De Vietnamoorlog is een oorlog die zijn gelijke niet kent en werd voor de Verenigde Staten een complete nachtmerrie. Het was voor het eerst sinds de Amerikaanse Burgeroorlog dat de VS een oorlog verloren. Wij bekeken de aanleidingen, het verloop en de gevolgen van deze vernietigende oorlog.

De Vietnamoorlog is voor de VS een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Er zijn meer dan 45.000 doden gevallen, 314.000 gewonden (waarvan 153.000 met ernstige verwondingen) en de oorlog werd ook nog eens verloren. Voor de Vietnamezen was het echter een grote overwinning. Deze Amerikaanse nachtmerrie begon eigenlijk in 1959, toen twee Amerikaanse ambassadeurs werden vermoord tijdens een aanval van communisten in de stad Bien Hoa in Zuid-Vietnam. Twee jaar later werd het communistische National Liberation Front opgericht. Deze werd naderhand door de Amerikanen benoemd tot 'Vietcong'.

Vietcongstrijder wordt gexecuteerd tijdens Tet-offensief

In 1962 werd het aantal Amerikaanse soldaten verhoogd tot 11.300. Het jaar daarna, op 1 november 1963, werd de Zuid-Vietnamese president Diem vermoord. Precies drie weken later werd president Kennedy in Dallas vermoord. Lyndon B. Johnson volgde hem op als president. Aangezien de staf van de president vrij graag een oorlog wilde, zei Johnson het volgende: “Zorg dat ik bij de volgende verkiezingen opnieuw president word, dan krijgen jullie oorlog.” De staf dacht dat dit te lang zou duren, de elf maanden tot de verkiezingen. Daarom ging ze over tot het bombarderen van Hanoi, zodat de regering in Hanoi hun steun aan de Vietcong zou opheffen.

Hiervoor moest eerst een andere operatie uitgevoerd worden: Operation Plan 34A. Bij deze missie moesten Aziatische huurlingen doelen in Noord-Vietnam saboteren, zodat de bombardementen vlekkeloos zouden verlopen. Toen een Amerikaans marineschip werd aangevallen had Johnson de perfecte reden om zijn aanvallen op Vietnam te rechtvaardigen. Zijn voorstel om Noord-Vietnam aan te pakken werd in de Senaat goedgekeurd met 88 voor- en 2 tegenstemmers. In het Huis van Afgevaardigden was het zelfs 416 voor en 0 tegen. Na de eenmalige bombardementen op Hanoi werden, nadat Johson was herkozen en Operation Rolling Thunder was gestart, de bombardementen op Hanoi heviger en werd er vaker gebombardeerd. De reactie van het NLF (National Liberation Front) hierop, was het aanvallen van Amerikaanse vliegvelden in Zuid-Vietnam. Johnson zei hierop dat de inmiddels 23.000 troepen de verdediging niet meer aankonden. Daarom werden nog eens 8.500 troepen extra gestuurd.

Napalmbombardement door de Amerikanen

In 1965 werd een agressieve techniek bedacht door generaal William Westmoreland. Hij had een plan opgezet om de Vietcong te vinden en te doden. Veel Amerikaanse soldaten hadden hier moeite mee, omdat ze ook vaak onschuldige slachtoffers maakten. De Vietcong gebruikte echter guerrillatactieken om de oorlog te voeren. Het belangrijkste hierbij is het lang rekken van de oorlog en proberen zoveel mogelijk slachtoffers te maken bij de tegenstander. Zo gaat het moraal van de tegenstander omlaag en zal deze zich sneller overgeven.

Nadat de Vietcong steeds meer gevechten begon te winnen, werd besloten tot het bombarderen van de Ho Chi Minh Trail. Een pad dat vanuit Noord-Vietnam ver het zuiden van het land inliep, waardoor de Vietcong goed bevoorraad kon blijven. Ook werd in 1965 het aantal troepen in Vietnam uitgebreid tot 185.300. In de twee jaar erna neemt dit aantal toe tot 465.600.