te spelen zoals het spel het in eerste instantie heeft bedoeld. Maar het doorspelen van The legend of Zelda vond ik wel echt fantastisch. Het vinden van geheime grotten, een trap die onder een weg gefikt bosje tevoorschijn kwam, betalen omdat je iemand zijn deur hebt open geblazen. En een hoop van deze elementen en gebeurtenissen blijven terug komen in latere delen.

    Kan zelf niet wachten tot de nieuwste Zelda voor de Wii U eindelijk verschijnt later dit jaar. Misschien in de tussentijd toch maar de Twilight Princess HD oppikken.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.